długi czas po rozstaniu i dalej nic ... - Netkobiety.pl

Moim zdaniem, to nie tak że go kochasz, i tęsknisz, myślę że jest to spowodowane bardziej tym że jesteś sama. Też tak miałam. Ale jeśli z kimś być nie możesz, musisz znaleźć inną drogę dla siebie. Bez niego, i bez myśli o nim. Ja mimo tego że mam teraz chłopaka to czasem wracam myślami do mojego byłego,ale to nie znaczy że go kocham. myśle sobie też że tak długie chowanie w sobie pamięci o związku jest niedobre dla Twojej psychiki, zresztą sama o tym piszesz. Ja miałam to ułatwione bo po rzstaniu poznałam wielu nowych ludzi, z którymi się zaprzyjaźniłam, i jakoś udało mi się zapomnieć. Tobie też się uda. Minęło już tyle czasu, pielęgnowanie myśli o tym jak Ci jest źle bez niego, że tęsknisz, właśnie rodzi myśli o tym że chciałabyś znowu z nim być, ale skoro się rozstaliście to coś musiało być nie tak. Z perspektywy czasu zapewne idealizujesz tamten związek, a to nie jest dobre. Zerwij z tym raz a dobrze.

Wydaje mi się, że to powoli staje się obsesją...Zrób coś dla siebie - pójdź na zakupy, poznaj nowych ludzi. Nadpisz stare wspomnienia nowymi.

Trzymaj się ciepło!

Witajcie!
Piszecie,że rozpaczanie za kimś przez rok to obsesja. No to w takim razie ja uległam tej obsesji.Cierpię już od roku. Odbyłam nawet terapię u psychologa.Na początku po rozstaniu nie jadłam,nie spałam,nie wychodziłam z domu,prawie straciłam pracę.Nie byłam w niej 4 miesiące,a to dlatego,że on pracuje w tym samym budynku.Co jakoś postawię się na nogi przez weekend to powrót w to miejsce jest gehenną.Mam dobrą pracę i nie chciałabym jej zmieniać tym bardziej,że w moim mieście nie jest o nią łatwo.Wiele mnie kosztowało żeby zapracować sobie na pozycję jaką mam w tej chwili.Ale powoli zaczynam myśleć,że nie będę mieć innego wyjścia,bo zwariuję. O n ma inną i widzę jak przyjeżdża do pracy jej samochodem.To cios w samo serce.Rzucił mnie dla niej.Wrócił do swojej byłej.Twierdzi,że to przeze mnie wszystko się rozpadło.Tak wiem,popełniłam błędy,ale on też nie był idealny.Jak tylko miałam swoje zdanie,krzyczał na mnie.Zaczęłam mieć wątpliwości i zamykałam się w sobie.Stwierdził więc,że jestem zimna.W sobie problemu nie widział.Zamiast wiec próbować rozmawiać,rozwiązywać problem,zwiał tam gdzie jest łatwo.Nieważne...Też próbowałam umawiać się z kimś innym,ale jeszcze nie potrafię.Nie umiem rzucić się ze związku w związek i nie mam już pomysłu na życie.Mam raczej małe szanse na założenie rodziny, o której marzę,bo lata już swoje mam,a z rozsądku nie potrafię sie związać. Czy jest wśród Was taka kobieta,która jest w podobnej sytuacji i poradziła sobie z tym po tak długim czasie? Jak tego dokanałaś?

Ciekawe czy ten  facet, też ma takie problemy jak ty? Bardzo w to wątpię. Najlepiej się spytaj, czy tęskni i płacze za tobą?
Cóż jesteś bardzo słaba psychicznie, kochałaś faceta i teraz jak go nie ma i nikt inny się nie interesuje, to jest wielki dramat. Trzeba jednak powiedzieć sobie szczerze, że skoro nie jesteście razem, tak miało być. Poza tym szkoda twoich łez na tego człowieka. Nie zasługiwał na twoją miłość.
Obudź się i zacznij żyć w końcu, a nie marnujesz czas na rozpaczanie i myślenie  o kimś tego niewartym.
Pozdrawiam

Od mojego rozstania także minął rok.
Miałam teraz przez święta wiele czasu na analizowanie.
Po pierwsze, doszłam do wniosku, że za bardzo angażowałam się emocjonalnie w tej związek, dlatego tak strasznie cierpiałam.
Kolejny wniosek, nie będę pisać, błagać, pytać się czy jest jakaś szansa. Mam swoją godność i nie będę go błagać o litość, dlaczego to wszystko musi być w jego rękach? To on powinien błagać, prosić.
Kolejny wniosek, nawet jeśli by się zapytał czy może wrócić, ja bym go nie przyjęła. Dlaczego? Bo może i uczucie nadal jest, ale dojdzie do tego strach, niepokój, że znów odejdzie.
Na razie nie widuję się z nim w ogóle i jest mi z tym dobrze. Zapominanie o nim, dawanie mu odejść zajęło mi rok i bardzo niechętnie wracam do tego okresu. Nie wiem czym sobie zasłużyłam, dawałam ile mogłam z siebie, tylko po to by na końcu zostać potraktowana w taki a nie inny sposób. To upokarzające.
Myślę, że mogłabym się spotkać z nim za parę lat, może rany nie będą aż takie świeże i może spojrzymy na siebie inaczej, a może i nie. Tak naprawdę jest mi to już obojętne.

Witajcie!!
Nie będę Wam opisywać mojej historii dokładnie (jakby Kogoś interesowały szczegóły to opisałam w innym wątku pt.: "Jak mam sobie poradzić z tym okropnym bólem po rozstaniu?;( " lub jeśli chcecie mogę Wam to skopiować, ale nie chciałabym zanudzać..każda z Nas ma swoją, smutną hisotorię) tak krótko: spotkałam dla mnie Kogoś, kto stał się całym moim światem i musiałam sie z Nim rozstać na zawsze 9.12. tego roku. Wiem, że to mało czasu minęło, ale jest ze mną źle..nie chcę sie też tu użalać, bardzo pilnie poszukuję sposobu radzenia sobie  z tym. On zniknął z moejgo zycia, ale sytuację utrudnia fakt, że nie mogę, myśleć o Nim źle, bo jest dobrym człowiekiem, Kimś o jakim zawsze marzyłam i to co się stało jest dla mnie niepojęte dlaczego tak musiało być i wiem, ze z Nim byłabym najszcześliwsza na swiecie..

Jednakże muszę sobie z tym poradzić, a przynajmniej jakoś żyć, bo mam przyjaciół..cudowynych !! To Oni uratowali mnie gdy chciałam popełnić samobójstwo.. nie mogę ich zawieść! Jutro umówiłam się na zakupy z Przyjaciółką, zeby zajać czas, wyjsć na świat...znajduje sobie też masę roboty żeby nie myśleć..

Niestety ciagle jest źle..płączę (wczoraj nawet an ulicy ), nie śpię i mam doła...zresztą same wiecie. Ale walczę...
Wierzę, że Nam Wszystkim się uda..
Trzymam za Was kciuki i pozdrawiam !!