czy warto zostac dla dzieci - Netkobiety.pl

to jest bardzo trudna sytuacja, wiadomo, że dzieci bardzo to wszystko przeżywają
w moim otoczeniu spotkałam się z podobnym problemem, dwójka dzieci
znajoma myślała o dzieciach i nie mogła podjąć przez długi czas decyzji, w końcu zdecydowała się odejść
pomimo tego, że dzieci nie są wychowywane w pełnej rodzinie są szczęśliwe ( wnioskuję to po zachowaniu, kontaktach z innymi)
nie ma przy nich ojca, ale nie ma też codziennych awantur, strachu o mamę i siebie, nie ma tej niepewności, czy tata wróci na noc od ,,kolezanki,, , nie ma alkoholu, wyzwisk
znajoma jest teraz szczęśliwa
to jest tylko jedna sytuacja, są inne, w których ludzie się nie rozchodzą i starają się utrzymywać ze sobą w miarę normalne stosunki dla dobra dzieci, one jednak nie są ślepe

musisz dodbrze przemyśleć cała tą sprawę, nie podejmować decyzji pochopnie,
dopóki dszieci są małe, to nie rozumieją, ale starsze zaczynają pytać
dlaczego tata nie wraca do domu na noc, dlaczego mama jest smutna, potrafią wyczuć, gdy w domu jest coś nie tak

Musisz podjąć bardzo trudną decyzję,tylko pomyśl czy będziesz mogła żyć przy boku kogoś kto Cię nie kocha....
Nie wyobrażam sobie takiej sytuacji,dziecko jest jeszcze małe a drugie ma się dopiero urodzić więc nie będą rozumiały całej sytuacji ale z czasem czy będą szczęśliwe widząc że ich rodziców nic nie łączy,dziecko to doskonały obserwator i prędzej czy później zauważy że z rodzicami jest coś nie tak.
A gdzie w tym wszystkim Twoje uczucia,chcesz się miotac przez całe zycie z myślami,czy nadal zdradza czy nie....

ja rowniez uwazam,ze nie ma sensu byc ze soba ze wzgledu na dzieci.
Znam wiele kobiet,ktore same wychowywaly dziecko, i poznawaly innych mezczyzn
z ktorymi dzisiaj tworza szczesliwe rodziny.
Wydaje mi sie,ze jestes mloda,wiec nie warto niszczyc sobie zycia z czlowiekiem,
ktory Cie oszukiwal.
Zostaw do -  zrob to dla dzieci.

dzięki wszystkim za szczere i wyczerpujace wypowiedzi.
mimo że wszystko jest takie trudne trzeba bedzie sobie z tym poradzic .
sama zdrada teraz tak nie rani jak mysl ze 4 miesiace mu wystarczyły zeby przestac kochac i cokolwiek czuc

to przykre i boli

ja odeszłam od meza kilka miesiecy temu!!!!!chociaz od kilku lat wiedzialam o jego zdradach..tolerowalam je????nie!!!!nauczyłam sie z nimi zyć...dla dobra dzieci i rodziny  która chciałam mieć.....zyłam tak przez pieć lat...moje dzieci nigdy nie odczuły ze miedzy nami cos jest nie tak bylismy dbrymi aktorami!!!zdecydowałam sie odejsc dlatego ze nie potrafiłam juz zyc nadzieja ze on sie zmieni i zrozumie jak bardzo mnie rani....zrozumiałam ze nie jestem wstanie w zaden sposob zmusic go do miłosci......dzieci...ndal nie rozumieja(4 i 6 lat)wciaz pytaja kiedy wrocimy do domku,do taty!!!sa inne smutne,zamyslone nie ma dnia by nie pytały o niego!!!niektórzy mowia ze popełniłam bład nie owiac im prawdy o ojcu(gdzie jest,co robi,z kim)w pewnym sensie to broniłam go wciaz powtarzajac ze ma mnostwo pracy,jest zajety-nigdy nie usłyszały odemnie złego słowa kierowanego pod jego adresem...teraz jestem sama z dziewczynkami i jest mi bardzo ciezko...tesknie i one tez...czy zrobiłam dobrze odchodzac???gdy moje dziecko płacze za nim za domem za swoim małym życiem -żałuje!!!!!

Dzieci są szczęśliwe wtedy, kiedy mama jest szczęśliwa!!!
Jeśli chodzisz smutna i nieszczęśliwa, bo żałujesz odejścia od męża, który Cię zdradzał - Twoje dzieci też będą smutne. Jeśli jesteś szczęśliwa, że w końcu skończyły się poniżenia - Twoje dzieci też będą zadowolone.
Drugorzędną sprawą jest nie utrudnianie kontaktów z ojcem, o ile on tego chce.
Mam koleżankę, która długo walczyła o swojego męża, bojąc się zostać z dwójką dzieci sama. Poddała się, poznała innego, który świata poza Nią i dziećmi nie widzi. Dzieci (wtedy 6 i 9 lat) poprosiły czy mogą mówić do Niego tato, bo nigdy nie miały tak fajnego taty! W chwili obecnej są ze sobą 6 lat i nadal jest sielanka:))
Życzę Wam wszystkim również takiego zakończenia, trzymam kciuki:))

Dzieci są szczęśliwe wtedy, kiedy mama jest szczęśliwa!!!  -> szczera prawda!!!!

Oczywiscie,że można. Tylko potrzeba na to czasu.Nie da się pstryyknąć i zapomnieć.A trwanie w takim związku to destrukcja.

Witam, ja jestem ze swoim partnerem od 8lat,zyjemy bez slubu mamy córke 3 miesięczną, jeszcze przed porodem jakos sie dogadywalismy byly jakies uczucia a po porodzie zaczelo sie psuć, on pracowal od rana do nocy chociaz zazekal sie ze skruci godziny pracy zeby dziecko go widywalo i ja po porodzie, ale tak sie nie stalo. Na poczatku tesknilam, plakalam, prosilam o czas dla nas chociaz przez weekend ale w weekend byli koledzy i inne jego ważniejsze sprawy, wazniejsze odemnie i jego córki. I wpewnym momecie zdalam sobie sprawe ze juz nie tesknie kiedy go nie ma, nie czekam na niego az wróci z pracy, nie prosze o pomoc przy córce bo sama nauczylam sie wszystko robic. Zdalam sobie sprawe ze nie potrzebuje go i nie ma zadnych uczuc juz z mojej strony do niego wszystko umarlo, ale zaczelam tesknic za kims z kim bym była szczęśliwa kto by mnie przytulil, dal oparcie, i najwazniejsze kochal poprostu mnie i moja córkę