DDA - Dorosłe Dzieci Alkoholików - Netkobiety.pl

Wyrastanie w domu gdzie jest problem alkoholizmu na pewno odbija się na psychice i często zostawia silny uraz. Nie jest to jednak powód by rezygnować z własnego życia, zwłaszcza, że widzę, że doskonale zdajesz sobie sprawę ze swojego problemu. Często jest to tak, że działa tutaj tak zwane samospełniające się proroctwo. To znaczy, oczekując porażki, podświadomie, czy też świadomie działamy tak, że rzeczywiście do tej porażki doprowadzamy. Mam nadzieję, że rozumiesz co mam na myśli. Jeśli będziesz zakładać, że Twój związek będzie nie udany z powodu alkoholu lub też bardziej radykalnie, wierzysz, że zwiążesz się z alkoholikiem, ponieważ w małżeństwie rodziców był problem alkoholowy, to rzeczywiście możesz robić kroki, które do tego właśnie będą prowadzić. A tak wcale być nie musi. Masz partnera na którym Ci zależy, kochasz go. A jeden alkoholowy wybryk jeszcze alkoholika nie czyni, tym bardziej, że mówisz, że było to na weselu, gdzie ludzie nierzadko się upijają. Przede wszystkim jednak sądzę, że powinnaś wykorzystać tę sytuację do tego, aby umocnić siebie i swój związek. Porozmawiaj z M. o swoim problemie, wyznaj mu jak się poczułaś, gdy się upił. Opowiedz mu jakie to zdarzenie ma konotacje i co w Tobie obudziło. Może właśnie takie jasne postawienie sprawy i przegadanie tego z partnerem pomoże Ci odbudować zaufanie do niego. Myślę, że M. mógłby tutaj stać się dla Ciebie wsparciem w radzeniu sobie z Twoimi obawami, a na pewno łatwiej przechodzić coś takiego razem. Porozmawiaj z nim, powiedz to co powiedziałaś tutaj. Izolacja i unikanie kontaktu na pewno nie przyniesie nic dobrego. Tobie to nie pomoże się uporać z problemem, a masz szansę stracić przy okazji coś, co piszesz, jest dla Ciebie ważne. Rozumiem, że jest Ci ciężko, ale warto ryzykować.. Powodzenia i głowa do góry. Co ty na to??

Mój ojciec też jest alkoholikem, często w dzieciństwie spaliśmy przez niego u sąsiadów. Ale na szczęście nie zauważyłam u siebie żadnych lęków związanych z tym problemem. Nie wszyscy ludzie są tacy sami. Dobrze, że widziałaś swojego chłopaka po pijanemu. Ważne żeby zaobserwować jak się wtedy zachowuje. Mój idzie spać, nawet jak się zatacza to do łóżka zawsze bez problemu trafi:) Jeśli zauważyłaś u swojego jakąś agresję, to daj sobie z nim spokój, bo wtedy naprawdę koszmar powróci. Jeśli nie , to naprawdę nie masz się czym przejmować. No i faktycznie, porozmawiaj z nim. To zawsze najlepsze rozwiązanie. I głowa do góry:) Nie szukaj w mężczyznach obrazu własnego ojca.

Mam 16 lat. Moja mama czesto przesadza z alkoholem, ale bardzo ja kocham. Jak jest trzezwa to mozna powiedziec ze jest najlepszym czlowiekiem na swiecie. W te wakacje byla na leczeniu alkoholowym na 2 miesiace. myslalam ze juz wszystko bedzie dobrze, ze nareszcie w naszej rodzinie bedzie dobrze. Ale nieudalo jej sie wytrzymac. Raz ktos ja tak bardzo zezloscil ze to bylo silniejsze od niej i wypila jedno piwo. Od tamtgo czasu pije dosyc duzo ale juz nie tak jak wczesiej. Mowi, że gdy chodzi na mitingi to jej pomaga i ze kazdy przesaje pic stopniowo. Bardzo duzo razy mnie za wszystko przeprasza. Ja widze ze ona chce sie zmienic tylko ktos musi jej w tym pomoc. Moj tata jest bardzo nerwowy na wszystko krzyczy wiele razu w domu byly bujki awantury a czasami nawet sie bili. Nigdy tego nie zapomne. Moj tata jest bardzo uparty nie troszczy sie o rdine zawsze jest przeciwko mamy i zawsze mu cos nie pasuje. Wydaje sie ze wszystko robi kazdemu na zlosc. Ja chyba nawet wole jak go nie am w domu. Czesto wyjezdzal na noc zeby nie ogladac mamy pijanej i zostawial nas, ale ja wolalam jak go nie bylo bo chociaz sie nie klucili Mieszkam na wsi i mam ok 2 km do sklepu a moja mama czasami jak pojdzie do sklepu to nie ma jej czasami kilka godzin , nawet czasami nie wroci na noc ale to juz bardzo zadko. moj tata czesciej chociaz nie jest alkohlikiem. Mam 2 lata mlodsza siostre i zawsze staramy sie pilnowac mamy chodzimy z nia do sklepu i w ogole tylko zeby nie kupila sobie za duzo piw. Boimy sie ze znow caly dzin bedzie stracony. Mama mowi ze gdyby byla z innym mezczyzna i mialaby wsparcie to by bylo lepiej w domu bo ze tata ja wykancza psychicznie. Mnie tez i to bardzo. Czasami nie moge na niego patrzec. Moja rodzina babcie dziadkowie zawsze obgaduje mame ze jest taka zla ze pije ze nas bije ale to nie prawda tylko czasami jak mniela wypite, ale to tylko lekko i nie za nic jak kazdy rodzic. Czesto odwiedza nas poicja, albo mama z tata wzywaja na siebie wzajenie i sie strasza. Mama mowi ze denerwuje ja to jak ja ciagle za nia chodze i ze nie pojde do kolezanki czy gdzie bo tez by chciala zostac sama ale ja sie boje ze jak bedzie miala wypite to z ejak ja ata zobaczy i jeszcze moze ja pobije i nie bedzie nwet mial ja kto obronic. Ja jestem za tym zeby wzieli rozwod bo oni kompletnie do siebie nie pasuje ale mja siostra nie chce nawet jak jej tlumacze ze tak bedzie lepiej dla wszystkich. Nie wiem co juz robic. Czasami mam ochoe wyjsc z domu i nie wrocic ale nie moge zostawic mojej mamy samej. Mysle ze mama by sie zmienila jak naprawde ze nie byla z tata pewnie mi nie wierzycie ale moja sytuacja w rodzinie na to wskazuje. Nie wiem co mam robic, bo w domu jest coraz gorzej, oni sie ciagle kluca, jestesmy w ciaglym stresie. Chcialabym miec szczesliwa rodzine..... Pomozcie mi. Doradzcie co moge zrobic. Prosze.

Czytam i sama w to nie wierzę ilu niewinnych ludzi cierpi przez alkohol, ja do tej pory sama próbowałam sobie pomóc, ale teraz już wiem ze to nie jest możliwe i zaczełam szukac pomocy u innych.Mój tatuś pił i się awanturował a także popełnił samobójstwo, moja mamusia piła i pije teraz moze już nie codzień ale zbyt często, jest bardzo chora bo po 2 zawałach i ma cukrzycę i wiele innych chorób ale nie potrafi sobie odmówić alkoholu mimo że ciągle bierze leki.Nie raz zamartwiałam się na śmierć jak spadłą ze schodów lub jak złamała dwie nogi i musiała leżeć przez trzy miesiące, ale plusem tego było to ze nie piła bo nikt jej wtedy nie kupował wódki.Mnie w życiu sie nie ułozyło  i do dzisiaj szukam przyczyny tego byłam po ślubie 9 lat i rozeszliśmy się z męzem nie majac dzieci.On nie lubił wódki i wsydził się za swoją teściową wiecznie pijaną na której wogóle nie możnabyło polegać.Po dwóch latach poznałam fajnego chłopaka tak mi sie wtedy wydawało, był super młody przystojny i dowcipny.Mamusia bardzo go polubiła i dobrze sie wszyscy dogadywaliśmy aż pewnego razu dotarło do mnie ze pod moja nieobecnośc oni sobie razem piją.I tak wytrzymałam półtora roku w tym chorym związku aż doszło do tego ze tak sie spił ze chciał się powiesić u mnie w domu, nawet dwa razy tylko ja go uratowałam, żałuje tylko ze wtedy niewiedzac kompletnie co mam robić nie zadzwoniłam na policję lub pogotowie.Dowiedziałam śię ze pije od czterch lat i to tak bardzo ze jak zacznie to trzyma go nawet tydzień.Kolejny raz zmarnowałam sobie zycie i żyje w stresie bo teraz nie mam spokoju a on niechce sie odczepić i na dodatek mi ubliża.Powiedzcie mi czemu tak jest że zawsze cierpią niewinni.Nie nawidzę ludzi pijanych i nie mam dla nich litości.Proszę napiszcie co robić i jak z tym żyć normalnie.W pracy na całe szczęscie nikt kic nie wie ukrywam to.   Basia

Napewno masz rację ale ja nie mogę się wyprowadzić chociażby dlatego ze ten dom jest mój i na mnie są wszystkie rachunki i jeśli mnie tu nie bedzie to kto bedzie płacił za to wszytsko a jest tego toche ponieważ mam ogrzewanie na gaz, a w dodoatku nie potrafie jej zostawić samej, masz racje że ona jest silą kobieta i to nawet barddziej niż ja i dlatego tak dobrze znosi ta mieszankę alkoholu z tabletkami.Mam dwie siostry i brata ale ich kompletnie nie interesuje co dzieje sie u mamy, wiec nie mam w nich oparcia a wręcz przeciwnie oni myslą ze ja przesadzam ale dlaczego ani jedno z nich nie zabierze mamusi do siebie.Podam przykład wczoraj była niedziela i siostra przyjechała po mamusie zeby ja zabrac do siebie na obiad,mnie juz nie zaprosiła a wiedziała ze siedze sama ale mniejsza z tym jak odwiozła mamusię koło 20 godz to ozywiscie pijana i tak jest własnie w naszej rodzinie.Zamiast posiedziec normalnie przy kawie z maa to nie bo odrazu mój szfagier z nia pije.Ja wiem ze nie wygram ze wszystkimi bo ja jestem sama a ich o wiele więcej.Cieszę się ze tobie się udało dokonać tego i że jestes taraz dumna ze swoich dzieci, ja pewnie nigdy nie będę ich miala, bo mam juz 34 lata i nie zanosi sie na to.Dzisiaj jak wróciłam z pracy tez była wypita troszkę odrazu wiedziałam tylko ją zobaczyłam, ale juz nawet nie komentowałam tego.Jakbym jeszcze miała mało problemów to mój były oczywiscie nadal pije ale mało tego wydzwania teraz do moich wszystkich znajomych po pijaku i tak starsznie im ubliża nawet nie napisze jak bo to jest starszne, następnie wszyscy potem mi mówią i dzwonią co i jak, a mnie jest wstyd ale nic nie mogę zrobić, jak wykasowac mu te numery które musiał odemnie z telefonu przepisać, skoro ja niechcę się nawet do niego zbliżać.Policja na to nic nie poradzi bo nie są nagrywane rozmowy.Moze wy mieliście podobną sytuację i wiecie jak się uporać z tym.Powiem szczerze że jestem załamana i boję się czy nie zadzwonił do szefa lub kierowniczki, ale jutro sie dowiem w pracy.On jest naprwdę chory i dobrze ze juz z nim nie jestem i że zobaczyłam jego drugie oblicze.

a czy któraś z was chodziła na terapie grupowa czy indywidualna?

ja wiem o co czujesz  bo też mój ojciec był alkoholikiem (zmarł) też czuje strach przed alkoholem, zawsze jak mój Misiek się opije to wpadam w szał i taką nerwice że mam mu ochote przywalić i go zabić. Nie lubie przechodzić koło pijanego człowieka na ulicy ,na dyskotece jak mnie pijany zaczepiał to wpadałam w dziwną furie i strach. Mój pije jaki normalny chłopa-chyba w sobote gdzieś wychodzimy zawsze to 2 piwka wypije, raz na 3 miesiące idziemy do takich znajomych gdzie się opija na maksa. ale mnie nawet drażni piwo w jego ręce.  Chyba nie ma zasady że dzieci alkoholików łaczą się z alkoholikami. Miejmy nadzieje   a swojego musisz przetestować,nie po jednym razie wyciągać wnioski. Chociaż moja mam zawsze wspomina że przez ten czas jak się spotykała z tatą moim to on nie pił a było to przez 5 miesięcy a potem weselicho, on się przed nią krył z alkoholem, ale słyszała od ludzi że tak jest ale nie wierzyła. dał jej wycisk dopiero po slubie.

hmmm,jestem DDA i wydaje mi się że to dopiero teraz zaczyna ze mnie wychodzic od kiedy zaczęłam dorosłe życie.Mieszkam z chłopakiem niby jest ok ale nie czuję się szczęsliwa.Panicznicznie boję się małżeństwa,niechcę życ tak jak moja matka.Wspomnienia z dzieciństwa wracają,ojciec alkoholik ale jego jeszcze w miarę dobrze wspominam bo się nie awanturował tylko szedł spac,natomiast po rozwodzie moich rodziców pojawił się ojczym ten to mi dopiero zycie zgotował.Przez rok po jego wyprowadzce leczyłam się u psychologa,do tej pory boję się kiedy go spotkam na ulicy(na szczęscie mieszka daleko i żadko wraca do mojego miasta),ciągle pojawiaja się wspomnienia zapitego ryja i tresury i jego słowa "żresz to musisz na siebie zarobic".Nienawidzę tego człowieka z całego serca!!! Tak zmniejszył moje poczucie wartosci,ja nie umiem myslec pozytywnie zawsze się boję że mi się nie uda. Staram się życ dalej ale czasem nachodzą złe myśli............

Przerwałam terapię bo stwierdziłam że sama sobie z tym wszystkim poradzę nie wiem czy to był dobry pomysł,po za tym pochodzę z takiego miasta,że wszelkie wizyty u specjalistów"od psychiki" wzbudzają niezłą sensacje.Pani kurator,która zajmowała się sprawą mojego ojczyma próbowała stworzyc grupe DDA jednak wszyscy się boją,że ktoś się dowie i będzie wstyd.Bo jak to zwykle bywa teoria swoje a życie swoje.

Witam wszystkim. Mam 22 lata,mój ojciec jest alkoholikiem. Pamiętam, że gdy byłam małą dziewczynka to obiecywałam sobie, że nigdy nie będę z człowiekiem takim jak mój ojciec. Ciągle jeszcze pamiętam jak wracał do domu pijany i robił awantury, bił moją mamę. Pamiętam jak bardzo się wstydziłam, że mam takiego ojca przed koleżankami. One przecież miły taki normalny dom zawsze im tego zazdrościłam. A dziś jestem już dorosła i nie dotrzymałam danej samej sobie obietnicy. Jestem z alkoholikiem. Człowiekiem którego kocham a jednocześnie kiedy wraca do domu pijany nie nawiedzę. Pamiętam gdy go poznałam dwa lata temu był w moich oczach ideałem. I nagle 6 miesięcy temu nie wiem co mu się stało zaczął bardzo dużo pić. Za każdym razem mnie przeprasza i obiecuje, że to już nigdy się nie powtórzy a jednak to powtarza się. Zastanawiam się dlaczego tak mnie do niego ciągnie zawsze nie nawidziłam pijaków. Bardzo go kocham mimo to, że zawsze obiecuje sobie, że wyrzuce go z domu skończę z tym to i tak robię odwrotnie wybaczam mu a później jestem sama na siebie zła. Męczy mnie to przez cały czas boję się każdego jutrzejszego dnia, tego co przyniesie. Boję się, że gdy się z nim rozstanę to sobie nie poradzę bo przecież gdy nie pije jest tym dobrym i mądrym facetem którego poznałam. Tym który mi tak imponował we wszystkim. Wiem też, że popełniam błąd swojej matki która przez wiele lat nie potrafiła zostawić mojego ojca. Czuje, że popełniam jej błędy chociaż zawsze sobie obiecywałam, ze ja tak nie zrobię. Nie wiem czy któraś z was odpowie na moją wiadomość. Ja chyba po prostu chciałam to napisać, powiedzieć to komuś........

ARWENA napisał:

Muszka, jak widzę sama dobrze zdajesz sobie sprawę z tego co tu jest dobre, a co złe. Teraz pytanie: Chcesz tego? A jesli nie to, co Cię przed rozstaniem powstrzymuje? Strach przed samotnością? Napisałaś, że masz 22 lata. Jesteś młoda, całe życie przed sobą. Warto tkwic w tym miejscu?
Nie poradzisz sobie? Dlaczego tak myślisz? Jesteś w wieku w którym wszelkie decyzje o zmianach nie są najtrudniejsze, różne możliwości stoją przed nami. Jest wyjście, jest możliwość poradzenia sobie... Trzeba tylko ją dostrzec, trzeba jej poszukać.
"gdy nie pije jest tym dobrym i mądrym facetem którego poznałam" - tak, ale... gdy pije już taki nie jest... Wystarczy Ci ta połowa szczęścia, ta połowa w chwilach gdy jest trzeźwy?

Masz rację nie wystarcza mi ta jedna połowa szczęścia......... Wiem, że jestem jeszcze młoda i, że wszystko w życiu jest przede mną. Tylko tak trudno podjąć tą decyzję. Tak bardzo ogarnia mnie strach....

Bardzo dobrze, że masz taką zasadę. Wiesz jakie jest życie z alkoholikiem i nie musisz takiego mieć, bo to Ty decydujesz o sobie. Każdy zasługuje na szczęście i tego Ci życzę