Rodzinne zwyczaje i tradycje - macie? - Netkobiety.pl

Takich rodzinnych zwyczajów jest u nas całkiem sporo, jedne zdarzają się często, inne cyklicznie lub sezonowo.
Uwielbiam wspólne poranki i rytualne picie kawy, niestety nie zawsze jest nam to dane, dlatego przynajmniej niedzielne, rodzinne śniadanka są obowiązkowym punktem tygodnia.   

Przez całą jesień, codziennie wieczorem, jeśli tylko razem jesteśmy w domu, wspólnie pijamy aromatyczną herbatę.

W każdą niedzielę, o ile mąż nie pracuje na nocną zmianę, wieczór zawsze spędzamy razem. Przeważnie kupujemy dobre wino lub jakiś inny alkohol, oglądamy film lub włączamy muzykę, zapalamy świeczki, rozmawiamy, cieszymy się sobą.

Latem w każdy weekend robimy rodzinne wypady za miasto lub zwiedzamy okolicę.

Bez względu na osobiste preferencje (każdy ma własne) i sposób spędzania tego dnia, z okazji urodzin zawsze dodatkowo organizuję małe przyjątko, na którym jesteśmy tylko we trójkę - na słodko i z jakąś dobrą kolacją. Ten zwyczaj jest zupełnie niezależny od większych przyjęć czy urodzinowych wyjść.

Już od czasu mojego dzieciństwa w dniu imienin mojej mamy i imienin mojej cioci, a jej siostry, czyli dwa razy w roku, organizowane są małe zjazdy rodzinne. Piszę małe, bo to tylko niewielki ułamek rodziny, która rozsiana jest po całym kraju. Pamiętam, że będąc dzieckiem czekałam na te wydarzenia z wielkim utęsknieniem, a i dzisiaj są bardzo przyjemne. Kiedyś, z racji utrudnionego dojazdu, spotkania były dwudniowe, z noclegiem, dziś jest to sobotnie lub niedzielne popołudnie i wieczór. Kiedyś były mniej liczne, bo tylko rodzice i w sumie piątka dzieciaków, ale stopniowo dorastaliśmy, dochodzili więc nasi małżonkowie, potem dzieci i tak z roku na rok nas przybywa.

Wigilie od jakiegoś czasu zawsze organizowane są u mojej mamy - ona tego potrzebuje, a my bardzo lubimy.

Z tych mniej przyjemnych mogę wymienić wspólne piątkowe lub sobotnie sprzątanie.

Na pewno o czymś zapomniałam, więc jak tylko mi się przypomni, to na bieżąco będę dopisywać .

Moje życie obecnie bardzo się zmienilo , odeszły w niepamięć wspólne wieczory, rozmowy itd.
Jednak w mojej rodzinie co roku organizujemy 11 listopada wielkie spotkanie rodzinne. Większośc z nas bierze wtedy urlop, i spotykamy się co roku u innej osoby: wujka, ciotki , u mnie, u mojej mamy itd. Mieliśmy w rodzinie wiele osób związanych z walka o niepodległość, powstańcy, AK-owcy. I jakoś tak żeby może trochę uczcić ich pamięć ale nie tylko, pilnujemy skrupulatnie tych spotkań. Umawiamy się już od września i planujemy kto co ma przywieźć ze sobą żeby za bardzo nie obciążać głownego organizatora. Dzięki temu nasze dzieci a teraz juz coraz częsciej wnuki, poznają swoich krewnych i uczą się historii - tej prawdziwej. Oglądamy zdjęcia , słuchamy opowiadań ( co roku tych samych ) rozmawiamy o swoich problemach. Chciałabym bardzo żeby moje dziecko i jego kuzyni kontynuowali tą tradycję kiedy nas już zabraknie.

Hm. Zawsze jeździliśmy z babcią, dziadkiem, rodzicami na grób ojca dziadka w okolicy 1. listopada. Teraz oni jeżdżą, ja nie, bo mieszkam 500 km dalej.

Święta - u mnie są zawsze duże, nie wyobrażam sobie Wielkanocy czy Bożego Narodzenia spędzonego np. tylko z rodzicami. Kiedyś zawsze było Boże Narodzenie u rodziców mamy, przyjeżdżały jeszcze moje kuzynki z rodzicami, a kolacje wigilijne zaliczałam 2, bo szliśmy najpierw do rodziców ojca, gdzie też łącznie było sporo, bo 14 osób. I nigdy nie było jakiegoś rozjeżdżania się zaraz po kolacji, dopiero w 2. dzień świąt ewentualnie. Później czasem Wigilia była u nas, czasem u babci, ale skład ten sam, a Wielkanoc u ciotki - wtedy dochodziło 5 osób z rodziny wujka. Jako że praca wujka wiąże się z częstymi wyjazdami i jak ma wolne, to chce siedzieć w domu, ostatnio wszystkie święta są u cioci - 14-15 osób. Czasami zastanawiam się, co by było, gdybym już była w związku poważnym na tyle, że wypadałoby święta spędzić razem - te moje święta to byłoby coś, z czego nie byłabym w stanie zrezygnować. Jak byłam mała to się zawsze dziwiłam, jak np. koleżanki mówiły, że święta spędzają tylko z rodzicami. Dla mnie to po prostu nie do pomyślenia.

Wakacje - jak tylko jestem, codziennie z mamą robimy inne sałatki na kolacje, zawsze inny przepis.

Kiedyś w soboty mój tata próbował zaprowadzić zwyczaj sobotnich porządków, wstawał z samego rana i dziarsko próbował gonić nas do pracy, w końcu się poddał.

Hmmm, u mnie poki co wszystkie tradycje zaniknely, bo jestem za granica. Na swieta bardzo ciezko o wolne, jak juz, jeden dzien, a mieszkam 800km od domu, wiec dojechalabym i zaraz musialabym wracac.

Jednak kiedys co drugi weekend chodzilam z kuzynka spac do dziadka, a w weekendy kiedy nas u niego nie bylo, spali tam moj brat i kuzyn. Pamietam do dzis to palaszowanie wszystkiego co bylo w lodowce z kuzynka o 1-2w nocy

Swieta Bozegonarodzenia zawsze Wigilia u dziadkow od mamy, pozniej u dziadkow od ojca. 1 dzien swiat u dziadkow od ojca obiad i kolacja, 2dzien swiat u rodzicow mamy.
Wielkanoc byla zawsze u rodzicow mamy.
Za kazdym razem jak przyjezdzam do polski jade do dziadkow na obiad, do babci od mamy na kolacje, a po kolacji do przyjaciolki na ploty i %, nadrabiamy czas, kiedy mnie nie bylo.To jest taka moja tradycja hehe
u nas w domu w soboty bylo generalne sprzatanie. Kazde z nas mialo swoja dzialke do ogarniecia

Teraz to wszystko niestety pomalu zanika, kazdy ma swoja rodzine, wlasciwie kazdy porozjezdzany po Polsce, po swiecie. Ale jak sie spotykamy, zawsze czuje sie jak u siebie, tak jak to bylo lata temu

My kiedyś tradycyjnie na niedzielne śniadanie jadaliśmy jajka gotowane na miękko, a do tego chleb ze szczypiorkiem. Co prawda obecnie ten zwyczaj już nie funkcjonuje, ale nadal go wspominamy .

Przy okazji mojej jajecznicy przypomniał mi się "śniadaniowy zwyczaj", moich dziadków, który był kultywowany aż do ich śmierci... w każdą niedzielę na śniadanie był pieczony przez babcię chleb, parzona na blasze w metalowym "specjalnym" dzbanku kawa zbożowa i kiełbasa "z wody".

Niedzielny rosół, to chyba z mlekiem matki każdy Polak wyssał U mnie w niedzielę był rosół, a w poniedziałek zawsze pomidorowa na tym rosole

Tradycyjna jajecznica - jako dziecko zawsze wstawałam wcześnie - 5:00 to już byłam spokojnie na nogach - potem wstawał brat. W soboty, jako że rodzice spali, robiłam nam rano zawsze jajecznicę. Ja miałam może z 10 lat, mój brat 5. Zawsze przylatywał później do kuchni, jak się przyzwyczaił, z okrzykiem "jajeeeecznica". Później odkryłam uroki siedzenia po nocach i się skończyło.

Hmm,chyba nie jestem Polakiem:)
U mnie w domu nie było nigdy jakichś tam potraw w niedzielę czy sobotę.Było ciasto ale tylko dlatego,że weekend był wolny od pracy/szkoły i był czas na pieczenie.
A swoją drogą, co było jak ktoś z Was miał ochotę na rosół w tygodniu? Musieliście czekać do niedzieli?

W moim domu rodzinnym też zawsze w niedzielę było ciasto, jego pieczenie zwykle odbywało się w sobotę wieczorem. Najpierw zajmowała się tym mama, a kiedy ja dorosłam, to przejęłam pałeczkę.

Haha, mam dokładnie tak samo , bo ja też nie lubię rosołu. To znaczy zjem, ale nie jest to dla mnie żaden rarytas i jeśli tylko mogę, to bez żalu z niego rezygnuję na rzecz jakiejkolwiek innej zupy.

ugotowanie dobrego rosołu wymaga czasu, do tego z reguły makaron własnej roboty,
taki obiad był pracochłonny, również dlatego rosół jadało się w niedzielę

w weekendy dlugie wylegiwanie sie z kawka i ksiazka w lozku, potem w sobote wieksze porzadki, takie od sniadania do poludnia. W wolne dni koniecznie jakis wypad (dluzszy czy krotszy zaleznie od pogody). W niedziele jajecznica na sniadanie:) Ale tez nie w kazda, latem nie chce sie nic smazonego wiec w zamian sa jajka gotowane. Latem weekendowe sniadania na tarasie a obiady glownie z grilla.