czy warto walczyć? - Netkobiety.pl

Przykro mi, ale tu możesz mieć odpowiedź. On sam Ci ją dał. Czuje się źle traktując Cię w taki sposób, bo łączyło was kiedyś uczucie. I starając się być przyzwoitym, okłamuje Cię, kocha się z Tobą i zapewnia o miłości. "Bo tylko to Cie uspokaja", a on prawdopodobnie nie może znieść tego, że przez niego cierpisz.

Obawiam się, że to takie proste i obawiam się, że już po waszym związku...

Dodam tylko, że w rozmowie tydzień temu wspomniał, że może za kilka miesięcy, jak mu z tą kobietą nie wyjdzie...

Autorko, jeśli facet był myślami przy kimś innym "będąc" jeszcze oficjalnie z Tobą to tego związku już dawno nie było.
Widać, że nie był jakimś potworem, skoro wracał i ..bardziej 'opiekował się' Tobą niż był jako partner, co nie zmienia faktu, że robił to z obowiązku i źle pojmowanej empatii.

W którymś momencie wasze drogi się rozeszły i on nie chciał tego naprawiać.
Zrozum, że ON nie chciał, ale nie obwiniaj go, bo żal i pretensje się w 'chcenie' nie zamieni.

A już na pewno nie bądź otwarta furtką, gorzkniejącą w oczekiwaniu na kogoś, dla kogo już nie jesteś priorytetem.

Elle88 masz dużo racji. On sam tak to przedstawia. Nie mam żalu i pretensji. Jeśli już, to do siebie. I tylko nadziei nie mogę się wyzbyć. Czy jest coś, co mogłoby tu zadziałać?

Jacenty89: co masz na myśli, mówiąc o tym, co zrobił? Co Ci się wydaje najgorsze?

Wciąż się gubię w interpretacjach, a może tu już nie ma co interpretować?

Znów Elle88 nie mogę nie przyznać Ci racji i gdzieś tę konieczność zmiany "nie pod niego" czuję. Rozumiem tę zmianę jako emocjonalne wyprowadzenie się z relacji. W tym celu aż się proszę o razy, o to, żeby po raz kolejny wybijał mi z głowy, upokarzając. Ale po maksymalnie kilku dniach i przechodzi i wraca chęć kontaktu, rozmawiania, przekonywania, tęsknienia, odkrywania na nowo. Trzy tygodnie od zdrady, ponad miesiąc całego kryzysu, który - jak sama wyczułaś - sączył się dużo dłużej, a u mnie wciąż tak samo.

W życiu co pewien czas doświadczamy tzw. "przejścia". Nie raz na 7 lat jak się przyjęło sądzić , ale praktycznie przy każdej wyzywającej emocjonalnie sytuacji - w tym gdy kończymy ważne dla nas związki.

Na każde 'przejście' składają się 3 etapy:

1. rozpad tego co jest
2. wątpliwości ("stanie na rozdrożu") dot. tego co się dzieje, a niepewnością tego co dopiero będzie
3. podjęcie decyzji i zaangażowanie emocjonalne w coś innego (nie chodzi o konkretną osobę, a nowy pogląd/perspektywę na sytuację)

Ty jesteś na końcówce akceptacji 1-go etapu, Twój były już partner przechodził je w swoim tempie i z Twojego opisu widać, że długi czas był w między 2 i 3, a dziś na jakim jest to już sama wiesz..

'Przejście' ma to do siebie, że nie można go cofnąć i to jest plus, bo to jest rozwój, choć nie zawsze na pierwszy rzut oka na to wygląda.

To jest częściowo odpowiedź na Twoje pytanie.
Kocha możesz być (a w zasadzie jesteś) zawsze, niezależnie od tego na jakim etapie się znajdujesz, bo sama decydujesz o tym w którym kierunku chcesz się rozwijać.
Problem i "szarpanina" wewnętrzna zaczyna się wtedy, kiedy człowiek wpada w pułapkę myślenia o zmianach w kategorii czegoś wymuszonego przez okoliczności z zewnątrz, a na co nie czuje się gotowy.
A prawda jest taka, że gdyby sytuacja nie dojrzała do zmiany to by przed nimi nie stanął, czyli jest w 100% gotowy

Boisz się zmiany i to jest naturalne. Musisz sobie uświadomić, że tu nie chodzi o niego.

Btw, jak w obliczu jego rzekomego wejścia w etap 3 wytłumaczyć mówienie: może za kilka miesięcy? I jak można tak szybko się przepoczwarzyć, będąc wcześniej tak stabilnym filarem?

Czuje się winny albo woli zostawić uchylone drzwi.

A mnie się wydaje, że ludzie czasem czekają w tym rozwoju na siebie właśnie z miłości. Nie wiem, czy jest możliwe iść w takim rozwoju tak całkiem krok w krok. Zważywszy, że poza rozwijaniem świadomości mamy też inne zajęcia

Czekają, ale rzadko się doczekują

To są klasyczne manipulacje, na tym etapie można powiedzieć 'normalne' zachowanie i kombinacje osoby porzuconej.
Możliwe, że na krótki czas wzbudzisz w nim w ten sposób niepokój (zupełnym odcięciem się) -oczywiście O ILE mu jeszcze w ogóle zależy, bo jeśli w ogóle nie, to przyjmie to z ulgą.

Inna sprawa, że nawet jeśli zareaguje po jakimś czasie na brak kontaktu to może oznaczać, że nie wypaliły się w nim jeszcze wszystkie emocje związane z Tobą i sentyment do Ciebie, ale to nie to uczucie, o jakie Ci chodzi.
A ile jest porzuconych osób, które w tym sentymencie (który jest czymś w rodzaju 'zapisu mentalnego' tego co było) dopatrują się nadziei.

Wiem, że będzie najbliższe miesiące skupiona na tym by wypróbować wszystkich możliwych sposobów i środków ale zostaw sobie ten temat żebyś za jakiś czas mogła porównać jak ewoluował Twój sposób myślenia o tej sprawie.

Dobrze rozumiem przemożną chęć dzielenia się swoimi analizami z nim, ale uwierz mi, nic do niego w tym stanie nie dotrze.
A na pewno zmęczy dodatkowo i przytłoczy.

Ulegasz teraz wielu iluzjom n/t miłości pod wpływem koktajlu emocjonalnego, który zaburza Ci ostrość widzenia

To ON się oddalił i wybrał zdradę zamiast szukania możliwości naprawy waszej relacji.
Możesz się obwiniać, pewnie to nadaje pozorny sens rozstaniu, ale prawda jest dużo prostsza, tylko musisz do niej dojrzeć.

Rzadko kiedy na początku związku obydwie osoby starają się tak samo, bo nie zawsze ta chemia jest tak samo intensywna, to jest normalne.
Nie obwiniaj się o coś, co jest naturalnym etapem związku: raz jedna strona raz druga się bardziej stara, ludzie się docierają, potem starają się podobnie itp.
Jest tylko jeden powód, dla którego związki się rozpadają i jest to banał: miłość pojmowana jako 'reakcja chemiczna'. Przy takim podejściu, gdy chemia ustaje zupełnie, dla takiej osoby jest to równoznaczne z brakiem miłości i nie widzą innej opcji jak szukać tego gdzie indziej. Asekuranctwo, nic więcej.
Tak było w Twoim przypadku. Facet czując, że chemia opada, zamiast Ci to jakoś zasygnalizować, zaczął "ratowanie" od szukania dla siebie wrażeń.

Klasyka.

Powtarzam: Problem polega na tym, ze Ty bierzesz sobie tę iluzję winy po swojej stronie do serca i za chwilę przejdzie to w poczucie straty ze wszystkimi objawami.
Powinnaś pracować nad poczuciem własnej wartości, ale nie powierzchownym, tylko naprawdę - tylko to Ci zapewni odporność na uzależnienie emocjonalne i upatrywanie sensu życia w drugiej osobie.

A racjonalizując: w tym co, on teraz robi, zbyt dużo jest dla mnie niewiadomych.
-zmęczyła go sześcioletnia niepewność, moje humory, brak wystarczającej empatii dla niego?
- nie umiał odejść "normalnie", musiał dobić tę miłość?
- chce tego, czego nigdy nie miał: popróbować z innymi, wyszaleć się (wczesny kryzys wieku średniego)?
- przekroczył pewną nieprzekraczalną dla siebie granicę i uważa, że nie ma już powrotu (twierdzi, że przy mnie nie mógłby już być dobry)? jest niedojrzały i nie chce wejść na kolejny etap związku, w którym nie wszystko jest różowe i lukrowane?
- zakochał się? będzie zmierzał do jak najszybszej realizacji planu założenia rodziny?

Mam świadomość, że to, co się stało, jest wypadkową kilku albo wszystkich i jeszcze innych wymienionych powodów. Ale chciałabym wiedzieć, co tu jest decydujące.

Elle88 co rozumiesz przez "poczucie straty ze wszystkimi objawami"?

Masz rację, gdy przestaję idealizować przeszłość, przypominam sobie, że tym, co budziło w nim moją nieufność, była pewna powierzchowność emocjonalna: oświadczyny po trzech miesiącach, mówienie o świetnym dopasowaniu. Teraz powiedział faktycznie, że już go nie pociągam, prowokował szczegółami nocy z inną, ale myślę, że tu nie o seks chodzi. Bądź co bądź raczył mi się zwierzyć, że fizycznie nie są zbyt dopasowani. Ale to może być kwestia skrępowania samą zdradą, nowością, sprzeniewierzeniem się mnie, bądź co bądź. Nowość jest nowość. Wiem to. W końcu sama sączyłam jad, że miałam tylko jego i że to źle. A teraz nie mam ochoty korzystać z wolności. Ironia. Główna rzecz jednak w jej empatii i zaskakującym dla niego porozumieniu. No i już w pierwszej pogawędce na czacie rozmawiali o dzieciach. Teraz, gdy do niej jechał, rozmawialiśmy przez telefon. Zapytałam go, jak się z tym czuje, czy nie ma jakiegoś zgrzytu. Powiedział, że nie. Boli, jakby ktoś żelazem przypalał.

aurora borealis, miałam na myśli to, że bardzo trudno mi się póki co, zrobić ostre cięcie, powiedzieć sobie: ok, on podjął taką decyzję, przykro mi, ale idę w swoją stronę. Wydaje mi się to także sprzeczne z tym, co czuję, czyli miłością, troską, wolą naprawiania (mimo, że jak twierdzi on, nie mam już takiej siły sprawczej).

Stąd druga możliwość: podtrzymywać dialog. Ale ja, analityk dzielący włos na czworo, bardzo go przez te lata zmęczyłam, choć sądziłam, że lubił tę moją cechę. Wyczytałam w rozmowie na czacie, że nie ma ochoty już analizować naszej relacji. W związku z tym, jako że pojawiła się ta trzecia, bardzo boję się takiego scenariusza, że zaraz jej się oświadczy, ona się zgodzi i będą rodziną. A ja zgorzknieję.

Dzięki, zasiadam do lektury. Ja widziałam analogię to historii z tego wątku: http://www.netkobiety.pl/t45730.html, ale trochę inaczej zaczynam na to patrzyć.

aurora borealis dobrze zrozumiałaś: boję się tego. Tzn. tego, że on szybko ułoży sobie życie, a ja zostanę ze zgryzotą i żalem. Bez niego czuję się kompletnie niewiarygodna we wszystkich sferach życia. Tu nie chodzi o zwykłą niezaradność, ale swoiste piętno.

Co do miłości, nie wiem, jak to jest. Ja ją właśnie czuję.

Kochanie, masz potworny problem z poczuciem wartości.
Uzależniłaś sens swojego istnienia od tego czy utrzymasz tego człowieka przy sobie.
Czym on się różni od Ciebie, że postawiłaś go w swojej głowie na piedestał i czcisz niczym pogańskiego bożka?

To co czujesz to emocje narkomana 'na głodzie'.
Miłość nie ma z falą destrukcyjnych odczuć jakie są teraz Twoim udziałem nic wspólnego.
Miłość przeżywa się w 'ciszy' i błogim spokoju. To bezpieczeństwo, wolność, intymność - Ty tego nie miałaś, dopiero z dalszym opisem ujawniłaś więcej szczegółów od strony emocjonalnej tej relacji.

Teraz jesteś "pijana" z cierpienia i bólu, nie patrzysz trzeźwo.
Musisz czytać, łamań schematy, w które ostatnie lata wbijałaś sobie do głowy i widzieć to co jest.
Przeszłości nie ma. Tylko to co jest TERAZ. Ten moment, ta prawda o nim i to jaki jest na TĄ chwile, nie ma 'innego jego'.

Musisz przestać pic

Problem w tym, że on mi dawał bezpieczeństwo, ciepło i intymność. To ja wieściłam katastrofę. Teraz zadaję sobie pytanie w rodzaju tego o jajko i kurę: czy ja to wykrakałam, wywieściłam czy ta bomba faktycznie musiała wybuchnąć.

Problem w tym, że on mi dawał bezpieczeństwo, ciepło i intymność. To ja wieściłam katastrofę. Teraz zadaję sobie pytanie w rodzaju tego o jajko i kurę: czy ja to wykrakałam, wywieściłam czy ta bomba faktycznie musiała wybuchnąć.

Ja nie wiem, czy była. Chyba chodzi mi o taką potrzebę mojego partnera do bycia poprawnym. Dla mnie niezrozumiałą, a przez to podszytą moim lękiem. To kwestia gustu. Ja się za bardzo lubię babrać w smutku, a on układał wszystko tak, żeby nie bolało. Wkurzało mnie to, a teraz to doceniam. Choć faktycznie, na próby radzenia sobie bardziej kompleksowo reagował negatywnie. Nawet, kiedy mierzyłam się z depresją, odwodził mnie od terapii, bo ma o niej złe zdanie. No i miesiąc temu powiedział mi, że nie lubi osób z problemami. Czytaj: mnie. Tak jakby ten temat pojawił się wczoraj. Od tego się w gruncie rzeczy zaczęło. Potraktowałam to jako wypowiedzenie lojalności. A właściwie rozumiem, że mógł być zmęczony. Spodziewał się, że jeśli się tak stara, nie powinno być tego rodzaju głębokiego smutku.

Albo tak, albo mam za duże oczekiwania w kwestii wspólnego przeżywania. Pozory były zupełnie niepiotrusiowe. Chciał tworzyć dom. Może to ja byłam Piotrusią? To chyba niczyja wina: taki problem w tym, żeby się przy nim "rozbyć" totalnie, zaufać bezgranicznie, nie kontrolować się wewnętrznie. To się nigdy do końca nie udało. Nie wiem, dlaczego. Dla mojego rozwoju, lepiej mi widzieć moje wady. Dla ułatwienia poradzenia sobie: muszę zobaczyć jego wady. Może tym, co robi teraz, paradoksalnie mi pomaga.

Uwaga, będzie szczerze.

Rzecz w tym, jak się swoje problemy przeżywa. I czy daje się drugiej osobie odczuć, jak bardzo doceniamy, że jest przy nas. Ja tego poczucia mu nie dawałam. Odpychałam, byłam nieprzyjemna, choć w gruncie rzeczy to, że był przy mnie bardzo doceniałam. Mam potwierdzenie od innych, że bywałam nieznośna, złośliwa dla niego, dawałam do zrozumienia, że różnych jego cech nie akceptuję (czasem całkiem neutralnych). Do tego dochodził brak mojej deklaracji, który - jak sam powiedział - utrudniał mu pełne zaangażowanie w pomoc mi. Do tego z jakichś względów, pewnie mixu mojego egocentryzmu oraz jego zamknięcia i potrzeby bycia ok, to on nie otwierał się przy mnie. Bał się narażenia się na krytykę. Brał poprawkę na to, że jestem sarkastycznym analitykiem, który czułość okazuje inaczej, ale myślę, że zmęczył go ten brak poczucia akceptacji. A mnie smutno, że nie zaczekał ze mną na moje powolne dojrzewanie, że nie mówił głośno, czego mu potrzeba (wypłakał mi to tej feralnej nocy, że nie umie mówić, kiedy coś mu się nie podoba). W relacji w pełni się podporządkował. Od początku. Emocjonalnie właściwie zawsze był taki sam. Albo mnie się tak wydaje, bo bardzo silnie przeżywam emocje, zarówno te negatywne, jak i pozytywne. Trudno u mnie nie zauważyć smutku czy radości. Będąc taka, być może mam zbyt mało czuły kamerton, żeby wybadać emocje kogoś tak w nich stałego, jak on. W dodatku ta jego emocjonalność była kolejną drażniącą mnie cechą, czyli kolejnym kamyczkiem do ogródka braku akceptacji.

Co do staropanieństwa. Masz rację, to też dla mnie niezrozumiałe. Nie chciałam ślubu i dzieci, a teraz wszędzie widzę ciężarne i niemowlęta i chce mi się płakać. Ale jest jeszcze jedno: zdałam sobie sprawę, że nie będąc formalnie żoną, emocjonalnie nią byłam. Nie mogę się pogodzić z porażką. Widzę to jako moralną skazę. Widzę to tak, że jeśli poszłam (chodziłam) z kimś do łóżka, tworzyłam dom, to nie mogę tak po prostu iść do innego ogródka. Mogę swój przekopać na wylot, ale tak nie można. Jest bardzo wiele rzeczy, które były dobre, np. wspólnota intelektualna, podobne domy, czułość. Dla mnie historia zaczyna się tu, gdzie trudności. Widziałam to wszystko jako wyzwanie, szansę wejścia na kolejny poziom. Odkrycia swoich błędów, ale i prawdy o uczuciu. Dla niego tu się historia kończy. Naprawdę? On już się kiedyś rozwiódł, po dłuższym czasie i bardziej skomplikowanej historii, też z kobietą z "problemami" pt. depresja. Nie podziela więc tej mojej idealistycznej wizji. Co więcej twierdzi, że uczuć sprawa moralności w ogóle nie dotyczy. (Jak to powiązać z naleganiem na ślub kościelny?). Myśl, że takie wydarzenie i chęć pracy mogą wiele zmienić też są bez znaczenia. Bo w nim już tej chęci nie ma.

Nic nie zrobisz!
Teraz musisz "przeboleć" to co między Wami było.
Koniec,kropka!
Bardzo Ci współczuję,ale takie jest życie-niestety bardzo często!
Na koniec slogan-najprawdziwszy z prawdziwych-czas leczy rany.
Trzymaj się!

To się przeplata: zrozumienie i ogłupienie.

Kwiaty kup i obiecaj, że od tej pory godzisz się na zdrady i brak emocjonalnego wsparcia.
Widzę, że świetnie się sprawdzisz jako podnóżek, jak ktoś zauważył..

Ocknij się kobieto, bo zachowujesz się jak desperatka.

Wyuczona bezradność, co?

W czasie całego związku byłaś bierna i nie kontrolowałaś emocji i teraz to samo.
Nie jesteś gotowa na ŻADEN związek. A łaszeniem się i proszeniem niczego nie załatwisz.
Tylko praca nad sobą.

Ano wynika WSZYSTKO.
Po pierwsze wypadałoby nauczyć się polegać sama na sobie w końcu i nie traktować związku/partnera jako osoby, na której można się uwiesić ze swoimi problemami, z depresją itp.
To, że nie pasowaliście emocjonalnie z tym facetem to pewne, ale to i tak niczego nie załatwia, bo Ty w związku z kim innym zachowywałabyś się tak samo.
Dopóki nie nauczysz się być sama, nie będziesz potrafiła stworzyć zdrowej relacji z kimś, bo nie traktujesz ludzi jak wolne jednostki, tylko "przedłużenie siebie" - mają być lekiem na Twoja depresje i nieradzenie sobie samej ze sobą.
Nie fair.

Pewnie. Za późno na naukę.
Z takim podejściem to nie dziwię się, że chwyciłaś się pierwszego faceta, który wykazał się determinacją i uporem, a potem uznałaś za "własność".
Zero świadomości, zero chęci do kierowania swoim losem.
Zero atrakcyjności na dłuższą metę.

Powodzenia. skoro wszystko wiesz najlepiej, nic tu po mnie.

To nie tak. Rzeczywistość stawia mnie w takiej sytuacji, że będę musiała się zmierzyć z samotnością. Moje zdanie nie ma już tutaj znaczenia.

A to dlaczego weszłam tak, a nie inaczej, w ten a nie inny związek to dłuższa historia. Może to kiedyś rozwinę.

Jakiś straszny mętlik się chyba z tych strzępków teraz wyłania.