Nie potrafię ponownie pokochać i boje się związku - Netkobiety.pl

Mam podobnie... bardzo się zakochałam w pewnym chłopaku, byliśmy razem, było pięknie. Myślałam, że to ten jedyny. Nagle stwierdził, że to będzie na tyle i że nie chce już być ze mną, ale dalej by pragnął utrzymywać kontakt. Na początku jakieś nadzieje żywiłam, a gdy widziała, że się spotyka z inną dziewczyną - ból w sercu. Po pewnym czasie postanowiłam, że ograne się życiowo i coś zrobię dla siebie. I teraz nagle okazuje się, że za bardzo związków nie chce, bo jak piszesz nic mnie nie pociąga, nic nie interesuje, a o zauroczeniu nie ma mowy do drugiej osoby. Z tymże mi na razie jest dobrze jak jest. Robię to na co mam ochotę, spotykam się z facetami..niby wszystko fajnie, ale ja zawsze się wycofuję, bo nic a nic do nich nie czuję. Wydaje mi się, że może nie znaleźliśmy jeszcze tej odpowiedniej osoby, a ona przywróci nam iskierkę nadziei w sercach by ponownie pokochać.

Witaj,

Sądzę, że dobrze robisz. Głupstwem byłoby pakowanie się na siłę w związek skoro nic nie czujesz do drugiej osoby. Jeśli samemu jest ci dobrze, nie zmieniaj tego. Jesteś młody, ciesz się z życia, poznawaj nowych ludzi a może jeśli spotkasz jakąś dziewczynę poczujesz do niej coś więcej.

Pozdrawiam

Tobiasz, ludzie się zmieniają. Wszyscy. Nie jesteś tu żadnym ewenementem. Jesteś bardzo młodym facetem, nie masz pojęcia i nie możesz wiedzieć jaki będziesz za kilka lat. Więc po co teraz zaprzątać sobie głowę myślami, że "Ty na pewno" i "nigdy"? Zaakceptuj, że W TYM MOMENCIE nie chcesz związku i...ciesz się życiem. Zdecydowanie za wcześnie ma oceny, że nie jesteś zdolny do miłości.

Zrób sobie założenie, że przez najbliższe 5 lat w ogóle tej kwestii nie rozważasz. Jeśli będziesz miał lat 27 - wtedy dokonasz podsumowania i oceny jak to jest z tą Twoją chęcią do wchodzenia w związki. I tak zapewne do tego czasu życie zweryfikuje Twój pogląd na "brak zdolności do miłości"

zdecydowanie dobrze robisz. Kiedy będziesz gotowy i spotkasz kogoś, kogo będziesz w stanie obdarzyć głębszym uczuciem sam to poczujesz. Zdecydowanie się zgadzam-nic na siłę

Dodam i ja coś ze swojego życia... choć trochę lat już mam za sobą... 
Swego czasu też bardzo kochałam i myślałam, że jestem kochana... miłość szczera i gorąca trwała trzy lata a owocem jej SYN...  no cóż gdy maluszek miał roczek nagle partnerowi się odmieniło... fakt zostałam z dzieckiem sama, porzucona, odepchnięta i zrozpaczona...  trudno było dochodzić do siebie...  ból był tak silny, że już nie chciałam z nikim się spotykać, umawiać nie mówiąc już o angażowaniu.. bałam się bardzo kolejnych rozczarowań no i czekałam, że "kiedyś" może znowu prawdziwie pokocham... Gdy SYN już stał się pełnoletni..  zjawił się na mej drodze ktoś, kto obudził we mnie cechy kobiety, obudził uczucia jakimi mogę obdarowywać.. silne uczucie (myślę, że tyle lat tłumione we mnie)..  ale los bywa niesprawiedliwy bo ten ktoś okazał się egoistyczny i samolubny..  potrzebowałam kolejnych 4-ch lat by do mnie to dotarło... Dziś   jestem zmęczona i co raz bardziej przekonana, że nie warto bezgranicznie się angażować... 
Ty jesteś młody i masz przed sobą szmat życia..  i wiele do zdziałania:-)) 
A miłość może przyjść nagle i niespodziewanie...  aż sam się zdziwisz.
Pozdrawiam.

Mam do was pytanie, bo sam nie wiem jak to wszystko odbierać.

Na początku wakacji poznałem poprzez naszych wspólnych znajomych panią A. Wiadomo na początku dużo razem nie rozmawialiśmy, ale poprzez wspólną paczkę spotykaliśmy się coraz częściej i coraz częściej rozmawialiśmy. Sami byliśmy zazwyczaj tylko, kiedy odprowadzałem ją do domu. Z czasem tak to się wszystko ułożyło, że to nie była już tylko koleżanka moich znajomych, ale i moja koleżanka. Zaczęliśmy wychodzić razem we dwoje np. na plażę czy piwo. Ona jest o rok starsza, lubi imprezowy tryb życia, studentka. Zauważyłem, że ona też zaczęła inaczej mnie postrzegać. Zaczęła pisać czy gdzieś idziemy paczką albo że idzie z kolegą na piwo i czy mam chęć iść z nimi. Z każdym kolejnym spotkaniem rozmawiało nam się na coraz większym luzie. Często słyszę od niej jak mówi przy innych albo sam na sam, że jestem gentelmenem itp. Jako, że mam duże poczucie humoru często dobrze się przy mnie bawi. Interesuje się co u mnie itp.

Wczoraj np. byliśmy na piwku, jeszcze z koleżanką i kolegą i dałem kurtkę naszej koleżance bo było zimno i ona znów podkreślała jaki kochany jestem i powiedziała, że gdybym był starszy to już by ze mną była. Ona zawsze obracała się wśród starszych, ja pomimo tylko, że jestem rok młodszy to mówi, że jestem jej najmłodszym kolegą. Dostałem ostatnio też sms zaczynającego się od "hej przystojniaku".

Jestem raczej pewny, że po prostu lubi spędzać ze mną czas i nic więcej. Jednak chciałem się was dowiedzieć czy może pod tym wszystkim ukrywać się druga strona medalu? Zaraz wraca do innego miasta na studia i często mówi, że mam ją odwiedzać i że ma nadzieje, że nie stracimy kontaktu. Zawsze po imprezach odprowadzam ją do domu, powtarza mi, że strasznie się jej to podoba, bo nikt inny z jej znajomych nigdy tego nie robił. Co o tym myślicie?

Tobiasz,pani A jest wyraznie zainteresowaną Tobą,imponujesz jej.To że jest od ciebie starsza akurat w relacjach damsko-męskich nie ma najmniejszego znaczenia (szczególnie gdy to jest tak mała różnica wieku).Ważne jest tylko to jak czujecie się w swoim towarzystwie;jakie sa wasze "wspolne"cechy,wartości ,cele życiowe i to co z tym zrobicie dalej-to wasz indywidualny wybór. Z tego co wyczytałam to intryguje ona ciebie,jestes ciekawy jak będzie wyglądać dalszy ciąg waszej znajomości?Ty sam jestes "architektem" swojego życia; i odpowiedzialny jesteś za swoje wybory,myśli.Co może się wydarzyć gdy bedziesz "dbał" o wasza relację,a co może sie stać gdy zaniechasz kontaktów?Może ta znajomość zakoncy się happyendem,albo zostaniecie tylko znajomymi?Twój wybór,a w życiu bywa różnie bo ludzie są różni,nasze myśli na temat siebie,innych uskrzydlaja nas lub ściągają w dół.Proponuję nie oglądać się wstecz,nie szukać w nowych dziewczynach-tej z którą byłeś,porownywać je do siebie ,ponieważ każda jest inna osobą.Ważne jest to co "tu i teraz". Nikt nie da ci recepty na udane życie.
Jeśli możesz-zaakceptuj siebie,uwierz w siebie,zaufaj sobie i baw sie dobrze.;-)

Poprzedniczka ma rację. Idealizujemy przeszłość, a ona już była. Przyszłości jeszcze nie ma i nie wiadomo co będzie, ale tylko od nas zależy decyzja, jak będzie wyglądała reszta naszego życia.

Dlatego doceń to co masz teraz i posłuchaj głosu intuicji. Już sam fakt, że piszesz tu oznacza wątpliwość. Wszystkie odpowiedzi są w Tobie:)