Nie potrafie gotowac - Netkobiety.pl

Nie ma żadnej reguły, że to kobieta powinna gotować. Skoro Twój narzeczony umie, to niech przejmie ten obowiązek, a Ty zajmuj się w domu innymi sprawami - tymi, z którymi świetnie sobie radzisz, a on nie. Jeśli Twój partner uważa, że wszystkie kobiety powinny umieć gotować, to proponuję, byś zapytała go, czy potrafi naprawić wszystko w samochodzie, zrobić profesjonalny remont w domu, naprawiać elektrykę czy też obronić swoją kobietę przed grupą rzezimieszków. Bo przecież "każdy facet musi to umieć"

Gotowanie to po prostu kwestia wprawy.Przepis przepisem,ale często jest tak że trzeba samemu się zastanowić i coś zmienić lub dodać inny składnik.Może skoro narzeczony potrafi to gotujcie wspólnie i podpatruj jak to robi.
Umiejętność gotowania jest naprawdę ważna i tego nie przeskoczysz,spróbuj szukać przepisów jakichś sprawdzonych a nie z pierwszej lepszej stronki,gdzie każdy dodaje co chce.

ojej jak z przepisow mi nie wychodzi to co dopiero by bylo na zywiol tragedia jakas...
no tak moj facet ma takie myslenie, ze kazda kobieta powinna umiec gotowac. tyle ze u mnie w domu nie mial mnie kto nauczyc, mieszkalam z mezczyznami wiec moze dlatego jestem taka noga..
i jeszcze jedna sprawa jak pisala Anemone, gdybym spytala mojego przyszlego meza czy umie wszystko naprawic odpowie ze tak i ja to potwierdze, jest prawdziwa zlota raczka, wszystko mu wychodzi, czego sie nie dotknie to nie moze sie nie udac. Dlatego popadam w kompleksy i jakas paranoje, ze on jest takim geniuszem a ja taka ciapka...
Nie lubie gotowac, no ale racja musze to umiec robic chociaz troszke... mam 24 lata, niedlugo bede zona, az wstyd mi przed sama soba ze jestem taka niedorajda...

Majeczko, ja myślę że to nie chodzi o to czy ktoś Cię uczył czy nie. Mnie nikt nie uczył gotować, a jakoś instynktownie wiem czego dodać i jak coś zrobić, że gotuję bez przepisów, a wszyscy chwalą moją kuchnię. Wydaje mi się że to tak jak z talentem artystycznym czy muzycznym, to albo się ma, albo nie, oczywiście ćwicząc i pracując nad problemem możesz gotować lepiej, ale nie będziesz gotowała tak dobrze jak ktoś kto ma talent i zmysł do łączenia składników i gotowania. Ja nie używam żadnych przepisów, robię wszystko po swojemu i na oko. A jednocześnie zdaje sobie sprawę że komuś może sprawiać trudność zrobienie prostej potrawy nawet z przepisem. Dlaczego tak jest? Po prostu tak jest, nie każdy umie gotować tak jak nie każdy umie malować czy śpiewać. Ale ćwicz i próbuj z czasem będzie lepiej

Na pewno nie traktuj kuchni jak pracowni matematycznej, nie stresuj się, próbuj różnych rzeczy, smakuj, baw się, a myślę że będzie Ci łatwiej i przyjemniej. Nie lubisz gotować to już problem, podejdź do tego jak do zabawy, nie do czegoś pełnego regułek i wyliczeń. Ja bym zwariowała gdybym gotując miała wszystko liczyć, mierzyć co do grama, to odbiera frajdę z gotowania a niekoniecznie przekłada się na efekty.

Zrób może spagetti moją metodą, niczego nie licz. Kup mięso mielone, pieczarki, świeżą bazylię, przecier pomidorowy. Usmaż mięsko, smażąc je dodaj suszonej bazylii, soli, pieprzu, trochę pieprzu cayenne, kiedy wszystko się lekko podsmaży dolej przecier i gotuj przez chwilę, dodaj świeżej bazylii porwanej na kawałki. Ugotuj makaron, oprósz go serem i polej sosem. Nic nie liczysz, nic nie musi być wg proporcji. Możesz nie dawać pieczarek i zrobić z samym mięsem, możesz nie dać mięsa i dać same pieczarki. Baw się

Jest mnóstwo przepisów w sieci na naprawdę łatwe obiady,zupy,desery. Poszukaj ich i nie poddawaj się!

Jeżeli Twój facet umie gotować i mu to wychodzi, a Ty nie umiesz i nie lubisz i do tego Ci to nie wychodzi, to widze tylko jedno zozwiązanie... Wspólne gotowanie. Niech on Cię uczy! Niech pokazuje co i jak, niech poprawia kiedy coś Ci nie wyjdzie. Wspólne pichcenie to naprawdę super sprawa, a jeśli chcesz się uczyć sama, to proponuję małymi kroczkami od najprostszych rzeczy Trzymam kciuki
Pozdrawiam

Nie masz się czego wstydzić. Moja ciocia potrafi gotować, tak, żeby nakarmić rodzinę, gotuje prosto i smacznie, wybitną kucharką nie jest i nie będzie, i jej na tym nie zależy. Ale piec nie potrafi kompletnie. Jej mąż, dzieci i wszyscy zdążyli do tego przywyknąć.
Z kolei moja mama jest świetną kucharką, ale sama przyznaje, że bardzo późno nauczyła się gotować. Pierwsze pierogi gotowała 6 godzin i uchowały się 3, reszta się rozgotowała.
Do kuchni wchodź wyluzowana, nie musisz być mistrzem świata we wszystkim , skoro facet dobrze gotuje, to gotujcie razem, najlepiej z drinkami i przy dobrej muzyce. Luz, spokój i praktyka - a z pewnością będzie lepiej

Wybierz się na jakiś kurs gotowania, tam nauczysz się wszystkich podstaw, reszta przyjdzie sama

Majeczka, a właśnie niekoniecznie. Ja kiedyś nie umiałam ugotować jajka na miękko, parówki robiłam w czajniku elektrycznym, a kurczaka... udało mi się dosłownie rozpuścić w oleju. Wszyscy Ci radzą prostsze potrawy itd., a u mnie właśnie było odwrotnie - zaczęłam od tych skomplikowanych, bo po prostu do takiego schabowego czy ziemniaków nie miałam nabożeństwa, możliwe, że nawet teraz bez bezustannego nadzoru schabowy by się spalił. Dla mnie właśnie ratunkiem były skomplikowane potrawy, do których mogłam podejść jak do jakiejś czynności twórczej, a nie do odbębniania obiadku. Satysfakcja ze schabowego - żadna, a z kurczaka w cieście półfrancuskim z kremem z porów? Dla mnie większa, poza tym każde nowe dziwne danie to coś interesującego, bardzo rzadko do tej pory robię coś sobie dwa razy, chyba że raz u mamy, raz u babci, raz u... żeby każdy spróbował.
No i to ma jeszcze jedną zaletę, dla kalek-kucharek bardzo ważną (przynajmniej mi to pomogło) - jak weźmiesz się za coś, co pochłania nawet więcej czasu, to siedzisz w kuchni cały czas i pilnujesz. Np. jedna rzecz się gotuje, Ty coś kroisz, a jednocześnie pilnujesz, żeby nie wykipiało, wrzucasz coś na patelnię, w garnku mieszasz sos, ale też Ci się nic nie przypali, bo w tej kuchni siedzisz i masz pod kontrolą wszystko. Dla mnie to jest ratunek do tej pory, bo z jednej strony potrafię zrobić większość trudniejszych potraw, ale z drugiej strony połowa pizz czy innych rzeczy do odgrzania kończy spalona, a rosół funkcjonuje na zasadzie "raz wyjdzie, raz nie" - zawsze jest "za bardzo jakiś" i wtedy pozostaje ratowanie jakimiś kostkami, bulionetkami, warzywami... w zależności od tego, jaki za bardzo był.

Witaj Maju! Troche jakbym czytala o sobie, choc gotowac (gdy oczywiscie mama udostepni mi nasza mala kuchnie), lubie i lubie cos tam poeksperymentowac, ale moze uwielbiam czy kocham to slowo na wyrost. I tu uwaga, ja mam 30 lat, za maz planuje za 2,moze max 3 lata i gdy przez 2 tygodnie moj chlopak ze mna mieszkal, moja kuchnia bardzo mu smakowala (poprzedniemu tez)...Widzisz...mnie tez jakos tak do 20 roku zycia nie ciagnelo, a moze raczej nie musialam tego robic (i nadal nie musze, bo moja mama jest na rencie, jestesmy w domu poki co we dwie i obiad jest gotowany 3, 4 razy w tygodniu (czasem zupa na dwa dni)...Moja zmora rowniez jest mąka, ktorej nienawidze, a ktorą niestety nasza ojczysta kuchnia stoi : kluski, placki, nalesniki, zageszczanie sosow i ciasta...O pieczeniu nie mam zielonego pojecia i kompletnie mnie do tego nie ciagnie, poniewaz slynny polski deser czyli ciasto moge zjesc raz w miesiacu kawalek i mi starcza (albo i rzadziej)...Nawet sie z tym przed nikim nie kryje : przed mama, przed chlopakiem, przed kolezankami z pracy (znakomitymi gospodyniami).Zawsze mowie, ze ja "nie jestem ciastowa"...Moj chlopak na szczescnie nie uwaza ze kazda kobieta powinna to umiec itp. sam za bardzo nie umie, ale twierdzi ze jakby musial, to by sie nauczyl.Jest bardzo wyrozumialy i typowo PRL-owskie myslenie na temat miejsca kobiety w swiecie, wgo nie dotyczy.Sam nie jest tez zlota raczka, ogolnie mowiac oboje troszke jestesmy artystycznymi duszami i mamy takie momenty ze ten swiat i te nasze czasy, nas kompletnie nie pociagaja :-P I co my mamy powiedziec?? Kaleka w kuchni to ja nie jestem.Lubie robic miesa, salatki, makarony i zupy.Do ciast sie w ogole nie przymierzam, bo po prostu mnie to nie kreci...A czy kazdego faceta kreci pilka nozna??? Bo tez wiem, ze nie...Podstawowe rzeczy umiem i lubie robic, ale na pewno Cie rozumiem w tej kwestii i w kwestii tego "babarania sie" ;-) Np.nie rozumiem tego kultu ciast w Polsce..Nigdzie na swiecie tego sie tak nie praktykuje..Moze Wlosi maja slynne tiramisu, w Anglii z tego co wiem maja jakis pudding, a tak to nie slyszalam.Juz wole lody, czekolade czy np.koktail z owocow.Wiem, ze mi sie oberwie, ale nie musimy tego lubic.Reasumujac gotowanie (ale potaw nie z mąką w tle) - TAK, pieczenie - RACZEJ NIE.

wydaje mi się,że dobrze jest jak obie strony w związku umieją choć trochę gotować. Widzę na przykladzie moich rodziców, gdzie ojciec nie jest w stanie nic ugotować z wyjątkiem parówek( a przynajmniej od zawsze tak twierdzi ) i zawsze czeka aż  mama wróci z pracy żeby coś ugotować.
U mnie w związku mój mąż gotuje lepiej ale robi przy tym tyle bałaganu....Ja się uczyłam gotować z książek z przepisami, podglądałam w tv i mam kilka dań, które wychodzą mi bardzo przyzwoicie. Natomiast nie potrafię piec, każde niemal ciasto to porażka

Bo to nie jest nic złego, choć ta umiejętność bardzo ułatwia nam życie, pozwala także uniknąć pewnych niezręcznych sytuacji.
Nie umiesz, akceptujesz to i wszystko jest w porządku, ale czy nie wolałabyś jednak umieć?