czy nie przesadzam - Netkobiety.pl

z tego co wiem jest ...i co mi mówi, jest spełniona jest szczęśliwa...ale nie chciałbym być jej zapchaj dziurą w jej życiu, no bo jakoś sobie trzeba życie ułożyć.
nie nie jestem zazdrosny..chociaż fakt ...było ciężko swoje miejsce w tym wszystkim znaleźć i zrozumieć tą cała sytuację, ale poukładałem sobie wszystko.
Kiedyś mi powiedziała że on był dla niej  wtedy najważniejszy a teraz ja jestem najważniejszy dla niej....Staram się też tak myśleć, że coś widocznie było nam pisane że nie tylko ona ale i jak musieliśmy w życiu przejść żeby się spotkać.
Co ja mam rozumieć Teo poprzez pierwszą miłością?
Może inaczej muszę być porostu pewny ...że chce tego z wielkiego uczucia i będzie to dla niej wyjątkowe i spełnieniem marzę..a nie bo taka jest kolej rzeczy ..o to bardziej chodzi...

pewności ze chce ślubu z miłości z tego ze pojawił się ktoś na jej drodze z kim chce spędzić resztę życia...
a nie z tego bo dziecko będzie bo będzie rodzina, bo nie będzie sama itp i itd. to nie filozofia to myślenie...o mojej przyszłości też ....
nie chce żadnej zimnej kalkulacji..

Amen!

z tym hipokrytą to gruba przesada ....nie patrze czy cos mi sie opłaca czy nie ...bo bym nie był zdecydowany....podchodze do tego powaznie bo to powazna decyzja ...i tylko o to mi chodzi,
troche rowniez w zyciu przezylem...i jest to bardzo dla mnie wazne.

Ale o co Ci chodzi, tak naprawdę? Gdyby Twoja partnerka skakała z radości i się ekscytowała ślubem i w ogóle, to wtedy byłbyś PEWIEN, że ona tego chce? Bo z opisu na to wychodzi. A to, że jest spokojna, to znaczy, że ona tak naprawdę nie chce, bo nie wariuje na punkcie ślubu.

Problem masz Ty, bo czegokolwiek by ona Ci nie powiedziała i zapewniła, to i tak byś "wiedział swoje", bo ona nie reaguje tak, jak Ty oczekujesz. To jej powiedz - Kochanie, masz się cieszyć, skakać i ekscytować, bo jak tego nie robisz, to chyba mnie nie kochasz i chcesz tego ślubu z rozsądku, a nie z miłości.

Franku, rozumiem Twoje obawy - ja też jestem z wdowcem, ale nie czuję się zazdrosna o jego pierwszą żonę. Wiem,że ją kocha i zawsze będzie - zmarłych się idealizuje i ona już zawsze będzie wyjątkowa.. Ale też nie odbierze mi mojego mężczyzny - po prostu nie stanowi żadnej konkurencji. Kochamy się i chcemy być razem - kocham go również za to,że potrafił tak wspaniale zaopiekować się chorą żoną, gdyby umiał ją wyrzucić z serca, byłby chyba zimny jak głaz.. Ale uwierzyłam,że w jego życiu jest miejsce dla mnie, pakujemy wspólnie stare pamiątki, wyrzucamy to, czego nie chcemy , część rzeczy kupujemy zupełnie nowych - budujemy NASZE życie.

Więcej wiary w Waszą miłość..

dziekuje wam za dobre serce i wymiane zdan...dalo mi to duzo otuchy ;D
Dziekuje

Millionku, dziękuję Po prostu takie mam podejście do życia - nie boksuję się z rzeczami, na które nie mam wpływu, akceptuję i staram się z tego wziąć jak najwięcej dobrego. Spotkałam cudownego mężczyznę, mam ogromne szczęście,że mnie wybrał. Po co sobie zatruwać życie Razem można przezwyciężyć wiele - ważne,aby było razem. Chodzę z nim na cmentarz, dzielimy z sobą te emocje - one nas również wiążą. Nie pozwalam stawiać ołtarzy, ale też nie wyrzucam wszystkiego z domu, bo to było jej.. Trzeba znaleźć balans, aby dobrze się czuć i nie zranić ukochanej osoby

Ciesz się tym co masz teraz, nie myśl o przeszłości. To normalne, że jej zmarły mąż zawsze będzie w jej sercu, bo to rozstanie było nagłe, bez udziału żadnej ze stron. Ale teraz żyje Tobą i myśl o tym, zamiast być zazdrosnym.