Kradzież, lojalność - czy ja przesadzam? - Netkobiety.pl

Dziękuję za odpowiedź. Czyli nie przesadzam jednak mimo, że on oskarżył mnie o chorobliwą zazdrość, co prawdą nie jest.
Chodzi mi o brak lojalności.

Właśnie sama się zastanawiam co robić dalej. Ciężko przekreślić ponad 4 lata związku, który nie zawsze był tyko zły, ale ja chyba tylko tracę czas i ostatnie lata młodości...
Takich przypadków, w których nadużył mojego zaufania jest niestety więcej (nie chodzi o zdrady).
Czasami odnoszę wrażenie, że jest pełen zawiści wobec faktu, że pochodzę z bogatej rodziny (ja sama jednak nie jestem bogata, poza tym większością rzeczy się po prostu z nim dzielę, wpierałam go też materialnie gdy nie miał pracy).
W złości powiedział mi, że z iphonem "na biednego nie trafiło".
I nie chodziło mi tu o gadżet, jego kilka aplikacji bardzo przydawało mi się w pracy i życiu codziennym.
Zrobiło mi się przykro.

Nie podoba mi się również jego stosunek do moich rzeczy i do mieszkania, chociaż tutaj zaszła diametralna zmiana na lepsze, bo jak zauważył chłopak "jestem wredna jak moja mama" (i cios poniżej pasa i niestety o zgrozo - prawda) - ale potrafię wyartykułować niezadowolenie.
W przeszłości potrafił np. zrobić mi po pijaku / podczas awantury dziury w ścianie czy zniszczyć komputer.
Kilka razy wyrwało mu się dość nieprzyjemnym tonem, że "fajnie jest mieć bogatych rodziców".
Nie rozumiem tego.
Przecież z mieszkania korzystaliśmy razem, czy nie można się po prostu cieszyć tym, co jest, zamiast wyżywać się na mnie za to, że jego ojciec był bezrobotnym alkoholikiem i "los go pokarał".
Nie mogę zostawić mu klucza od mieszkania i np. wyjechać na 2 dni, bo rok temu w święta bardzo nadużył mojego zaufania w tej kwestii (urządził imprezę, był hałas, policja, miałam nieprzyjemności).

Praktycznie nasz związek robi się coraz bardziej dziwny: seks jest coraz lepszy, ale np. nie wpuszczam go do domu, gdy jest podpity (stwierdziłam, że nie mam zamiaru znosić nieprzyjemności, dość asertywnie, dopiero, gdy nalega robię się jędzowata i prawię kazania) i zraziłam się do niego na tyle, że wszędzie węszę podstęp.
A może ja po prostu jest tak apodyktyczna i stresująca jak moja mama, wówczas lepiej będzie, gdy nie będę z nikim w związku, aby nie marnować ludziom życia.

W naszym związku miała miejsce jeszcze jedna destrukcyjna sprawa, tym razem z mojej strony. 2,5 roku temu rozstaliśmy się na ok 3 tygodnie (popchnął mnie na ścianę, a ja niefortunnie spadając trochę zrobiłam sobie krzywdę - to również mam już pod kontrolą: boi się obdukcji), w tym czasie poznałam kogoś i przeżyłam romans jednonocny z jego - jak się okazało później kolegą, o czym nie wiedziałam.
Od tamtego czasu już tego kolegi nie widziałam, o wszystkim powiedziałam chłopakowi, byłam przekonana, że to już koniec z nami.
Formalnie nie byliśmy razem.

Jednak on uważa, że go zdradziłam, przykro mi bardzo, że tak się stało, to było głupie (byłam nieco pijana) i szalone i kompletnie zbędne, o wiele bardziej wolę się kochać z moim chłopakiem, w łóżku jest nam cudownie.
Stwierdziłabym, że w taki głupi sposób mści się za to, co zrobiłam, ale zniszczenia miały miejsce przed tym incydentem i już się nie powtórzyły. Jednak nie jest to raczej normalne, aby chować pieniądze przed partnerem, gdy jest podpity (zdarzyło mu się podprowadzić mi gotówkę na alkohol).
Tylko jedną osobę traktuje gorzej niż mnie: jego matkę, czyli osoby, które jak twierdzi "kocha najbardziej".

Dla znajomych jest zupełnie inny: uczynny, pomocny, opanowany i lojalny.
Ja rozumiem, że on jest DDA, ja jestem DDD, poza tym jesteśmy dla siebie bardzo czuli, świetnie bawimy się razem i spędzamy czas, lubimy przebywać w swoim towarzystwie.

Czy waszym zdaniem jest tu jeszcze co ratować?

A TY masz zamiar być jego dziewczyną/narzeczoną/partnerką czy psychoterapeutką, podporą lub medykiem?
TO ON ma problem z DDA, nie TY. Więcej: TYLKO On może zmienić swe zachowania, jeśli je ZROZUMIE. WIĘC albo albo. Proponuję sprawę WYJAŚNIĆ> Z udziałem kogoś kto może przeprowadzić mediacje i na kogo nie "naskoczy"... Psycholog? Mądry dziadek czy inny członek rodziny cieszący się jego szacunkiem?
A jeśli nie zrozumie... to lepiej wcześniej niż później... gdy np. dzieci będą musiały na takie wybryki patrzeć.
Przykre? Prawdziwe

Ten gość to jakaś patologia. Chłopak potrafi być wobec Ciebie agresywny. Niszczyć Ci mieszkanie.  Upija się. W dodatku obraca się w "szemranym towarzystwie" które przedkłada ponad Ciebie. Nad tym wszystkim uwidacznia się totalny brak szacunku do Twojej osoby.

Przeczytaj to jeszcze raz i odpowiedź sobie czy z takim człowiekiem chcesz budować normalną rodzinę? Jeśli liczysz na to że go sobie wychowasz i on się zmieni to jesteś na jak najlepszej drodze by spartolić sobie życie.
Smutne to, ale zastanów się, czy za kilka lat chcesz pisać tutaj na forum coś w stylu że mąż mnie bije, pije,  nie szanuje itd.