Sens życia - Netkobiety.pl

Ciekawy temat...

Najlepiej zawsze być sobą, bo nigdy nie wiadomo kiedy trafisz na osoby, które to docenią. To, że dotychczas trafiałeś tak, a nie inaczej nie znaczy, że powinieneś się dostosowywać do innych i gubić własne wartości. Po co? W imię czego? Najlepiej ma ten, kto potrafi być szczęśliwy sam ze sobą, a dopiero później z innymi. Rozumiem, że w pewnym stopniu budujemy swoje 'Ja' w oczach innych i fajnie, jeśli otaczamy się ludźmi, którzy dają nam paliwo do życia, ale co jeśli nagle takich ludzi brakuje? Ty w sobie musisz odnaleźć siłę. Albo jeszcze inaczej... przestań żyć dzięki energii otrzymywanej od innych, tylko sam tę energię zacznij dawać. Ale tak zupełnie bezinteresownie. Bez zastanawiania się czy warto, czy jest sens, zobaczysz, że to daje 2x większego kopa do życia. A życie to nie walka, o co takiego chcesz walczyć?

Może taki powinien być tytuł : Czym dla Ciebie jest życie,  jak nie walką ? Darek bardzo dobre pytanie .

I w tym miejscu odpowiadając na pytanie Darka - takie podejście jak wyżej to walka (chociaż bardziej tupanie w podłogę) i z dobrego serca - radzę zmienić podejście A dla mnie życie to przygoda i chyba zawsze tak do tego podchodziłam. Nawet jak spotykały mnie jakieś złe rzeczy, już zaczynając od nieidealnej sytuacji rodzinnej za dzieciaka, śmierć bliskich, wypadek, operacje czy nawet jakieś głupie problemy na studiach, szukanie pracy, to zawsze przyjmowałam to jako nowe doświadczenie, droga po której i tak każdy przechodzi, raz po miękkim piasku, raz po kamieniach, ale najważniejsze żeby iść. Kurcze, żyjemy raz, a niektórzy zachowują się jakby umarli za życia

Ponieważ mamy jakieś ambicje. Chcemy do czegoś dążyć.

Jeśli nie mamy bliskich, to trzeba ich odnaleźć. Jesteśmy ludźmi i na tym to polega. Szukasz sobie drugiej połówki, później masz dzieci i wszystko staje się jeszcze bardziej skomplikowane. Dlaczego to wszystko robimy? Nie wiem, chcemy żyć ;] Lepiej jest BYĆ, niż NIE BYĆ

Jeśli miałbyś swoją zgraną grupę kumpli, to byś jej nigdy nie stracił. Człowiek jest z natury dobry. Są oczywiście wyjątki od tej reguły ;] Znam wielu ludzi, którzy doszli do czegoś, żyjąc zawsze w zgodzie z samym sobą. Zresztą co to dla Ciebie znaczy dojść do czegoś? Mieć górę pieniędzy? Mieć władzę? A może mieć szczęśliwą rodzinę?

Mi też zdarza się wspominać przeszłość, ale jakoś nie palę się do tego, aby do niej wracać, czy mówić, że wtedy było cudownie i lepiej już nie będzie. Wręcz przeciwnie. Codziennie budujesz swoje jutro i żyjesz z nadzieją, że jutro będzie lepiej. W zasadzie to wiem, że będzie lepiej, pomimo tego, że i tak jest dobrze. Mam całe życie przed sobą ;]
Wiesz, jeżeli uczyłeś się na maturę bardzo solidnie, zdałeś bardzo dobrze, poszedłeś na studia i również wszystko zaliczyłeś bardzo dobrze, a nagle okazało się, że Twój kolega, który nie zdał w podstawówce 3 razy jest budowlańcem i zarabia kwotę o której możesz pomarzyć, to rzeczywiście, można się załamać. Ale niestety o studiach i pracy trzeba myśleć wcześniej. Studia są dobre, jeśli chcesz być prawnikiem albo lekarzem. Ale zdecydowanie nie są dobre, jeśli nie wiesz co chcesz w życiu robić... Mój facet popełnił taki błąd, ale szybko go naprawił. Niestety stracił 3 lata na uczelni. Teraz pracuje i studiuje zaocznie coś, co jest mu na prawdę potrzebne.

Ambicji się nie traci ot tak. Nadal je masz, inaczej nie pisałbyś tego posta. Mi pomaga wiara, ponieważ wiem, że pomimo tego, że zostanie ze mnie tylko popiół na Ziemi, to jednak będę gdzieś tam, wyżej ;]

Widzę że temat się rozwija i dobrze

Trafna uwaga

Niestety nie możemy porównywać pokolenia naszych dziadków z obecnymi czasami. Wtedy świat funkcjonował zupełnie inaczej niż teraz i to w każdym aspekcie życia. Wydaje mi się że ludzie doceniali jakiekolwiek wartości w tamtych czasach o wiele bardziej niż dzisiaj. Wierzę że są wartościowi ludzie, ale ciężko ich spotkać, a jeśli chodzi o miłość to chciało by się w to wierzyć że tak jest jak napisałaś.

Życie wymusza na nas podążanie pierwszą drogą, przez co coraz bardziej stajemy się egoistyczni i zapominamy o wartościach, zasadach. Skoro postąpiłem niemoralnie i otrzymałem nagrodę to tym bardziej postąpię tak samo następnym razem. Czy napewno ludzie myślą tylko o sobie bo żyjemy w takich czasach? Mimo że jesteśmy manipulowani każdy ma swój rozum, priorytety prawda? Według mnie jak i Ciebie jesteśmy zamknięci w codzienności, stylu życia, narzuconym przekonaniom "Zdobądź pracę, postaw dom, załóż rodzinę i będziesz szczęśliwy". A czy na pewno?

Osiągnąć zamierzone cele, nie zatracić się w błędnym kole konsumenckiego życia. Po prostu cieszyć się życiem. Choć mając 24 lata tak naprawdę nie wiem co sprawia i przyjemność. Dlatego powstał ten temat aby znaleźć jakieś odpowiedzi

Nie masz pewności że będzie dobrze, ale cieszy mnie że masz takie podejście

Pieniądze to nie wszystko, choć nie wiem czy byłbym bardziej szczęśliwy zarabiając 2-3 razy więcej. Pieniądz rzecz nabyta , według mnie nie wiem jak inni uważają. Studia studiami, też przekonałem się tak jak twój facet że to trochę zmarnowany czas ale daję radę idę inną drogą niż więszkość, interesuje się tym co studiuję, staram się zdobywać umiejętności które pozwolą mi pracować w kierunku który studiuję i mnie ciekawi.
Czasem brakuje ambicji. Niestety chyba mam taką naturę że wolę męczyć się/pracować dla kogoś niż dla siebie, w sensie że mobilizuje mnie to do działania bo wiem że nie robię tego tylko dla siebie.

Po części taki był zamiar

Pamiętam, gdy miałam ze 16 lat i robiłam wielkie plany na przyszłość - super ambitne studia, później dobra praca, rodzina, dzieci, mieszkanie z tarasem, podróże... Moja przyjaciółka miała podobnie, wiesz,  książę, domek, praca, itd. Tak mi się jawiła nasza idylla (i pewnie nie tylko nasza). Później przyszły 2 większe bądź mniejsze kryzysy - każdy z nich był dla mnie osobistym końcem świata (w wieku 19 i 20 lat). Płakałam godzinę po pierwszym kryzysie (choć wyrwa we mnie trwała długo, dopóki nie zrozumiałam tego, co wiem teraz), po drugim kryzysie płakałam i chodziłam jak zombie 3 dni, choć nie mogę do dziś zapomnieć i nigdy nie zapomnę. I, co najlepsze, te kryzysy nie miały absolutnie nic wspólnego z moimi planami! Nic nie godziło w nie, a jednak... I tak z pół roku, po wielu godzinach przemyśleń, doszłam do wniosku, że wszystko jest po coś (wiem, bardzo głębokie określenie). Zrozumiałam, że tak naprawdę skupiam się na abstrakcji, która nie ma związku ze mną, a jest mniej lub bardziej wykrzywionym obrazem mentalności społeczeństwa, kultury... Ja byłam wewnętrznie i jestem zupełnie daleka od tego. Nie planuję długoterminowo. Nie zakładam zbyt wiele, ot tyle, by zagwarantować sobie bezpieczeństwo w każdej sferze. Już nie jestem bardzo ambitna, ale nie jestem leniwa. Mam po prostu SWOJE pasje i cele zgodne ze mną, do których dążę. Już nie czekam na horrendalnie drogie mieszkanie z tarasem, swój dom tworzę ze swoim partnerem, gdziekolwiek jestem, choćby to był namiot. Moja praca, co prawda zupełnie od niedawna pracuję, ale jest zgodna z moim wykształceniem, nie jest to jednak praca marzeń. Ponadto jestem wolontariuszką i wiele godzin "marnuję". Co się spełniło? Spełnił się tylko książę na białym koniu, a raczej Czech z autobusu, bo w jednym z wrocławskich autobusów się poznaliśmy.
Moim sensem życia jest życie w zgodzie z samą sobą oraz kochanie siebie samej i swoich bliskich. Kocham siebie samą, więc nie daję się oszukiwać na każdym kroku i gdy widzę, że ktoś mnie wykorzystuje do realizacji własnych celów, wycofuję się (ten trening zajął mi minimum 4 lata, jak nie dłużej). Mam wsparcie w wielu bliskich osobach, którym ufam, ale mam też swoją przestrzeń. Nie lubię tendencyjnych haseł typu: myśl o rzeczach wielkich, a będziesz wielki. Wiem, że zawsze moja druga półkula znajdzie szereg przeciwnych ideologii (ok, podpis temu zaprzecza, ale... :)). Nie mam zdania na każdy temat, a jak nawet mam, to często nie chce mi się o tym mówić. Nie walczę z wiatrakami (już). Walczę jedynie o rzeczy dla mnie ważne oraz ważne dla osób, które są mi bliskie. Potrafię się też poświęcić, ale z zastrzeżeniem j/w.
Z drugiej strony wiem, że nie byłabym w stanie teraz przejść przez drzwi, zamknąć ich, zaczynając nowy etap, który mógłby się przyczynić do realizacji założeń z pierwszych zdań. Relacje są dla mnie ważne, bliscy są najważniejsi, ale nie jestem nigdy w stanie zapomnieć o sobie samej.
Być może później jeszcze coś dopiszę, muszę pomyśleć o tym. W każdym razie wiem, że nie będą to absolutnie smutne myśli :)

CZY marzyłeś kiedyś o lepszym życiu ? tam, gdzie mieszkasz, a może na jakiejś rajskiej wysepce w tropikach? Większość z nas oddaje się czasami takim marzeniom.

W roku 1891 francuski malarz Paul Gauguin wyruszył w poszukiwaniu takiego życia na Polinezję Francuską. Wkrótce jednak zderzył się z twardą rzeczywistością. Wskutek dawnej rozwiązłości ściągnął na siebie i innych chorobę i cierpienia. Przeczuwając zbliżającą się śmierć, namalował obraz, który określono jako ?szczytowy przejaw sił twórczych artysty?. W jego biografii powiedziano: ?Zakres ludzkich doświadczeń ukazanych na obrazie obejmuje całe życie, od narodzin po śmierć (...) Życie traktował jako wielką tajemnicę? (Paul Gauguin 1848-1903?The Primitive Sophisticate).

Gauguin zatytułował ten obraz Skąd przybywamy? Kim jesteśmy? Dokąd zdążamy?

Na te pytania trzeba sobie poszukać odpowiedzi, to pomoże określić sens życia. A sens życia to warunek zdrowia psychicznego, uczucia zadowolenia itp

Witaj,
Chyba jesteś jak ja do odstrzału.

Jakiś czas temu byłem w tym miejscu co ty. Posłuchałem rodziców gdyż uważają że mają rację i chcą dla mnie dobrze. Od 17-22 roku życia kończyłem lo-studia (jaki wybrali rodzice), pomagałem budować dom oraz oszczędzałem rezygnując(bo dom szybciej się spłaci) z przyjemności tego wieku kobiet , alkoholu i imprez. W moim przypadku bardziej koncertów i fakt kobiet. Słyszałem zobaczysz będzie dobrze jeszcze sobie odbijesz.
Gdy wprowadziliśmy się do domu, zostałem bezrobotnym(owszem pracowałem mc-pracach), zacząłem słyszeć od rodziców jaki to ja niedorajda gówno warta praca na myjni 240 h w miesiącu za 5 zł . A ich znajomych dzieci... Gdy się zbuntowałem że nie miałem takiego życia jak brat (sam wybrał szkołę, w 17 lat dziewczyna przyszła na noc, opłacone prawo jazdy /ja zapłaciłem z własnej kiesy).Usłyszałem piękne podziękowanie Wy-j !!!!

Potem wyjechałem do Niemiec, a raczej uciekłem. W dałem się w związek toksyczny w którym się zabijałem się dla niej. Fakt praca znów sprzątani hoteli 8 dni z weekendami, <nerwy i depresja ,>w wolny dzień śniadanie do łóżka, zakupy <często  na 2 razy>, wyjście z jej psem na spacer, sprzątanie domu i gotowanie obiadu . Potem szedłem na 3-5 godzin z nią do 2 pracy. Wracałem obiad , zmywanie a następnie szkołą. Wieczorem łóżko było tylko gdy miała ochotę, gdy dawałem jej orgazm ustami na tym był koniec nawet nie zdjąłem gaci. W normalne dni wracałem z pracy to słyszałem 15 (minut do końca serialu na komputerze) , robiłem sobie kawę a obiad jadłem w budce z kebabem. Ciągle z jej strony słuchałem narzekań a potem robić coś musiałem jak ona inaczej foch. A jej mamusia to uwielbiała na mnie odbijać swoje niepowodzenia życiowe. W piątki i soboty szła sama na party i wracała  o 7 jak ja wychodziłem do pracy nawet się nie mijaliśmy. Moim samochodem się rządziła i krytykowała jazdę sama jeżdżąc na kraksę. Gdy się zbuntowałem a raczej mój organizm nerwy i ciągła praca. Wylądowałem z nerwicą żołądkową. Potrzebowałem pomocy, i powiedziałem że dość zabaw  gdy jej to powiedziałem KONIEC zerwała.

Teraz mam nowa Panią i chodź jesteśmy tacy sami ,klony i dzięki jej rodzicom którzy nie każdego akceptują widzę że w poprzednim związku to nie ja powianiem być krytykowany ale one !!! To i tak odczuwam nie do końca zadowolenie z związku. W pełni ją zaakceptowałem jej przeszłość jakich nie akceptowali inni faceci. Cały czas okazuje zainteresowanie , smsy prezenty itp. Itd. Ale najgorsze jest że po naszym seksie powiedziała mi (na początku związku )mój były(czarny) miał większego. Nawet nie oszczędziła mi nawet pikantnych szczegółów co robili. Powiedziałem jej o tym że czuje się jak SZMATA .

Rodzice do dziś nie okazują mi szacunku, mój brat robi co chce ...A ja jestem krytykowany bo mieszkam sam, mam auto i dobrze się ubieram(po latach biedy coś mi się należy ) to słyszę że mam im pomagać !!!! Gdy wspomniałem o różnicach ja ?brat to jakby to było naturalne że dla jednego wolne dla drugiego praca. Brata tu zaprosiłem, płaciłem ugościłem jak sułtana i co ? Jak potrzebowałem pomoc to nie pomógł mało tego nazwał POLACZKIEM oraz powiedział ze się nie odzywałem (on miał prawo się nie odzywać)?

Sam mam dość wszystkiego zabieram się z chęcią ale po reszcie czuje że mam dość. Niby mam znajomych niemców ale : Jak nad psem to mają zlitowanie ale nad pracownikiem który pracuje za 1/3 i nie ma wypłaty na czas każdy jest kowalem swojego losu!!

To nie jest czas dla ludzie pełnych pomocy innym .

Skąd brać siłę na każdy nowy dzień? Właśnie nie rozpamiętywać błędów przeszłości. Wyciągnąć wnioski ale nie żyć nimi. Dla mnie przeszłość to właśnie przeszłość. Każdy trwający dzień staram się traktować wyjątkowo, lepiej. Każdy nowy dzień daje nowe szanse, nowe możliwości... tak, naprawdę w to wierzę. I wierzę, ze wszystko może sie zdarzyć. Staram sie myślec, działać pozytywnie, bo tak żyje mi się wygodniej- po prostu. Staram sie uśmiechać w każdej chwili i nie dopuszczam, aby przeszłość kladła cień na moje życie - bo przecież żyje się raz i szkoda marnować go na to co było i minęło...