Czemu MNIE nie traktowal tak jak JEJ - Netkobiety.pl

Wiem,masz racje thepass .Traktowal mnie tak jak sie traktowac dalam .Wiem,ze cos ze man nie tak !
Ale ,ze JA tym nadal zyje(a minelo jzu troche lat!!! ( ,to mnie przeraza !!!! I nie wiem jak przestac_! Myslec o Nim ,o tym co mi zrobil,o tym jak Ja traktuje!!!!! To jest straszne! Mam jakas obsesje chyba!

Niby piszesz, że nie jesteś zazdrosna, a z Twojego postu aż bije zazdrość.

Krętacz to z niego dobry jest, mógłby robić karierę w kierunku aktorstwa. Gdyby nie był szczęśliwy z nią to nie oświadczyłby się jej, nie wziąłby z nią ślubu, nie traktowałby jej tak dobrze jak ją traktuje itd.

Zastanawia mnie, dlaczego nie potrafisz wyplątać się z tej relacji, skoro mężczyzna o którym piszesz założył już de facto rodzinę?
Wydaje mi się, że podstawowym problemem jest to, że Ty musisz uwolnić się od tego człowieka, bo wciąż jesteś z nim bardzo związana psychicznie. Może powinnaś zerwać wszelaki kontakt, przestać sprawdzać jego partnerkę i po prostu oderwać się od niego zupełnie? Wtedy czas powinien zrobić swoje.

Sama kiedyś byłam w dosyć toksycznej relacji, dlatego zdaję sobie sprawę, jak bardzo można się przywiązać do człowieka, który źle nas traktował. Niby akceptujemy to, że nie ma go już w naszym życiu, niby się cieszymy że się uwolniłyśmy, ale dalej pozostaje jakiś żal i potrzeba wiedzy, co się dzieje w jego życiu.

W moim przypadku zadziałało samo postanowienie: kończę z tym. Uwierz, to nic nie zmienia, a jedynie Ciebie wyniszcza! Nie pozwól, żeby ten człowiek negatywnie oddziaływał na Twoje życie nawet wtedy, kiedy go w nim nie ma.

Ktoś tu już napisał, że w życiu obowiązuje zasada "masz to na co godzisz się" i chyba teraz muszę się pod tym podpisać rękami i nogami. Widocznie jego obecna partnerka oczekuje od niego godnego traktowania i jasnych zasad, więc on jej to daje. A może po prostu się dopasowali? Miejmy nadzieję, bo jeśli tak jest, to facet nie nawiąże już z Tobą więcej kontaktu. Powinnaś się cieszyć - mniej krwi Ci zepsuje.

Zastanawia mnie to Twoje ciągłe roztrząsanie każdego szczegółu. Ty żyjesz ich życiem, śledzisz jej profil. Naprawdę chcesz dla siebie takiego życia, które kręci się wokół obecnego związku Twojego pomylonego byłego? Współczuję Ci, bo strasznie się w to wszystko uwikłałaś.

Sądzę, że on po prostu wyczuł, że jesteś dosyć słabą psychicznie osobą i cały czas to wykorzystywał. W pewnym momencie stałaś się dla niego taką "kryzysową narzeczoną", kołem ratunkowym, jak to nazwałaś. Tylko, że to Ty sama wpakowałaś się w tę rolę. Smutna rzeczywistość.

Napisałaś, że przez pewien czas byłaś w innym związku i to pozwoliło Ci zapomnieć. Może faktycznie powinnaś po prostu intensywnie zacząć się za kimś rozglądać? To chyba jedna z tych sytuacji, kiedy lekiem na starą miłość jest nowa miłość.

Cóż, to nie jest normalny człowiek. Wnioskuję tak patrząc na Twoje opisy jego osoby, na to co mówił. Wiesz, tacy ludzie nie są szczęśliwi. Dławią się sami ze sobą. Pomyśl więc, że Ty masz pewien luksus, którego on nie ma - w każdej chwili możesz się od niego odciąć.

Tak... Sztuka wybaczenia bywa karkołomna. Ale czasami zbawienna. Może masz rację, może właśnie tego potrzebujesz. Nie da się rozstać z przeszłością, dopóki jej nie zaakceptujemy. To jednak czasami bywa prawie niemożliwe.

Spróbuj zrobić bilans swojego życia. Jak z pracą, znajomymi, zainteresowaniami? Czy znajdziesz coś, co daje Ci szczęście? Jeśli tak - doceń teraźniejszość.
Pomyśl też, jak byłaś nieszczęśliwa przez cały czas, kiedy on Cię tak traktował. Dzięki temu, już drugi raz nie wejdziesz w podobną relację. Wiesz czego unikać, a co powinnaś uznać za sygnał ostrzegawczy. Podejdź do waszej znajomości w inny sposób. Doceń to, jako lekcję - to kolejna rzecz, którą możesz dopisać do zbioru swoich doświadczeń. Być może uratuje Cię to kiedyś przed jeszcze gorszym człowiekiem.

A co do miłości... zawsze tak jest, że po skończonym związku roztrząsamy wszystkie swoje niepowodzenia miłosne, to normalne, spokojnie. Tak jak z każdą inną porażką w życiu - nagle zauważamy nawet te mikroskopijne błędy i przegrane. Ale później wycieramy nos, a na nasze usta powraca uśmiech. Dlatego Ty też się nie poddawaj. Gdzieś tam czeka na Ciebie mężczyzna, który da Ci szczęście i poczucie bezpieczeństwa. A ten człowiek stanie się tylko ponurym cieniem przeszłości.

Powinnaś w końcu zająć się SOBĄ  skreślić w końcu faceta a nie uporczywie trzymać się tego co było, co minęło i co nie powinno powrócić. Zająć się pracą , tym co lubisz robić , hobby coś co zajmie ci złe myśli. powoli będziesz powracać  uspakajania się czy też równowagi psychicznej.

Pozdrawiam i życzę Samo uzdrowienia przez Dobrą Decyzję.

Wiesz  nie tylko ty masz z tym problem... u mnie jest podobnie,ale staram się sama to odrzucać jeśli mnie nachodzą myśli czy też wydarzenia niedobre z przeszłości zastąpić dobrymi pozytywnymi myślami,nawet marzeniami nie koniecznie się spełniającymi,ale uwierz mi to pomaga.
Jeśli sama będziesz Siebie zabijać tym co było i sama doprowadzać do nerwowych stanów to sobie nie pomożesz , zatracisz się w tym ale po co?

Najwyższy czas zacząć myśleć wyłącznie o SOBIE i tylko o SOBIE.

Ale Ja o sobie potrafie myslec chyba tylko zle.NAwet nie tak bardzo w sensie,ze co ze man jest nie tak,ze mniezle faceci traktowali,ale raczej czemu jestem tak glupia,ze sie pakowalam w zwiazki,ktore z gory bylo wiadomo,zesie zle skoncza??!!!!
Np. ten byly,o ktorym pisze,drugiego dnia znajomosci mi powiedzial,ze jest playboyem i ma zamiar kontynuowac takim byc.

Czy Ja chce ich zmianiac,robic za Matke Terese?! Z jednej strony tak,ale z drugiej mysle,ze chyba nienawidze siebie do tego stopnia ,ze sama szukam zwiazkow ,w ktorych bede raniona,znowu i znowu...bez konca.

Nie wiem skad mi sie to wzielo??!!!

Elle88,w tym samym momencie pisalam mneij wiecej o tym o czym Ty mi piszesz.

JA wiem ,ze ich przyciagam jak magnes,a dokladniej wybieram tych najgorszych z mozliwych,tych ,z ktorymi wiem ,ze bedzie zle,gdzie znowu bede mogla byc ofiara i oczywiscie pozniej tez jak pisalas uzalac sie nad soba i sprawiac zeby mieli wyrzuty sumienia...wypominajac im ich winy przy kazdej mozliwej okazji!

Ale to nie jest problem w związkach, tylko Tobie. Twojej psychiki, charakteru. To sie tworzy latami. Dziecinstwo, rodzice, rodzenstwo, pozniej wpływ znajomych, zadowolenia z siebie i życia.

Tak,tak,wiem,ze to we mnie tkwi problem.
Domyslam sie nawet ,ze moga miec z tym cos wspolnego moi rodzice,ktorzy coz,nie kochali sie.Zwlaszcza mama tate,bo On Ja raczej tak.
kwili tak sobie cale zycie wtym malzenstwie,zgodnym w sumie,ale mama sie strasznie meczyla ,bo po prostu wyszla za maz nie za tego faceta co chciala.Kochala innego,ale o zgrozo byl rozwodnikiem,a wiadomo iles tam lat temu to wielki problem byl dla rodziny. Moj tata wydawal sie odpowiednim kandytatem na meza,ale co z tegop ,ze rodzina byla zadowolona jak mamie On nei odpowiadal,o czym wszytskim w kolo poza Nim o tym opowiadala.

Ale az mnei dziwi,ze to moglo tak wplynac na mnei,rpzeciez ani sie nie kloci,ani bili,ani pili.

Tak,tak,jak najbardziej wiem o co Ci chodzi,ale Ja mysle,ze przeszlam wszelkie granice perfekcjonizmu(coz za skromnosc ) ,Ja potrafilam wypominac kazdemu Jego bledy przy kazdej okazji,przez lata,w kazdy mozliwy sposob i czuli sie winni ,oj czuli! Przynajmniej tyle dobrego,ze faktycznie sie poczuwali do winy,nie wymuszalam na nich przyznania sie do tego,sami dotego dochodzili,ale Ja potem nie dawalam im o tym zapomniec !!!! I walkowalam to w nieskonczonosci i jeszcze raz i jeszcze.Zranili mnei,coz niech cierpia.
A pisze,ze bylam taka perfekcjonistka,bo potrafilamn ich zameczac tymi wyrzutami sumienia,ale....sami wracali po wiecej. JA na ich miesjcu bym wiala jak najdalej.Przepraszali na wsyztskie sposoby,chcieli odpokutowac,ale Ja przy kazdej mozliwej okazji odplacalam im za to co i zrobili.
Nie bylam perfidna zeby im niszczyc zycie,a zawsze mialam jakies mozliwosci (np. wyslac maile ,ktore mi pisali im nowym dziewczynom,co do mnei pisali jak jzu z Nimi byli),nieeee, Ja chcialam zeby cierpieli tak jak cierpialam Ja-emocjonalnie.
Udawalo mi sie to,naprawde bylam okrutka(na rowni z Nimi!!!!!!! ) ,ale widocznie Oni tez mieli cos z masochistow,bo....nie potrafili zyc beze mnie. Po tym wszytskim co im powiedzialam ,jak im wypomnialam wszytskei winy milion razy i tak sie plaszczyli przede mna i akceptowali dalsze tego typu traktowania (nie! Do zadnego z Nich nie wrocilam!)

Tak wiem,znizylam sie do ich poziomu. To co mnei nieco przeraza to fakt,ze tak jak nie moge zapomniec krzywd ,ktore mi zrobuili tak i nie potrafie przestac sie nad nimi pastwic,mscic jak tylko mam okazje.

Na drugim miejscu -zaraz po pożądaniu -wyrzuty sumienia są najsilniejszym narzędziem zniewalania drugiej osoby.
W ten sposób można kogoś "trzymać" w głębokiej zależności emocjonalnej latami.
Dlatego "wracali po więcej", chcieli odkupić winy (mniej lub bardziej wyimaginowane). I zabawa mogła się toczyć dalej

Tylko to jest miecz obosieczny, bo zniewolenie odczuwa także osądzający i rzucający gromami Żeby oskarżać trzeba czuć złość, żal, czasem nienawiść, a te uczucia niszczą od środka jak mało co.

Także z której strony by nie patrzeć - dupa Nie ma zwycięzców po żadnej stronie.

Byłam taka sama, witam w klubie "świrów"

No wlasnie! W tym problem.Nie mialam satysfakcj,ze teraz to JA zadaje im cierpienie,bo za kazdym razem wypominajac im ich przewinienia przypominalam sobei ten bol ,ktory mi zadali.TAkie krecenie sie w kolko.

Ex ,o ktorym sie tak rozpisuje z charakteru przypominal mojego tate!!!! Ale Ja tate uwielbaim ,ztego Jego wadami,wrecz mowilam bylemu,ze na mei to nie dziala,jego takie drobnostkowe czepianie sie okazdy szczegol,ze np. krzywo szklanke ustawilam.I w dumu i przy nim nie zmienialam sie ,robilam po swojemu,ale takie to "swojskie" bylo.Przypominalo mi tate,te Jego zachowania.

Elle super piszesz, masz dużo racji. Pewnie gdzieś juz natknęłaś się na moją historię bo spamuję ją delikatnie po różnych wątkach ale to co piszesz ty i autorka wątku trochę odzwierciedla mojego ex, który też jest z dysfunkcyjnej rodziny. Powiedz mi czy układa się to w całość i rzeczywiście jest jakieś podobieństwo do was:

jego rodzice rozstali się jak on miał dwa latka.ma jeszcze siostrę która miała wtedy 5.
rozstali się bo matka była świrniętą katoliczką (dzis typowy moher), z opowieści jego ojca wynika że była zepsutą kobietą, szpiegowała go, wiecznie obrażona, albo krzyczała -no taki typowy toksyk. mówi że po prostu zły człowiek.
po rozwodzie zakazała ojcu spotykać się z dziećmi (to pokazuje jaki z niej człowiek-nie liczyło się dla niej dobro dzieci tylko swoje urażone ego).
nigdy po tym (prawie 30 lat temu) ona nie związała się z nikim a całą miłość (chorą ?) przelała na dzieci.
poznali ojca dopiero przy okazji komunii, w ukryciu się z nim spotykali po szkole, konspiracyjnie bo ona ojca nienawidziła.
z czasem gdy dorastali (u boku matki) spotykali się z nim, okazjonalnie, od święta, facet ułożył sobie życie, poznałam go (nawet z nim mieszkałam przez ostatnie 3 tyg) super gość, serio, fajny facet.
tak więc mój facet u boku szalonej toksycznej mamusi dożył 27 wiosen. poznał mnie i chyba chciał się wyrwać z tego obłakanego domu bo po 4 miesiącach znajomosci zamieszkalismy razem, przeprowadziłam się do niego (wynajmowanie pokoju).
Na początku nic nie zapowiadało tragedii. Miłość i w ogóle super.
Matka oczywiscie zrobiła WOJNE. nawet nie bede opisywała ale generalnie CYRK i LAMENT, błagała go żeby jej nie zostawiał-prośba groźba no wszystko żeby jej nie zostawiał. po pół roku dzowniła i kazała/prosiła żeby wrócił do niej, że jak to tak bez ślubu no kosmos. szantażowała go, pozorowała choroby, odcinała od rodziny, szantażowała emocjonalnie no cała paleta absurdu.
Ja poznałam ją raz i to tylko dlatego że wypadało. potraktowała mnie jak śmiecia, więcej się z nią nie spotkałam.
niestety mój chłopak pozostawał i nadal jest pod dużym jej wpływem bo to w końcu MATKA.
ja wywodzę się z zupełnie zdrowej, wesołej rodziny gdzie nie ma takich akcji, wspierałam go i NIGDY nie powiedziałam złego słowa na matkę (mimo, że oczywiscie ze mam ją za stukniętą). Nie robiłam problemów jak się z nią szedł spotkać w weekend (sam, bo ja byłam nieproszona), jak się kłocili to pocieszałam, czasem nawet ją broniłam bo w końcu to matka, przypominałam żeby do niej dzownił (bo jak nie dzwonił to robiła mu jazdy). no kurde dobra dziewczyna ze mnie.
No ale puenta jest taka, że po roku zaczął mnie wyraznie zlewać.
sukcesywnie, zaczął się oddalać.
nie robiłam mu akcji, w sumie ja byłam usatysfakcjonowana związkiem który wg mnie był całkiem szczesliwy.
a on zaczął się oddalać ode mnie psychicznie (nie chciał ze mną rozmawiać, prowadziłam monologii a on milczał=nie było jak rozwiązywac problemów) pozniej tez fizycznie (seks? pfff, pod koniec to juz nawet nie chciał ze mna pod jedna kołdrą spać albo za ręke chodzić).
mówi się, że miłość wygasa. Ale jak???????
Dla mnie miłość jest wtedy gdy budzę się rano, on mi robi kawę, z usmiechem na ustach żegnamy się rano buziakiem, on do pracy, ja na uczelnię, wracamy popołudniu, on idzie na swój trening, ja na swój albo razem (nikt nikomu nie robi o to problemu, szanujemy ze mamy swoje pasje), wieczorem robimy razem jedzenie, albo jemy razem, opowiadamy sobie jak minął nam dzien. siadamy do filmu, książki, kochamy się, rozmawiamy, albo idziemy się spotkac ze znajomymi (bardzo lubię jego znajomych a oni mnie) albo kazde z nas siada do kompa do pracy- nie ma problemu. wieczorem spotykamy się w łożku, buziak, dobranoc, zasypiamy przytuleni.
CODZIENNOŚĆ, zwykła ale jednak codziennie inna i taka w której każda ze stron ma w ciągu dnia poza pracą i uczelnią też miejsce na swoje pasję.
to jest dla mnie definicja UDANEGO ZWIĄZKU. Nie mam potrzeby główkowania czy to co do niego czuję to miłość czy przyjazn czy cholera wie co. Jest nam dobrze na codzien, dogadujemy się=jestem szczesliwa i tyle.
Czy dla osoby która jest z takiej rodziny jak to opisałam wyżej, taki związek jest NUDNY JAK FLAKI Z OLEJEM?
Czy taka osoba po prostu jest nieusatysfakcjonowana takim związkiem?
myślicie, że to można być składowa tego, że po 1,5 roku usłyszałam "mam wątpliwosci co do naszej przyszłosci" przy jednoczesnym "ale nie musisz teraz podejmować decyzji o rozstaniu" (podjęłam ją dwa dni pozniej i go rzuciłam)

Dodam, że ostatnio doszło mu kolejne zmartwienie ponieważ wprowadzilismy się tymczasowo do domu jego ojca 3 tyg temu, a że jego matka jest tak cięta na tego ojca to on nie moze się do tego przyznać i ukrywa to przed wszystkimi (co świadczy, też że nie potrafi się jej postawić, powiedzieć np "mamo mam juz 30 lat, moge mieszkac z ojcem i to nie znaczy,że ciebie nie kocham", boi się bo wie, że jak matka się dowie, że sie od niej wyprowadził i zamieszkał z jej największym wrogiem to go znienawidzi na amen -kiedyś jego siostra się z nia pokłóciła i wyobrazcie sobie, ze matka z córką nieodzywały się 2 lata(!!!!!!) do siebie, takie mają charakterki w tej rodzinie-on też jest obrażalski. po tym jak próbowałam z nim rozmawiać to się potrafił na kilka dni na mnie obrazić i traktować jak wroga/powietrze. No FOCHMISTRZ był z niego taki, że własnie nie dało się z nim pogadać.

Prosze oceńcie to czy jego przeszłosc jest wystarczająco stuknięta by tak na niego wpłynąć.

Szukam odpowiedzi ponieważ przy okazji rozstania on mi jej nie udzielił.
nie wiem co się stało, że mu tak odbiła szajba- na każe moje próby rozmowy dostawałam odpowiedz "NIE WIEM CO SIĘ STAŁO/NIE WIEM CZEMU TAK MAM"

CZyli po prostu : Ciagnie swoj do swego !!!!! My ze swoimi problemami laczymy sie z osoba,ktora tez ma nierowno pod sufitem i jak tu byc szczesliwym?!
Ojciec mojego bylego wciaz Go krytykowal,matka ,ktora podobno byla bardzo dobra kobieta,ale chyba niezbyt obecna (ze wzgledu na prace-duzo podrozy) ,babcia,ktora Gopraktycznie wychowywala,ktora tez sie Go o wszytsko czepiala.
Probowalam rozgryzc ta rodzine,domyslalam sie,ze babcia wrzeszczala wciaz na swojego syna,krytykowal,potem On p?owielil tenschemat na swoim jedynym synu.
Juz wpierwszych dniach jakOn mnei wciaz krytykowal zapytalam czy aby Jego ojciec tak z Nim nei postepuje(jeszcze Go nei znalam ) i faktycznie tak wlasnie bylo ! Mnie tez facet ledwie poznal ,a traktowaljak idiotke,ale Ja sobie na leb wejsc nei dalam po pierwszym szoku(ze co mnei sie obcy facet czepia?!) odpowiedzialam mu i.....uwielbial mnie.
A moj luby ?! Co by nie zrobil to ojciec niezadowolony .I takich sobie przyjaciol szukak(choc mial niewielu) ,im wiecej Go kytykowali tym lepiej ....i tam tez doszlam do faktu,ze rodzice tych przyjaciol tak ich traktowali.

Wiec bylo mi Go troche zal no i oczywiscie chcialam mupomoc,nie potrafiac pomoc sobie.a powinnma zaczac od siebie,zeby ewentualnei probowac naprawiac swiat ! Chocia zznalazlam w sobie sile i czesto zmienialy sie te osoby,ponziej byli normalni i cieszyli sie zyciem ,ale JA jak gabka chlonelam te ich problemy i nawet jak z Nimi bylo juz lepiej Ja po prpostu nie mialam sily ciagnac tego dalej!

Moi rodzice tez by chcieli zeby znalazla jakiego sksiecia z bajki.JA z jednym kolesiem bylam przez dwa lata (mieszkalismy razem) i udawalam ,ze to jedynie moj wspollokator ! ,byleby nei sluchac ,ze to zly wybor bla,bla,bla.Ze wybor kolejny byl zly wiedzialam,ale przeciez za <niego za maz nie wychodzilam.
A Oni wecznie tacy przejeci,wiem ,ze chca mojego dobra ,najchetniej to sami by mi znalezli meza jak w dawnych czasach sie robilo.

Hej Dziewczyny,
Niezła grupka "kochających inaczej" się nam w tym wątku zebrała..
Wszystko co piszecie jest mi gdzieś tam znane, na szczęście już nie 'bliskie' i 'swojskie', bo dziś bym się w czymś takim nie odnalazła.

Sosenek,

Historia dzieciństwa Twojego ex jest bardzo podobna do mojej i jak to czytałam to czułam takie ukłucia złości momentami - dla mnie to znak, że jest coś do wybaczenia jeszcze.
Trudno powiedzieć co mu siedzi w głowie do końca, jedno co pewne - na 100% ten toksyk rodzinny wpłynął na to jak on "prowadzi" związki i jak w nich funkcjonuje. Z Twojego opisu wychodzi duży dzieciak, który na każdy problem ma jedno rozwiązanie - ucieczka albo ciche dni, co na jedno wychodzi- bo nie ma możliwości otwartej konfrontacji i rozwiązania problemu jak dorośli.

Określenie "nuda" w związku było umowne i każdy to może rozumieć trochę inaczej. Dla mnie "nudna", a tak naprawdę przerażająca, bo nieznajoma była taka 'stabilna' relacja: stabilna w znaczeniu, że nie było kłótni czy "rozbrajania bomby" codziennie, czułam się wtedy jakoś nie na miejscu.. Jakby mnie ktoś do innej bajki wsadził i nie potrafiłam czuć się w niej swobodnie. Z drugiej strony podobało mi się bardzo i przyciągało to, że druga osoba jest czuła, wyważona i spokojna (ale to też było tylko do czasu i złudzenie w dużym stopniu).
Czyli ta 'nuda' to tak naprawdę w praktycznym znaczeniu zlepek: strachu, poczucia wyobcowania i nieumiejętność odnalezienia się w 'zdrowej relacji', więc coraz bardziej się człowiek na to zamyka, próbując to sobie racjonalizować na różne sposoby, byle nie wgłębiać się w syf, który ma w głowie i poszukać w sobie źródła, bo podświadomie się czuje, że będzie bolało.

Musisz wiedzieć, że zawsze nawiązujemy relacje z ludźmi, którzy maja takie same albo podobne wzorce, inaczej przechodzilibyśmy obok nich obojętnie. Tzn. że Ty też, pomimo że pochodzisz ze szczęśliwej rodziny, możesz mieć wzorzec, który świetnie wpasowuje się w klimaty DDD, niczym plus i minus w magnesie - syndrom misjonarza np. Czyli usilna chęć naprawiania takich ludzi, pomocy im, bycia wsparciem niezależnie od własnych kosztów, itp. Niestety DDD, mimo że może kochać taka osobę, nie przeszkadza mu to wyssać z niej cała energię albo pozbyć z życia w sytuacji dla niego newralgicznej (czyli prawie każdej).

Przede wszystkim nie możesz czuć się odpowiedzialna za jego zdrowienie, decyzja i chęć naprawy siebie (dopiero potem związku) musi wyjść od niego i musi do niej dojrzeć sam. Ty zrobiłaś wystarczająco dużo już, byłaś przy nim kawałek czasu i pokazałaś tą inną, lepszą perspektywę na związek. Nic więcej nie mogłaś i nie możesz zrobić i on to podświadomie czuje, albo z czasem poczuje o ile zacznie mu coś trybić i poczuje jakąś odpowiedzialność po swojej stronie.

redaaples: Zrobiłaś wielki krok do przodu rezygnując z toksycznego związku i skupiając się teraz na sobie. Prawda jest taka, że nie da się pominąć etapu pobycia samemu ze sobą żeby się uczciwie i do końca poskładać w 1 kawałek zanim będzie się miało coś do zaoferowania komuś innemu. Nieważne ile takie składanie będzie trwało, bo na każdym jego etapie- podnosząc swoje wibracje (świadomość) wyżej i tak spotykać będziemy już zupełnie inne osoby, bardziej z naszym nowym myśleniem kompatybilne, przez co mniej toksyczne lub w końcu wcale

Fufi i  Elle, dzięki za odpowiedz, dużo mi rozjaśnia, minęło kilka dni i dzięki temu forum powoli sama znajduję odpowiedzi na pytania na które on mi nie odpowiada.
czuje się jak sherlock holmes

"podobało mi się bardzo i przyciągało to, że druga osoba jest czuła, wyważona i spokojna (ale to też było tylko do czasu i złudzenie w dużym stopniu)."
-tzn? masz na myśli to, że twój partner był taki zrównoważony i wyrozumiały do czasu? a później pękł? o co chodzi? bo mam wrażenie, że w tym zdaniu kryje się to, że twój facet też w pewnym momencie (tak jak ja) powiedział BASTA. czy się mylę?

"byle nie wgłębiać się w syf, który ma w głowie i poszukać w sobie źródła, bo podświadomie się czuje, że będzie bolało"
taaaak, to tez prawda, moj ex jest mistrzem uciekania od myślenia. nawet znalazł sobie po pracy hobby któremu poświęca ok 3 godziny dziennie 7 dni w tygodniu, żeby tylko nie myśleć sam mówi, ze nienawidzi lekkich treningów bo wtedy myśli, a to jest wg niego złe.

"syndrom misjonarza"
mam na 100% i wiem o tym i lecze się z tego własnie tym, że zerwałam. mój poprzedni ex miał depresje, opiekowałam się nim, sama przy tym tracąc siebię, w końcu go zostawiłam. Poznając TEGO FACETA na początku nic nie wskazywało, że będzie miał problemy (poza że tak powiem- obciążonym wywiadem rodzinnym jak t się mówi w naszym języku:P). Chyba na początku był bardzo zajarany tą znajomością, miał w sobie siłę by to kamuflować, ale jak zamieszkaliśmy razem to już nie umiał kryć się ze swoim ciężkim charakterem.

tak więc rzuciłam go bo już tak dłużej nie mogłam, chciałabym żeby się ogarnął bo to fantastyczny facet, kocham go oczywiście nadal, ale na podstawie tego co przeszłam z tym exem z depresją to nie zamierzam w to dalej brnąć. Jego macocha (z macochą mam świetny kontakt w przeciwieństwie do matki która mnie nie zna i nienawidzi) sama mi powiedziała na podstawie tego co jej opowiedziałam, ze on jest jakiś niedojrzały i dla własnego dobra powinnam odejść bo fajna ze mnie dziewczyna na to żeby się tak zamartwiać. Że on sam musi to poukładać bo widocznie myślał, że jest dorosły i chciał rodzince zakładać, kota przygarniać, ale chyba jego emocje nie nadążyły za wyobrażeniami o szczęsliwej rodzince.

Tez mam "syndrom misjonarza" ,jestem taka wieczna wolontariuszka ,chociaz sama bym potrzebowala kogos kto by sie tak mna zajal JAjak proboje innymi.

Sosenek! Dobrze zrobilas rzucajac Go,moze On w ten sposob sie otrzasnie,popracuje nad soba byleby Cie odzyskac,jak nie ... lepiej ,zejuz twraz to skonczylas zamiast ciagnac to i sie meczyc.

Ja bedac taka problematyczna osoba wole sie nei wiazac z nikim ,a juz na penwo nie mysle o zakladaniu rodziny czy dzieciach (choc  wiek jak najbardziej odpowiedni!) ,wole zostac stara panna,samotna bezdzietna kobieta niz meczyc kogos.Bo wiem,zepoki sama sobie zesoba nie poradze bede unieszczesliwiac nie tylko siebie ,ale i innych.
Bo gdybym tak trafila(wybrala) normalnego faceta,wykonczylby sie przy mnei ,jak Ty sosenek przy swoim chlopaku.
A dzieci? nie chcialabym na nie przenosci tych samych wzorcow! O zgrozo! Tylko nie to!

Z jednej strony chcialabym miec kogos kto mi pomoze ,ale tez wiem ,ze sama musze tego chciec i sama jestem kluczem do rozwiazania swoich problemow.
Nie mam tez co tracic czasu na innych problematycznych ludzi,bo w ten sposob pomijam swoje probemy,a wrecz je jesxcze poglebiam.

Ale ciezko mi se powstrzymac. Tylu osobpom pomoglam....naprawde czulam sie jak swietny psycholog,dziekowali mi za to,sa zupelnie innymi ludzmi,tyle,ze zauwazylam,ze czesto wolazerwac ze man kontakt ,bo jakby wstydza sie swojej przeszlosci,ze JA wiem jacy byli,wola zaczac z kims zupelnie nowym jako nowe osoby ,a nowi przyjaciele,partnerzy nie maja pojecia jakie mieli wczesniej problemy i ,ze jakas misjonareczka pomogla im je przezwyciezyc.

Dobija mnei troche fakt jak mysle,ze JA tyle dla innych robie ,staram sie,a mi nikt nie pomoze,bo....mysla ,ze JA takiej pomocy nei potrzebuje!!!!!Albo jest tak swietna aktorka zyciowa,albo Onimysla,ze ich problemy sa prawdziwymi ,a moje sa jakies wyomaginowane!

fufiqna: Fajnie, że tak szybko łapiesz i ten I etap - dostrzeżenie wzorca w sobie masz odfajkowany

Co do mnie, to dzięki za miłe słowa i zaufanie, ale muszę Ci uczciwie powiedzieć, że pomimo, że wyszłam z najgorszego g... i coraz częściej doceniam możliwość oddychania świeżym powietrzem to bywają jeszcze "nawroty". Niezaprzeczalnym postępem (krokiem milowym, jak to nazwałaś) jest fakt, że mam spokój i pewność, że nie wejdę więcej w toksyczna relację, ani jej nie stworzę, bo mnie to po prostu już w ogóle nie interesuje.

Pytasz ile to zajęło.. Kupę czasu (lata) nie ma co ściemniać i pewnie jeszcze trochę zajmie, natomiast na pewno jestem bliżej celu niż dalej. To trochę jak z trzeźwiejącym alkoholikiem - mimo, że nie pije całe lata i może przechodzić codziennie obok flaszki obojętnie, jednak co pewien czas jakieś wspomnienie, czyjaś reakcja czy dobrze znany zapach powoduje, że tamte emocje wracają. Z tymże im dalej w czas, tym jest to coraz słabsze i nie powoduje reakcji u Ciebie - nie powoduje już chęci odreagowania na innych (acting-out) czy na sobie -zachowania autodestrukcyjne - i to jest ten przyjemniejszy etap, tutaj można w końcu naprawdę 'popracować', bo skończyła się walka ze sobą i ze światem.

Nie ma gotowej recepty jakie kroki podejmować, stawiaj na intuicję i słuchaj siebie. Kluczem jest żeby uwolnić to zaszczute i sparaliżowane emocjonalnie dziecko z "piwnicy", które żeby przetrwać to co się działo w domu wykształciło szereg mechanizmów obronnych, które w dorosłym życiu nie dość że kompletnie nieprzydatne, to są jak taka ciężka kula ze śmierdzącym trupem (starych nieprzepracowanych i bolesnych emocji) u nogi. I paradoksalnie żeby te emocje z siebie wywalić trzeba pozwolić sobie je do końca w głowie znowu odegrać i odczuć.
Płacz, wściekłość, ogromny żal, rozdzierająca pustka, permanentny brak poczucia bezpieczeństwa, itd itd.. Aż dojdziesz do momentu, w którym poczujesz, że więcej nie zniesiesz - wtedy zaczyna "puszczać". Ale to będziesz powracać, coraz słabsze i słabsze..aż w końcu któregoś dnia nic nie poczujesz

Można to leczenie z DDD porównać spokojnie do rozstawania się z ukochana osobą, bo tak naprawdę rozstajesz się z iluzjami n/t swoich rodziców, swojego "szczęśliwego" dzieciństwa, miłości rodzicielskiej (której nie doświadczyłaś w wystarczającym stopniu)..co przy potężnym z reguły mechanizmie wyparcia jest jak odrąbywanie sobie kończyn siekierą, bez znieczulenia - i nie raz a dobrze, tylko małymi kawałeczkami, powolutku..

Opisałam to trochę od strony emocjonalnej, wiem że nie o to Ci chodziło, ale tak naprawdę to oswojenie się i przyzwolenie na stany, których niewątpliwie będziesz doświadczać jest tu kluczem. Bo tempo i kolejne kroki tej pracy ze sobą będziesz ustalała sama, w zależności od tego, kiedy będziesz gotowa.

I jeszcze wracając..Bardzo ważne jest teraz żebyś nie czuła się winna za finał poprzednich związków. Zrozum, że nie mogłaś inaczej i tamta osoba tez reagowała na miarę swoich możliwości. Oboje mieliście problemy i oboje próbowaliście jakoś sobie z nimi radzić.
Pamiętaj, że żaden szczęśliwy i kochający siebie człowiek nie jest w stanie świadomie krzywdzić, dlatego możesz spokojnie uznać, że jakakolwiek krzywda została Ci zadana, nie było to zamierzone (choćby nie wiem jak niedorzecznie to brzmiało), tak samo jak Ty -będąc szczęśliwa i kochając siebie, odrazu po rozpoznaniu, że nie jesteś traktowana tak jak na to zasługujesz - opuściłabyś taką relację.

I tak można pisać i pisać..

Te wzorce nie ujawniają się nigdy tak odrazu, jak sama później zauważasz. On na początku, owszem - wydawał się bardzo wyrozumiały, a im bardziej taki był, tym bardziej mnie kusiło by sprawdzić, w którym momencie nastąpi "zmęczenie materiału" i facet pęknie.
Nawet jak to się stało, nie miałam dość. To był jakiś amok niszczenia i obserwowania jego cierpienia.

Tak jak zauważyła fufiqna, z czasem zrozumiałam, że traktowałam go tak, jak sama podświadomie wierzyłam, że chciałam być traktowana. Oczywiście role się odwróciły, spełniło się moje "marzenie".. finał znacie.

To jest taki banał, ale do bólu prawdziwe zdanie, że "Cokolwiek złego komuś czynimy, sobie czynimy."
W każdym bliskim związku ta druga osoba jest naszym alter ego i traktujemy ją zawsze tak jak chcielibyśmy traktować siebie (podświadomie oczywiście). Im bardziej siebie nie lubimy, tym z większą lubością ranimy partnera.
Dzisiaj jest to dla mnie oczywiste i nikt nie jest w stanie przekonać mnie, że cierpienie "zadawane z miłości" uszlachetnia - taki związek tez przechodziłam i był to największy koszmar.

no ja jeszcze nie wiem jak się skonczy ta moja historia, na razie jadę jutro odebrać resztę rzeczy z mieszkania, dam mu znać że to robię, będzie miał szanse pogadać bo na razie oficjalnego zerwania nie było (wyszłam z założenia że po ostatnich gorzkich słowach to juz jest zbędne bo to oczywiste że odejdę). mogłam go tym tylko zaskoczyć bo dzień przed rozstaniem nie dałam tego po sobie poznać, poszliśmy razem do kina, gotowaliśmy razem, następnego dnia rano po prostu wyjechałam.

Elle,bardzo Ci dziekuje za odpowiedz na moje pytanie wczesniejsze.
Oczywiscie zdaje sobie sprawy,ze nei ma gotowej recepty an rzwiazanie problemow i ,z epotrzeba duzo czasu.ie spodziewalam sie odpowiedzi typu: Wystarczy,ze zamkniesz sie w pokoju na trzy tygodnie,bedziesz dzien w dzien medytowala,jedla tylko kalafior )) ....i ci przejdzie.Eh,byloby milo gdyby to bylo tak proste,ale nie jest.

Domyslalam sie tez ,ze to jak np. z alkoholizmem(podalas nawet taki przyklad),ze to w sumie w jakims tamn stopniu na zawsze w NAs zostanie.To jak zaprogramowanie kogos,trudno zmienic od tak oprogramowanie zainstalowane w dziecinstwie i ,ktore bylo uzywane przez kupe lat!

Nie ladowac sie w chore zwiezki to mozna powiedziec ,zemozna w miare latwo rozwiazac sprawe...nei wiazac sie z nikim...wiem,ze to ucieczka przed problemem ,a nie Jego rozwiazanie,ale moze czas spedzony w samotnosci czegos tam nauczy(chociaz JA mialam dluuugie przerwy meidzy jednym koelsiem ,a drugim i jakos niewiele mi to dawalo)

Najgorsze przestac walczyc ze samym soba...i tu klaniaja sie zachowania autodestrukcyjne,niskie poczucie wlasnej wartosci. Od siebie nie uciekne.Mozna uciec od calego swiata,ale nigdy od siebei...od swoich mysli!
A to one najbardzej mecza,bo w sumei moje zwiezki nie trwaly szczegolnie dlugo,tak wycierpialam sie ,ale chyba bardziej po ich zakonczeniu,bo z momentem zakonczenia nie mijalo ,a wrecz pogarszalo,bo rozpamietywalam ,rozdrapywalam rany.To dopiero byl koszmar. Potem np. po latach jak np. z niektorymi z tych watkow z mojego zycia uporalaam sie jakos to wyrzucalam sobie ,ze tyle czasu stracilam na rozmyslanie o nich ,rozpamietywanie.I w ten sposob stracilam maseeee czasu!!!!

Kolejny problem to rodzice.Trudno tak z dnia na dzien (choc jzu od jakiegos zasu zdaje sobie sprawe ,ze maja zwiazek z moimi emocjami popapranymi) nie wiem....wybaczyc?! Nie,nawet nie o to chodzi,bo przeciez nei zrobili tego umyslnie. No,ale jednak. I sa przeciez nadal obecni w jakimsn stopniu w moim zyciem...choc meiszkam daleko od nich to czuje ich oddech na karku dzien w dzien,podczas podejmowania kazdej decyzji.No,ale zeby mnei zle traktowali to byloby lepiej sie od nich oderwac,a tak to co dbaja o mnei,zrobiliby dla mnei wszytsko ,a Ja mialabym im powiedziec : Odwalcie sie ode mnei ,bo mnei niszczycie?! Probowalam tlumaczyc,ale nie dociera do nich!!!!

Zerwac kontakt?! To troche podle ,ale poki sa pobecni w moim zyciu wydaje mis ie ,z epozostane wiecznie taki duzym,niedorozwinietym dzieciem-tak mnei traktuja.

DZIECKIEM !!!! Ufff,tym razem udalo mi sie poprawnie napisac )))