Słyszę od (przyszłej) teściowej, że za mało potrafię - Netkobiety.pl

Boli mnie fakt, że krytyka się powtarza, że zamiast dostrzec, że ja też się staram, nigdy nie pochwali, a syna wręcz przeciwnie. Że przedstawia to tak, jakbym ja nic nie robiła, a on wszystko... na punkcie dwóch pozostałych synów ma tak samo, ale to szczegół. My, dziewczyny, jesteśmy niedouczone i nie zarabiamy dużo wg niej, a oni - bogowie.

Szukam przecież pracy, będę na praktykach od czerwca...o co chodzi, do licha? Dokładam się do rachunków z oszczędności,....ale ja nie do rozmowy o mojej przyszłej pracy zmierzam na tym forum.   Pytam tylko: co JĄ to obchodzi????   Dlaczego wtrąca się non stop krytykując, podczas gdy naprawdę nasza sytuacja nie jest zła.

Nie mieszkamy na szczęście, sami wynajmujemy sobie mieszkanie. Ja nie bardzo rozumiem jej problemu z tym, że nie jestem na poziomie jej syna jeszcze (jest starszy o 7 lat, to chyba nie dziwne, że więcej już osiągnął), skoro nie narzekamy na brak pieniędzy, dachu nad głową, a nawet wczasów w godnym miejscu. Nie brakuje nam pieniędzy na życie, nie rozumiem jej problemu z tym, że nie zarabiam (jeszcze nie) zadowalających sum...

To tak, jakby zazdrościła, że jej syn i moi rodzice mi na razie pomagają, póki studiuję...

A skąd Ty możesz wiedzieć, co ja robię? Tak się składa, żena razie nie pracuję na żadną umowę, ale w tzw. "szarej strefie", mianowicie, udzielam korepetycji z których miesięcznie wyciągam do 1500 zł. Chyba nieźle jak na studenta.

A Ty jesteś jakąś teściową, czy dziewczyną nieroba? Bo widzę, że kole Cię w oczy, że nie wszyscy od razu muszą pracować. Poza tym, ja nie bardzo mogę na pół etatu do czerwca gdziekolwiek, bo mam zajęcia w godzinach porozsypywanych po całym dniu i NIKOMU to nie pasuje, popatrz na oferty pracy.

Wtrącę się tutaj, Drogie Panie. Myślę, że nie jest to istotne, czy Autorka zarabia/pracuje/studiuje. Istotne jest zachowanie "teściowej", które uważam za ...co najmniej nietaktowne, o ile nie chamskie. Są pewne granice, poza które uwagi czy sugestie stają się ewidentnym, podkopującym poczucie własnej wartości (a tu już to mamy) nękaniem i niszczeniem. Odnoszę wrażenie, że albo "teściowa" chce tak zniszczyć i urobić psychikę Autorki, by z niej zrobiła się jałowa i posłuszna "żona" dla synalka, albo wypatrzyła "lepszą partię" dla niego i chce zniszczyć ten związek. Robiąc nagminnie takie uwagi zaszczepia wątpliwości i dziwne myśli w głowie faceta. A on widać podatny i miałki, bo mając jaja już dawno własną mamusię powinien ...usadzić i uciszyć.

Jeśli chodzi o reakcje narzeczonego na takie gadanie jego matki, to nie od razu takowe się pojawiły. Niemniej jednak po pewnym czasie uznał, ze basta, i mówi jej by przestała, ilekroć ona zaczyna przesadzać. Wtedy też krytykuje jej wypowiedzi i ona milknie.

Ograniczył kontakty z matką, bywa u niej rzadziej. Ona zaprasza ciągle bym jechała do niej z nim, po czym na co drugim takim spotkaniu lub co trzecim, podkopuje moją wiarę w siebie. Kiedy przestałam więc do niej z nim przyjeżdżać, była rzekomo "zasmucona" i starała się to odkręcić, prosząc syna, by mnie brał tam ze sobą.

Nie bardzo rozumiem jednak jej cel w tym. po co mnie zaprasza, skoro tak naprawdę nie może znieść pewnych moich cech i chyba nie umie nawet spróbować mnie polubić.

aneana, przede wszystkim spokojniej trochę.

Horta ma wiele racji w tym, co pisze.

Teściowa wtrąca się, bo tu o przyszłość jej syna chodzi. O przyszłość, którą będzie dzielił z Tobą.
Martwi się po prostu i tyle. Nie chce, żeby syn był jedynym żywicielem rodziny.

Wiadomo, mogłaby jakoś delikatniej o tym wspomnieć, a nie tak ostro i nie tak często. Ale najwyraźniej jest takim człowiekiem i tyle.
Na Twoim miejscu przestałabym tego słuchać i zajęła się swoim wykształceniem. Skończ studia, znajdź pracę. Po prostu rób swoje!
Skoro sama sobie nie masz nic do zarzucenia, to co Cię obchodzi opinia jakiejś tam baby?

A dużą rolę też będzie grało zachowanie Twojego faceta - on jest jedyną osobą, która może mamusię skutecznie uciszyć.

P.S Ja studiowałam dziennie i pracę znalazłam. Także dla chcącego nic trudnego. Powiem więcej - pracowałam już będąc w klasie maturalnej.

Boże, nie doradzam Ci absolutnie popadania w konflikt z teściową!!

Ty nie reaguj, Twój facet niech się tym zajmie.

Teraz sobie wyobraź, że popadasz z teściową w konflikt, wychodzisz za jej syna, macie dzieci. Co, będziesz udawała w każde święta, uroczystości, że się uwielbiacie?

No to niech synuś zrobi porządek z mamusią.
Chyba, że portami przed nią trzęsie?

Czyli nie jesteś na nią skazana codziennie. Nie mogłabyś tego po prostu zacząć ignorować? Zwłaszcza, że - jak rozumiem - Twojemu partnerowi to nie przeszkadza. Twoje zarobki lub ich brak to nie jest jej sprawa i mogłabyś jej to jakoś delikatnie przekazać.

Nie zgadzam się, przecież tutaj problemem jest nastawienie teściowej, a nie jej rodziców czy brak pieniędzy. Ma iść do pracy, żeby zadowolić teściową? Przyzwyczajać ją od początku, że będzie robić wszystko, żeby jej się podobało? Przecież to jest jej życie, a nie teściowej i jej zarobki w ogóle nie powinny jej interesować. Nie ona utrzymuje autorkę przecież.

może mamusia wolałaby aby synek zamiast wynajmować,mieszkał niej i jej oddawał część wypłaty,zamiast dawać swojej dziewczynie

A może zamiast "szukać" choroby POWIEDZIEĆ stanowczo: "jestem NIEDOŚWIADCZONA, ale CHĘTNA (mam otwarty umysł) NAUCZĘ SIĘ"... tak jak wielu rzeczy DOTĄD - co też nieraz UDOWODNIŁAM...
Jeżeli uwagi będą personalne. A nie z CUDZEJ korespondencji

Dziękuję za zrozumienie kilku osobom powyżej.

@ Moderator Wielokropek

Niechęć jest obopólna nie przeze mnie bynajmniej. Ja na pierwsze spotkanie z teściową przyszłam wesoła, pełna nadziei na rozpoczęcie choćby neutralnej relacji, nie oczekiwałam uwielbienia...ale nie spodziewałam się, że na starcie zostanę przywitana tylko grobową miną i kamienną twarzą, a potem skrzywioną..nie starała się nawet mnie poznać, od razu mnie nie polubiła. Za sam fakt, że pokochał mnie jej syn. Gdybym była jakaś szpetna, czy odrażająca, to rozumiem, że żal jej syna i uważa, że np. nie wiem, wziął sobie nie taką dziewczynę i jest jej szkoda akurat tego (choć i tak okazywanie tego byłoby bardzo niekulturalne i przykre!) ale ja powiem nieskromnie, że z opinii otoczenia, bo moja własna byłaby tu nieobiektywna, wynika, że do brzydkich dziewcząt, ani niedouczonych, nie należę...
byłam tez bardzo miła dla niej, dlatego nie rozumiem, dlaczego najpierw zaczęło się od patrzenia na mnie z miną, jakby jej ktoś wręczył wypowiedzenie z pracy, a potem, sukcesywnie, coraz śmielsze insynuowanie, co jest ze mną nie tak.

Ja naprawdę chciałam dobrze, i nigdy nie odpowiedziałam jej wrednym tekstem, ani nawet złośliwym...nie potrafiłam. A Ty mówisz mi jeszcze, że mam jej podziękować za to, że się "troszczy"??? Mam jej dziękować? I przepraszać, że żyję??   Nieee. Mówcie sobie co chcecie, nawet zasugerujcie, że to ja jestem "ta zła", i tak mnie to nie przejmie, a w tyłek włazić jej nie będę, bo to nie ja wylałam falę niechęci.

Nie bardzo rozumiem tylko jej ciągłe zaznaczanie, żeby syn brał i mnie na wizyty do niej. Ale po co, skoro gdy tam jestem, często jest nieprzyjemna, do tego ciągle zaznacza jaki on jest jej, jak ona za nim tęskni, a mnie ignoruje i traktuje jakbym w ogóle tam na tym fotelu w pokoju nie siedziała. Czy ja tam przychodzę na występy? Jej występy?

Wbrew Twym uwagom doskonale rozumiem Twą sytuację. Rozumiem przyczyny zachowania i Twojego, i matki narzeczonego. Rozumiem, co nie znaczy, że pochwalam. Dlatego też zaproponowałam skuteczny i wielokrotnie sprawdzony sposób na rozwiązanie podobnej do Twej sytuacji. Takim sposobem (jednym z wielu, nie jedynym) jest podziękowanie jej za troskę i postawienie granicy. Diabeł tkwi jednak w szczegółach. Można tę granicę postawić w taki sposób, by między osobami trwała  wojna, można to zrobić w sposób, który nie spowoduje ofiar po obu stronach. Zachęcam Cię do poczytania o asertywnym (a nie agresywnym) radzeniu sobie z krytyką, zwłaszcza taką podaną w  formie aluzji.

Nie napisałam ani jednego słowa, że masz ją za cokolwiek przepraszać. Że przepraszać za to, że żyjesz też nie.
Nie napisałam, że jesteś 'zła' - cokolwiek przez to słowo rozumiesz.
Nie napisałam też, że ona jest tą 'złą' - może w tym problem i stąd Twe oburzenie.

Wielokropku, czy przez postawienie granicy rozumiesz np. grzeczne zaznaczenie, żeby się nie martwiła i że staram się naprawdę, byśmy oboje pracowali i byli w stanie zapewnić byt rodzinie bez wypruwania sobie żył przez tylko jednego z parterów? Oczywiście ujmując to jakoś bardziej wyszukanie, kulturalnie. Jak zrobiłam ja, nie raz, i nie dwa.
Ja jej już to mówiłam w takiej właśnie grzecznej formie, że ja się staram, dokształcam, chodzę na kurs oprócz studiów, i w domu też się uczę rzeczy spoza swojej dziedziny.

Ale po kilku spotkaniach temat wykształcenia i pracy wraca jak bumerang. Naprawdę nie wiem, co jeszcze mogłabym zrobić. Nie pogardzę konkretnymi przykładami, powtarzam: konkretnymi odpowiedzenia takiej osobie na jej ... obawy?

Zaprzeczanie uczuciom ("nie martw się") jest kiepskim, bo nieskutecznym pomysłem na uspokojenie. Jeśli jesteś wściekła, czy przestaniesz być, gdy ktoś rzuci uwagę 'nie denerwuj się'? A może skutecznym są zachowania i słowa, dzięki którym uznasz, że ta osoba rozumie Ciebie i Twoje uczucia? Nie zachęcam Cię do grzecznego powiedzenia "nie martw się" i zapewniania jej, że starasz się (ja staram się wyprasować wszystkie rzeczy, tylko... rzadko biorę do ręki żelazko ). Zachęcam do pozbycia się pokładów złości. Masz na to pewnie swoje sposoby, mogę - jeśli będziesz chciała - podrzucić kilka innych. Dlaczego od tego proponuję, byś zaczęła? Bo złość (nie używając bardziej adekwatnych, acz już wulgarnych określeń) wylewa się z każdej komórki Twego ciała. Będąc wściekłą nie dogadasz się z przyszłą teściową.

Drugi konkret. Zrozum zachowanie tej kobiety (nie proponuję, byś to zachowanie pochwaliła). Jest bardzo nieszczęśliwą osobą, która swoje życie skoncentrowała na synach. To od ich zainteresowania, od ich szczęścia zależy jej szczęście (tak to rozumie - współczuć jej bardzo). Wg niej wszystkie kobiety tak samo traktują mężczyzn (to rzecz, ich własność, którą należy sterować, pouczać, bez opieki kobiety zginą), wobec tego uznała, że tak samo traktować go będziesz. Stąd pytanie "No, chyba jesteś jeszcze trochę mój?". Tymczasem on ani Twój, ani jej, tyle tylko, że ona o tym nie wie.

Trzeci konkret. To, co ona mówi jest opinią na Twój czy jej syna temat. Opinia nie jest prawdą objawioną, nie jest wyrokiem, nie musisz się z jej opinią zgadzać. Możesz mieć swoją, odmienną. Gdy zacznie przy Tobie głosić swe opinie, zapytaj "Dlaczego Pani mówi to do mnie? W jakim celu?".

Czwarty konkret. Przeczytaj mądre książki na temat asertywności, szczególną uwagę przykładając do rozdziałów poświęconych asertywnemu radzeniu sobie z krytyką. Przeczytaj, zaplanuj, zastosuj.

Piąty konkret. Po zrozumieniu (nie zaakceptowaniu) zachowania matki narzeczonego porozmawiaj. Na tekst o tym, że jej synowi/Twemu narzeczonemu jest/będzie ciężko w życiu, zapytaj "Czy uważa Pani, że to przeze mnie?". Wątpię, by przytaknęła.

Szósty konkret. Powiedz "Rozumiem, że troszczy się Pani o syna. Rozumiem, że zależy Pani na tym, by był szczęśliwy. Zapewniam, że zależy mi na tym samym".

Siódmy konkret. Też przeczytasz o nich dokładniej w książkach o asertywności. Stosuj metodę 'zdartej płyty', czyli powtarzaj słowa/zdania z piątego i szóstego punktu przy każdej okazji, gdy tylko ona zacznie swój monolog.

Ósmy konkret. Też odsyłam do literatury. Poczytaj, zaplanuj i zastosuj wobec niej (i nie tylko) czterostopniową metodę wyrażania uczuć negatywnych.

Bo mój partner zareagował tylko dwa razy, te dwa ostatnie, wcześniej wyglądało to tak jakby myślał, albo wolał myśleć, że problemu nie ma. Ba, uważał nawet, że "nic takiego mi nie powiedziała", w drugim pokoju szeptał mi: "ona głupio gada, trochę głupia jest, olewaj to" i - co mnie zawsze najbardziej kłuło - twierdził, że dopóki insynuuje a nie obraża wprost, on nie ma jej jak czegokolwiek zarzucić.

A mógłby, np. wór na głowę )) żart, przepraszam To już nie z agresji, tym razem chciałam zrobić śmieszny żart, ale chyba się nie udał

"Kucałam" przed nią, bo się jej boję. Od początku robiła wszystko, abym czuła się od niej gorsza, i od jej dzieci. Wywyższała swoją rodzinę i dzieci, mówiła "ci humaniści to tacy tępi", wiedząc, że studiuję kierunek językowy, a więc nie ścisły. ale to takie tam gadanie...

najbardziej boję się, że będzie po mnie widać, że się przejmuję, że w ten sposób przegram. Że ona poczuje że ma nade mną przewagę, że wie, w jakie struny uderzyć by mi było niewygodnie, i że będzie to wykorzystywać.

Boję się też, że jak jej coś powiem to jej syn (któremu ona strasznie wchodzi w tyłek, przez co on patrzy na nią bardzo spolegliwie - ona zawsze go hołubi) będzie miał mi to za złe, pomyśli, że krzywdzę jego mamusię.

Kiedyś w domu uderzył mnie bo powiedziałam na jego matkę słowa obraźliwe, typu "stara torba"...już nie wytrzymałam wtedy, musiałam to powiedzieć.

A co ta kobieta może Ci zrobić? Tak realnie, co? Wyobraź sobie tę sytuację, ze szczegółami. Lęk narasta, gdy nie jest przypisany do konkretnego zachowania. Lęk narasta, gdy wyolbrzymia się sprawę. Lęk narasta, gdy zamiast kierować się pierwszym, osoba wybiera życie zgodne z drugim zdaniem z mej sygnatury.
To zdanie o humanistach aż prosi się o zapytania "Czy to o mnie Pani mówi?".

Przeczytałam kiedyś bardzo mądre zdania, wiec tutaj je wklejam

Chomikowanie złości powoduje jej narastanie i wówczas łatwo o powiedzenie o kilka słów za dużo. Nie musiałaś do jej syna użyć takich epitetów. On nie musiał Ciebie uderzyć. Oboje podjęliście takie decyzje.

Edit:
Proszę nie pisz posta pod postem, skorzystaj z funkcji "Edytuj"

W tym lęku przed krytyka jesteście z przyszłą teściową bardzo podobne. Gdy zaczniesz szukać podobieństw, nie różnic, łatwiej znajdziesz porozumienie. Ale... oglądanie karykatury własnej osoby wkurza.

Albo wybrałaś na narzeczonego idiotę, albo mądrego człowieka. Zdecyduj.

Boisz się, że narzeczony wybierze swą matkę a Ciebie porzuci? Ależ ona boi się dokładnie tego samego.
Tymczasem on kocha was obie i obie dajecie mu nieźle popalić.

Przeczytaj mój dopisek w poprzednim poście.

W takiej sytuacji, stety czy niestety, to oni zachowują rozum. Dwie baby kłócą się, niech się kłócą. Oni nie są od ferowania wyroków. Nie są zwłaszcza wówczas, gdy te dwie baby kłócą się usiłując przeciągnąć faceta na swoją stroną.

Rozumiem, że jeśli nie możesz czegoś osiągnąć, zdobyć, to stajesz się złośliwa, uszczypliwa, zjadliwa. Kolejna wspólna cecha. Widzisz do czego taka postawa doprowadza, jakie ma skutki i dla tej osoby, i dla osób z jej otoczenia. Podejmij decyzję o swoim sposobie bycia i życia.

Podaj proszę kilka tytułów wartych przeczytania

Gael Lindenfield, Asertywność, Wydawnictwo Ravi, Łódź 1995
Maria Krół-Fijewska, Trening asertywności, IPZiT, Warszawa 1993

Mnie nie umknęło. Ona zastosowała agresję psychiczną, on fizyczną. Jego agresja była wynikiem jej. To fakty, nie ocena.

No bo widzisz kosmiczny, rzeczywistość przykra niestety jest, gdy okazuje się, że nasz książę z bajki jest księciem mamusi i priorytety mu się mylą. Ciężko jest przyznać przed samą sobą, że to nie dla nas, że czas odejść, że to jednak nie "to". Ciężko, bo kiedyś wtłoczono nam w głowy "miłość Ci wszystko wybaczy", a wszyscy Ci, co tak nie uważają, albo tego nie szanują, to zatwardziali, zimni egoiści, którzy nigdy nie doświadczyli "prawdziwej miłości"...

Wielokropku owszem, ona zastosowała agresje psychiczną i on mógł jej odpłacić tym samym, a nie lać bo, obraziła "majestat".

Autorko, nie wszyscy faceci są takimi kluchami jak Twój. Ja bym się nawet mogła założyć, że mój prędzej uderzyłby własną matkę niż mnie, jeśli by mnie dotkliwie obraziła, a o takich czepialstwach nie byłoby nawet mowy. No, ale mój ma jaja...

Kosmiczny nick-u, to smutne, ale myślę dokładnie tak samo To jego obojętność wywołała moją agresję słowną. A że często zaczynałam temat i czasem ją między nami dwojgiem (nigdy przy niej!) obrażałam wyzywając od najgorszych, kiedyś nie wytrzymał.

Jest to dla mnie istotne, że tak zrobił, ale wiem też, do jakiego szału potrafiłam doprowadzić dawniej mojego cierpliwego i łagodnego dość ojca (ten co prawda nie uderzył, ale ogromnie wywrzeszczeć potrafił) a teraz faceta.

Niemniej uważam, że dla agresji fizycznej nie ma usprawiedliwienia. Dla psychicznej jest. Takie moje zdanie.

Nie, wypominanie tego drażni, bo to nie jest jej sprawa. Niech zajmie się sobą. Nie znoszę jak ktoś, kto sam nic nie osiągnął, uczy mnie jak mam żyć.

Ja nieporadna? Ona w moim wieku nie była nawet w połowie na moim poziomie jeśli chodzi o studia i pierwsze staże, praktyki, ogólnie osiągi w nauce... sama się przyznała.

Z doświadczenia mogę powiedzieć, że metoda zdartej płyty działa Z każdym razem powtarzaj to samo, z taką samą intonacją głosu... jak będziesz wystarczająco wiarygodna i pewna swoich słów teściowa odpuści, a nawet się do tego przekona

Jeżeli mogę offtop... u nas od zawsze na tapecie była pasja mojego męża jaką jest jazda na motocyklu. Trudno zliczyć ile to razy słyszałam, że mi się mąż na moto zabije, a ja młodą wdówką zostanę... za każdym razem powtarzałam, że małżonek ma dla kogo żyć i wracać do domu. Ostatnio, gdy jakaś cioteczka stwierdziła, że mąż powinien już odpuścić jazdę, bo rodzina itp, teściowa bez zastanowienia wyrecytowała moją formułkę, że on ma dla kogo żyć i wracać do domu. Zdecydowanie polecam

bardzo ladnie zarabiasz autorko tematu, widzę że sie starasz. ponieważ narzeczony jest przy kasie, pewnie będziesz mogla w przyszlosci trochę odpuścić i zając się i dzieckiem i  domem.
mam 32 lata i jestem od 2 lat bezrobotna, z wykształcenia nauczyciel......., skonczylam też .............. a obecnie przekwalifikowuje się na księgową.
moje pierwsze dwa kierunki to kierunki humanistyczne, w których się spełniałam. zawsze lubilam to i to studiowałam.
w tym roku odchodzi 3 nauczycieli na emeryturę, a na ich miejsce już są w gotowości z podyplomówkami dziewczyny przekwalifikowane z polskiego na matematyka.
niestety to male miasteczko, albo siedza w pracy do poznej emerytury albo po znajomkach.
tesciowa i jej pesymizm...niestety bo tez podzielam jej zdanie.
mam kuzynki studentki, krakałam a one poszły na kierunki typu socjologia i obecnie balują, bo mają za co.
nie gadam, bo od razu wrzeszczą. ich życie. nie moja sprawa.
niestety fakt jest taki, ze dzisiaj jest beznadziejnie jeżeli chodzi o dobre posady. a wielkie miasta typu gdańsk i warszawa to drogie w utrzymaniu zycie.
języki, fryzjerki, informatyk. dobre zawody. w szarej strefie zawsze zarobisz swoją stówę.
matematyk tez ma korepetycje.germanista.
mój mąż tak podziwia fryzjerki, pewnie taką kasę trzepią. każda u nas w miescie ma willę, mówię o tych dobrych.
ekonomia i jezyk angielski. nie mogę uwierzyc, ale mądre dziewczyny ktore cale studia byly na zleceniu w biurach, w playach, na realach  i promocjach. i to za malo na dobrą pracę.
u nas w miasteczku za mało. Warmia,Mazury,Podlasie.
wbicie na rynek pracy u moich koleżanek np na etat anglisty czy przedszkolanki zajęło 6lat moim koleżankom. jedna odpycha mysl o dziecku, bo wypadnie z rynku pracy na rok, a ma 33lata. a druga urodzila na studiach i ma niepracująca mamę. upiekło się jej.

Jak dla mnie to OBIE jesteście strasznie spięte...
W jakiś sposób przez to do siebie nawet podobne. Ona NIE ZNOSI KRYTYKI... a cóż Ty robisz w tymże wątku? Skarżysz się na... KRYTYKĘ Ponadto - na boga - jak na osobę, która MA swą wartość za większą czy wcześniej osiągniętą, to POZIOM strachu chyba ciutek NIE ADEKWATNY do STOPNIA zagrożenia ze strony czynnika, który go wywołuje MOŻE warto spróbować SPOJRZEĆ (na to) Z BOKU? Z jakimkolwiek dystansem? Jakby to dotyczyło tylko jakiejś koleżanki a nie Ciebie personalnie?

właśnie najgorsze jest to że nie ważne teściowa,własna matka itp muszą swoje 3 grosze wcisnąć niekiedy
ja rozumiem że sa to kobiety z większym doświadczeniem już,ale czy cięzko im zrozumieć że synowa,córka itp błędy popełniąc mogą,przecież nikt nie jest doskonały
a tym bardziej młoda dziewczyna która uczy się powiedzmy prowadzenia domu
źle wieszasz pranie,nie źle po swojemu,przyznam moja teściowa wiesza źle pranie ale nie mówilam jej tego, poszłam i poprawiłam bo no sorki ale nie wiesza się bluzek za rogi które są potem powyciągane
myje źle naczynia,chociaż jej córki zwracały uwagę że są brudne szklanki,to dla niej i tak sa czyste,ja się nie odzywam,myję sobie przed uzyciem
źle przyprawiłaś? nie źle po swojemu,jak ja lubię
takich przykładów można byłoby wymieniać i wymieniać
najgorsze jest to że takiem teściowe,matki nie dadzą szansy się uczyć dziewczynie,tylko daj ,nie ruszaj ja to lepiej zrobię,bo ty i tak nic nie potrafisz

a dlaczego zaraz odbiera chęci? no może jak ktoś jest słaby psychicznie to tak
ja wiem że taka synowa przychodząc mieszkać do domu teściów nie powinna się powiedzmy panoszyć i zaraz swoich rządów wprowadzać
ale taka tesciowa niech też weźmie pod uwagę że dziewczyna przyszła z innego domu,gdzie panowały inne zwyczaje,tradycje itp

pamiętam pierwsze tygodnie u teściowej,też ciężko było mi się dostosować do niektórych rzeczy
np.mycie naczyń,tesciowa myła i wycierała od razu scierką,ja tak nie myję dlatego kładłam na scierkę żeby wyschły,nic nie mówiła ale gdyby, to niestety ale odpowiedz byłaby prosta myję po swojemu albo nie myje wcale,na koniec wyszło tak że kupiłam suszarkę i naczynia same się suszą
albo obiad ,u teściowej był gotowany czasem już na 11,niestety dla nas  to za wcześnie,odgrzewanego nikt nie lubi przecież,dlatego zaczęłam oddzielnie gotować
teraz jesteśmy na osobnych garach i wszyscy są zadowoleni

tak więc moja rada,osobno,osobno i jeszcze raz osobno mieszkać
nie da się? to na osobne gary,rachunki na pół i nie wchodzić sobie w drogę