Do założenia wątku zainspirował mnie wpis mojej koleżanki, Niemki, na FB. Postanowiła ona zapisać się do okulisty, zadzwoniła, radośnie wyćwierkała, kim jest i czego chce, po czym usłyszała: "Zapraszamy w listopadzie" 
Tak zawsze narzekamy, że w Polsce to tak i siak, ludzie chamscy, wredni, marudni i zazdrośni, z pensji nie idzie wyżyć, o mieszkaniach można tylko marzyć, kredyty trzeba brać, lekarze to konowały, a pobyt w szpitalu to obóz przetrwania... ale czy w innych krajach jest lepiej? Jeśli tak, to pod jakim względem? A jeśli nie, to skąd te wszystkie wyprowadzki z Polski - kiedyś za granicą było lepiej, teraz już nie jest, ale wciąż szukamy szczęścia, czy... no właśnie, u sąsiada trawa zawsze zieleńsza?
Szczególnie gorąco zapraszam do dyskusji Koleżanki mieszkające za granicami Polski.
Wydawało mi się, że żyjemy w jednym z najgorszych krajów na świecie, tymczasem okazało się, że gdzie indziej również nie jest aż tak kolorowo, jak sobie wyobrażamy. 
W przypadku kobiety to jeszcze rozumiem ale jak wpadałem na uczelnię żony, to się zastanawiałem co kieruje tymi wszystkimi chłopakami co wybrali się na te wszystkie socjologie, politologie, filologie, marketingi i zarządzanie? Czy naprawdę wierzą w pracę w zawodzie, czy wierzą, że taki dyplom ma jakiekolwiek znaczenie przy znalezieniu pracy? W mojej branży jest akurat tak, że firmy z Europy ściągają do Polski, bo u siebie nie mają co robić. Daleki znajomy z mojej profesji od parunastu lat pracował w pewnym kraju zachodniej Europy w dużej międzynarodowej firmie. Fajnie było posłuchać co tam robią, szczególnie w konfrontacji z naszą siermiężnością. A w tym roku coraz bardziej przebąkuje o powrocie do Polski. Międzynarodowa firma zwolniła 90 % pracowników, bo tam nie mają roboty. A w Polsce zlecenia są, mimo tego gadania o kryzysie. Zresztą podobna sytuacja jest na wyspach brytyjskich, bo mam rodzinne rozeznanie (a kiedyś mnie namawiali jaki to miałbym tam raj).
