'Teściowa' i spółka, czyli lepiej wiemy co dla Ciebie synusiu lepsze. - Netkobiety.pl

Jak można to naprawić?
A poważnie - interwencje mamusi w związki syneczka są patologią.
Niezłe pranie mózgu Ci zrobili, że masz wątpliwości.

Na Twoim miejscu doprowadziłbym do rwspólnej dyskusji na ten temat. Niech "teściowa" powie Ci w oczy co myśli a nie za plecami. Niech też synekk coś doda bo najłatwiej oddzielnie mamusi ppsłuchać a przed Tobą się rozpłakać. Uratować Wasz związek może tylko całkowite odcięcie się od wpływu mamusi ale.to już jego zajęcie. Pamiętaj, że na zawsze będziesz tą złą, która tak ich kochanego synka uwiodła i im zabrała. Twój facet powinien powiedzieć mamie, że to ona ma wybór; albo akceptuje Was oboje albo nie ma syna. Tylko czy on ma jaja by tak postawić sprawę?

Zdecydowanie tak.

Wydaje mi się, że mając taką matkę nie ma to żadnego znaczenia. W każdej potencjalnej synowej będzie doszukiwać się cech dyskredytujących.

Nie potrafisz walczyć o faceta. Poczekaj lepiej na kogoś bezproblemowego.

Zastanów się najpierw czego chcesz. Dowiedz się czego on chce. Dopiero wtedy należy szukać metod osiągnięcia wspólnego celu. Zakładanie z góry że się nie uda skazuje przedsięwzięcie na porażkę. Na pewno będziecie mamie musieli powiedzieć (razem) o tym co czujecie do siebie i jakie macie plany. To co ona zrobi może tak naprawdę uderzyć tylko w nią samą bo Wasze wspólne problemy i cele tylko Was zbliżą do siebie. Czy jesteście na to gotowi na to (zwłaszcza on) tego nie wiem.

"wypłoszą mnie, potem następną,a potem zostaniesz starym kawalerem bez własnego życia"
to mozesz mu powiedziec, z drugiej strony jeżeli matka ustąpi to przygotuj się na wojnę: o wnuka, o syna, o wakacje, o plany, o wszystko.
juz to gdzies czytalam, a potem synowa zajmuje się taką teściową, a tamta leży bezbronna mając 80lat. w temacie "mama i ja" jak to córka 48latka chce wyprowadzić się do faceta, chce ułożyc sobie życia, a matka-staruszka jej nie daje. coś smutnego. mama ktora nie wypuszcza swojego dziecka poza dom, niszczy mu życie.

http://www.netkobiety.pl/t35122.html

http://www.netkobiety.pl/t30490.html
proszę o niekasowanie tych tematów, tych linków bardzo mi zależy aby autorka sie z nimi zapoznała...

nie pomogą. czy on będzie walczył o was?

jaką babcia?twoja tesciowa sie nie opiekowala?

A Ty masz jeszcze wpasować się w ten "wirujący" układ z doskoku i najlepiej obu nie szkodzić... wtf???
Diagnoza:
Zapewne matka jest uzależniona (emocjonalnie) od córki/syna. I w pewnym stopniu na odwrót (również finansowo).
Zapewniają sobie wzajemnie poczucie bezpieczeństwa. A jeśli Ty stanowisz zagrożenie dla teściowej to ona odpowiednio indoktrynuje córkę/syna. Nic na to nie poradzisz co matka mówi córce/synowi gdy tego nie słyszysz.
A nawet jeśli słyszysz to zwracanie uwagi, żeby się nie wtrącała będzie tylko wywoływało niepotrzebne kłótnie.
U niej w domu jesteś tylko gościem. I musisz się w dużym stopniu podporządkować.
Więc albo mieszkanie u teściowej i podporządkowanie się jej, albo - własne mieszkanie. AMEN!

"Związek dwojga ludzi  to partnerstwo, czyli równe prawa, jeden drugiemu jest partnerem, wsparciem i pomocą. Chodzi o odrobinę wyrozumiałości, a nie dyktowanie komuś co i jak ma mówić, jak się zachować, ubierać, wyglądać, co robić w każdej chwili, a czego nie.
Piękno w tym, aby pozwolić drugiemu człowiekowi w związku być sobą, realizować się i rozwijać swoje dobre strony, dostrzegać w ukochanej osobie jej ogromny ukryty potencjał i to, co w tej osobie kochamy najbardziej. Nie ma co się oszukiwać... dyktatura to nie miłość w pełni dojrzała... a już na pewno nie miłość, którą darzy się ukochaną osobę, to skrzywiona 'miłość', ale we własnym kierunku. Szkoda niszczyć w taki sposób swoje życie w związku."

Jesteście teraz jak narkoman na odwyku a toksyczne związki - nawet jeśli Twój takowych znamion nie miał, to schemat jest identico - są bardzo uzależniające, są jak narkotyk. Twoja separacja - o ile do niej dojdzie, nawet poprzez czasowe rozstanie -  jest jak odwyk, a na odwyku brakuje Ci tego, co was uzależniło. Ponadto przez cały okres trwania związku Twoje życie było podporządkowane i zorganizowane wokół "szalejących" emocji Twojego partnera. Teraz brakuje Ci po prostu czynnika, który (paradoksalnie) nadawał Twojemu życiu kierunek. Teraz jest czas, żebyś rozpoczęła swoje życie na nowo... BEZ NIEGO i z dala od uzależnienia!!!

Zobacz, jak to jest - zaczynasz z kimś być i tak naprawdę od razu wiadomo z czym będzie problem. Czasami tylko wydaje nam się, że problem nie jest aż tak wielki, albo, że możemy go akceptować - zwłaszcza przez wzgląd na piękną resztę. A po czasie się okazuje, że to co było problemem na początku, jest nim wciąż po wielu latach...

Jak to w toksykach bywa: toksyczny, oparty na uzależnieniu związek często się rozpada. Mężczyzna, albo nie mogąc znieść ciągłej dominacji kobiety i z chęci odzyskania kontroli nad własnym życiem, albo po tym, jak ją skutecznie upokorzył, odczuwając do niej niechęć i brak szacunku ? odchodzi. Inicjatorką rozstania bywa też kobieta, która nie może już dłużej wytrzymać zadawanych przez mężczyznę cierpień, rozczarowana tym, że jej całkowite poświęcenie się związkowi zostało niedocenione i że jej wysiłki, by partner się zmienił, nie przyniosły żadnych efektów.
    Myliłby się jednak ten, kto by sądził, że po takiej nauczce kobieta, dotknięta syndromem ?kochania za bardzo? zdrowieje - nie ma mężczyzny, to nie ma uzależnienia. Niestety, tak nie jest. Po pierwsze, gdy toksyczny związek się rozpada, cierpienie kobiety trwa nadal. Teraz dopiero przeżywa prawdziwe katusze. Na przemian odczuwa złość, wręcz nienawiść do swojego ex oraz tęsknotę, połączoną z nadzieją, że znowu będą razem. Jej życie znów przepełnia mężczyzna, choć nieobecny ciałem, to obecny duchem. Nie jest w stanie normalnie funkcjonować, odczuwać żadnej przyjemności, robić żadnych planów - wciąż myśli o nim. Często jej obsesja prowadzi do prób nawiązywania kontaktu, różnych rodzajów agresji, śledzenia go, niekiedy do błagalnych próśb o powrót. Jeśli mężczyzna wciąż jest od kobiety uzależniony, bywa, że po jakimś czasie rozłąki ponownie do siebie wracają i na nowo rozpoczynają swój toksyczny ?taniec?.
            Jest też inny scenariusz ? kobieta, by przerwać swoje cierpienie, tworzy nowy związek. Niestety, jeśli nie zrozumiała swojego syndromu, to najprawdopodobniej znów w nim będzie ?kochać za bardzo? i uzależniać się od mężczyzny. Jej głód miłości wciąż przecież nie został zaspokojony, a lęk przed samotnością stłamszony. Nałóg nie rozwija się, tylko narkotyk zmienił swoją fizyczną postać.
           Kobieta, która uświadomiła sobie swoje uzależnienie od mężczyzny, zrobiła już pierwszy krok. Pojęła, dlaczego tak naprawdę jest nieszczęśliwa i że droga do wyzdrowienia jest tylko jedna ? mozolna praca nad sobą. Mozolna i bardzo trudna, ponieważ gdy na nią wstąpi, co i raz dopadają ją wątpliwości, czy jest ona słuszna.

Ale co Ty robisz???
Przez x lat okazywałaś radość, smutek, gniew, podniecenie. ciekawość, zadumę - byłaś sobą. Nic nie udawałaś, oddawałaś partnerowi siebie i robiłaś wsio, by on się czuł wspaniale - syndrom współuzależnienia - a Ty żyłaś jak nieświadomy potencjalnego zagrożenia kotek. Są ludzie, którym tego zwyczajnie dawać w nadmiarze nie wolno. Którzy patrzą z zimnym wzrokiem i w lukrowanych słowach - bo słyszysz to co na daną chwilę chcesz usłyszeć - dają Ci w pysk, im bardziej pokazujesz, że Ci zależy na "rozwiązaniu", "wyjaśnieniu".
Z tego bycia sobą paradoksalnie tak się uzależniłaś od partnera, że teraz gubisz się co jest nim fizycznie a co wyobrażeniem jego w Twojej głowie. Wyparcia, zaprzeczenia patologiczne, chore by nie powiedzieć urojone wizualizacje to krok od depresji, po której  polecisz błyskawicznie na dno. Jeśli tego nie zastopujesz teraz sama przy wsparciu psychologa, to wykończysz się psychicznie i skończysz w odosobnieniu bez klamek.
Byłaś sobą przed związkiem i jesteś teraz też sobą, tyle że na teraz to samej siebie dopatrujesz się w jego wyobrażeniu.

Czy jest Ci (boleśnie) znajomy, któryś z poniższych symptomów?
1. Wszelkimi sposobami starasz się uświadomić partnerowi niewłaściwość jego zachowań, z których wynika Twoje rozgoryczenie, smutek i frustracja. Tłumaczysz, namawiasz do terapii, perswadujesz, piszesz, odwołujesz się do uczuć wyższych, posuwasz się do szantażu emocjonalnego, żeby tylko zostać przez niego usłyszaną i zrozumianą.
2 .Mimo zapewnień, nie doczekujesz się żadnych zmian, jakie ustaliliście i jakich słusznie oczekiwałaś i wbrew logice to Ty podejmujesz starania, żeby ?naprawić? siebie.
3. Wyświadczasz mu rozmaite ?przysługi?, żeby zasłużyć na jego uważność i żeby zobligować go do adekwatnych działań na rzecz Ciebie i waszego związku.
4.Tłumaczysz go przed otoczeniem i chronisz go przed konsekwencjami jego destrukcyjnych działań albo zaniedbań, karkołomnych posunięć finansowych, skutków jego uzależnienia itp.
5. W obawie przed jego złością (krytyką, nieprzychylnością, kolejnym ciągiem alkoholowym lub kolejnymi zdradami) znosisz z trwogą jego poirytowanie, albo wbrew sobie udajesz zachwyt, gdy przedstawi Ci kolejny pomysł na wasze życie, który z daleka pachnie problemami albo zwyczajnie Ci się nie podoba.
6. Ostatecznie poddajesz się w swoich próbach nawiązania komunikacji, gdy po raz kolejny wspólne ustalenia łamane są w krótkim czasie od ich podjęcia i, mimo Twoich wysiłków, wszystkie problemy, które starasz się zażegnać nie znikają, a wręcz się nasilają.
7. Głupiejesz na skutek coraz bardziej irracjonalnej i coraz bardziej agresywnej argumentacji w dowolnym sporze.
8. Doznajesz frustracji, kiedy pomimo kilku trafnych samokrytycznych spostrzeżeń partnera na temat błędów, jakie popełniał, i deklaracji zmian, błędy owe popełnia nadal i z jeszcze poważniejszymi konsekwencjami, za które nie chce wziąć odpowiedzialności i winą obarcza Ciebie.
9. Z niedowierzaniem słuchasz wygłaszanych przez niego przy znajomych lub rodzinie historii o jego rzekomych sukcesach w pracy lub wizjach fenomenalnych transakcji, a każda Twoja realistyczna uwaga odnośnie nieprawdziwości bądź iluzoryczności owych osiągnięć traktowana jest jak napaść, upierdliwość i brak wiary w jego możliwości. W pewnym momencie przestajesz już oponować, bo nie dajesz już wiary własnemu osądowi sytuacji.
10. Jesteś zdezorientowana ciągłym wypieraniem jednych lub przekręcaniem innych faktów (od tych małej wagi po te kluczowe) oraz tym, że sieć jego większych i mniejszych kłamstw zatacza coraz szersze kręgi.
11. Czujesz się zmuszana do akceptowania jego irracjonalnych pomysłów.
12.Jesteś wyczerpana przemiennością jego euforii i stanów depresyjnych, miłości i zaraz potem pogardliwego chłodu, wizjonerstwa i kolejnych rażących potknięć.
13. Narasta w Tobie poczucie, że jesteś całkowicie lekceważona na każdym polu, a Twoje uwagi na ten temat traktowane są przez partnera pogardliwie i protekcjonalnie.
14. Swoje porażki partner usprawiedliwia ingerencją osób trzecich albo fatalnymi zbiegami okoliczności. Swoje naganne, obraźliwe, agresywne, lekceważące zachowania wobec Ciebie usprawiedliwia tym, co robisz Ty (?Zobacz, do czego mnie doprowadzasz.?)
15 .Zawsze znajduje ?logiczne? wytłumaczenie dla swojego braku zaangażowania w waszą relację i żerowania na Twoim zaangażowaniu, wymuszonym jego agresywną biernością (nadmiar pracy, choroba, zły nastrój, Twoje rzekomo niewłaściwe zachowanie).
16. Niektóre jego zachowania zaczynają Cię przerażać.
17. Odczuwasz, że nie masz kontroli nad swoim życiem, sferą finansową, emocjonalną, a Twój umysł nie odpoczywa, bo trwa w oczekiwaniu na kolejne ?atrakcje?.
18. Przeżywasz stres widząc, że partner stosuje podwójną moralność ? inne zasady głosi wobec otoczenia, inne stosuje w rzeczywistości oraz nakłania Cię do tego samego. Twój opór charakteryzuje jako brak elastyczności i wymierzoną przeciwko niemu zrzędliwość. Narasta rozdźwięk między tym, jak postrzegają go ludzie z zewnątrz, a tym, co widzisz Ty.
19. Czujesz się osamotniona i odizolowana od znajomych i rodziny na skutek jego ciągłego ich dyskredytowania i kpienia z Twoich relacji ze światem zewnętrznym.
20. Wyraźnie czujesz się wykorzystywana i zauważasz też interesowność cieplejszego stosunku partnera wobec Ciebie, gdy chce uzyskać od Ciebie pomoc i zaangażowanie w jakieś jego potrzeby.

Jeśli znasz ten pakiet ? witamy w klubie. Masz sporo do zrobienia.... "moje dwie głowy" to tak na cito.

Do niczego człowiek nie jest tak przywiązany jak do wyobrażenia o samym sobie. Tylko czasem to wyobrażenie Nas "przerasta" i ciągle dążymy do "ideału" wpojonego Nam przez rodziców i czasem otoczenie... "zostaw bo zepsujesz a ja to zrobię LEPIEJ za Ciebie".
Robiąc coś z żelazną konsekwencją, to jak powiadają Nasi Dziadowie i Skrybowie "tylko głupiec oczekuje innych rezultatów robiąc wciąż to samo". Jeśli w coś wkładasz czas, energię i pieniądze, to coś staje się dla Ciebie coraz ważniejsze. Nie zależy Ci na czymś w co nie inwestujesz. Pomyśl czy czasem ta Twoja żelazna konsekwencja nie jest wynikiem zakorzenionej "żelaznej kurtyny" przekazywanej z pokolenia na pokolenie. Nie można jej zreformować pod Twoje potrzeby?
Życie wg schematu powielanego z dziada pradziada na ojca, a potem "z ojca na dzieci aż się rozleci" jest destrukcyjne i prowadzi do ciągłej frustracji. Bo nie osiągasz za każdym razem tego ideału wg "norm" starszyzny, a sam efekt końcowy nie jest wystarczająco zadowalający dla Ciebie. Nie jest tak?
"Jeśli w coś wkładasz czas, energię i pieniądze, to coś staje się dla Ciebie coraz ważniejsze. Nie zależy Ci na czymś w co nie inwestujesz. Kiedy potrafisz ustalić, co jest warte Twojego czasu i uwagi - działasz zgodnie z własnym interesem."

Rzeczywistość pokazała co innego. Okazało się, po krótkim czasie, że moja partnerka to wampir emocjonalny, podkopujący pode mną metrowe doły. Jak to bywa w takich toksycznych związkach, na początku było cudownie, dogadywaliśmy się, w przypadku nieporozumień stawialiśmy na rozmowę. Do tej pory nie wiem, co takiego się stało, co w tego człowieka wstąpiło, albo jak to ja bardzo byłem "ślepy".

Kilka 'aktywności' wampira emocjonalnego:
- deprecjonowanie waszych pasji, zainteresowań, dokonań, na początku w żartach, które z czasem stają się natarczywe
- próba zrzucenia win wynikających z jego strony na was - odwrócenie 'kota ogonem'
- dotkliwe, notoryczne uwagi na temat waszego wyglądu, stylu ubierania się, tzw. 'małe szpilki'
- nieumiejętność rozmowy, trzaskanie drzwami, a tym bardziej brak poczucia winy z jego strony
- ignorowanie, próby sił przy znajomych
- wieczne fochy i obrażanie się, nawet przy spokojnej rozmowie, którą on prowadzi do karczemnej awantury
- kompletny brak szacunku pod przykrywką 'nie umiem wyrażać uczuć'
- próby odciągnięcia od nabliższych
- granie na waszych emocjach, czasie i pieniądzach
- pozowanie na kochającego, dobrego partnera, który rzuca wszystko dla was, dopóki grozicie mu odejściem
- wszelkie pozostałe próby przemocy psychicznej, prowadzące do znacznego obniżenia pewności siebie, rezygnowania ze swoich zainteresowań, przyjaciół, prowadzące do przejęcia całkowitej kontroli nad waszymi emocjami

Jak wy czujecie się w związku z wampirem emocjonalnym?
- wykończone, śpiące, niekochane, nieakceptowane
- zaczynacie zwracać uwagę na bzdury i drobnostki w swoim wyglądzie, co często prowadzi do niskiej samooceny
- odcinacie się od ludzi wokół, gdyż zazwyczaj jemu osoby z waszego towarzystwa 'nie pasują'
- rezygnujecie z siebie kompletnie

Co zrobić:
Mówiąc brzydko sp...rzać od takiego człowieka, bo to tylko szkoda czasu, im szybciej tym mniejsze szkody wam wyrządzi. Nie bawcie się w Matkę Teresę, gdyż ona była tylko jedna, tacy ludzie NIGDY, PRZENIGDY się nie zmieniają, żerują na waszych negatywnych emocjach.
Zapewne łatwo jest mówić, ale wierzcie - sam przeżyłem taką sytuację i jedyne, co można zrobić to całkowicie urwać kontakt. Nie jest to łatwe, w szczególności gdy w grę wchodzą dzieci, czy małżeństwo... Ale jedno jest życie i błagam was, nie marnujcie go na kogoś, kto was kompletnie zniszczy! Będzie to trudne, gdyż takie osoby często po rozstaniu próbują nawiązać kontakt i kuszą obietnicami zmian, nie nabierajcie się na to! Nie dajcie się zgnoić tak jak ja, że z sympatycznego, pełnego energii faceta stałem się wrakiem... "wyremontowanym" z pomocą ludzi na tym forum i w realu

tak, to początek piekla, przedpiekle. lepiej nie mieszkaj w przyszłości z mamusią.

Nie ma sposobu żeby zrobić dobrze wszystkim. Mamusia  zawsze będzie nieszczęśliwa, on będzie się miotał pomiędzy wami a w końcu zmęczony dojdzie do wniosku, ze jednak mamusia jest kobietą jego życia i nikt nigdy mu tak dobrze w życiu nie zrobił

Co według Ciebie ma zrobić? Jak ma niby walczyć?
Nie ma sensu kopać się z koniem, zresztą co to znaczy walczyć? Pokazać, że na niego zasługuje? Czy zabić mamusię? uciekaj dziewczyno i dziękuj Bogu, że masz jasny obraz sytuacji już od samego początku.

Jeszcze cos mnie poraziło w twojej wypowiedzi:

twierdzi, że zmieniasz się na lepsze jaki cudotwórca z niego! przy nim się zmieniasz oczywiście. Uciekaj bo to przypomina koszmar z mojej przeszłości. Powinien cię akceptować z całą walizą zalet i wad, jeśli próbujesz się dla niego zmieniać to już jest chore......uciekaj

ps. żeby nie było, że teoretyzuję znam to z autopsji i teraz się z tego śmieję ale wtedy to był koszmarny związek.

a ja właśnie zmieniłam końcówkę bo mi dziwnie zabrzmiało ale wracając do tematu jak myślisz, ile jeszcze musi dostać batów na tyłek, żeby uciec? Nas pewnie nie posłucha ....

źle mi to wygląda, oj xle. mamusia chce być w centrum uwagi, twój partner to zrozumie, ale za kilka lat

On nie chce mnie zmieniać, nie w ten sposób zły.

Poprosze.
Ja na swoja taka musze z tone swistkow wypelnic...

Co do sytuacji...Matka ma jakies 20 lat przewagi nad zona.
Wykorzysta kazde niedociagniecie i kazda ulomnosc chocby niewielka i niczym woda bedzie drazyc az jedyne co zostanie to pusta wielka dziura.

Zmienia sie ktos na lepsze? Super i wspaniale....

wiesz jak ktos chce sie zmienic to sie zmieni bez angazowania sil w postaci tesciowej i faceta.
W opisanej sytuacji widze problemy.
Tesciowa zasluguje na wprowadzenie w czyn swietnej porady ze Shreka "....krzeslem go, krzeslem!"...zreszta syn tak samo....
Jednoczesnie majac swiadomosc ze nadzieja zabila w czasie wojny wiecej osob niz nazisci wiem ze autorka wspanialomyslnie bedzie o ten zwiazek walczyc. W mysl nadziei...of course

Radzicie z doświadczenia, bo wiecie jak to się układa zazwyczaj. Macie przed sobą dwie młode osoby w nieznanej sytuacji, które proszą o rozwiązanie problemu a nie uciekanie od Niego. Mam uciec, bo z reguły to się źle kończy? On ma zostać w czarnej dupie, bo nikt Mu nie powie jak z Niej wyjść? Skreślacie Jego normalne życie, bo się nie zmieni? On sam widzi to wszystko a ja uważam, że jestem odpowiednim bodźcem do zmian. Tacy ludzie potrzebują pomocy! Takie sytuacje da się ogarnąć w momencie, gdy taki problem się pojawia. Nie jesteśmy przed 50 rokiem życia, żeby stwierdzić, że nie da się nic zrobić, bo za długo się w gównie taki synuś babrał.

Rady o ucieczce to nie rady dla mnie.

Przeczytałam Twoją radę i te wszystkie punkty oraz tekst "Jeśli znajome jest Ci takie coś, to...". Tyle że nie jest mi znajomy ŻADEN punkt. Stanęliśmy przed nową sytuacją i stwierdziliśmy razem, że będziemy się starać a Was pytam jak poradzić sobie z takim czymś? Osoby, które są blisko nas, wiedzą że rozstanie byłoby głupotą. Może to z waszej strony jest trolling, że radzicie mi uciekać, gdy da się uratować kilka osób na raz.

Nie spodoba mi się, kopnę w dupę. Tak się składa, że wyszłam z dość trudnego związku (tego poprzedniego) i nie miałam z tym większych problemów, na razie chcę pomóc a jak nic nie da, to nie mój problem.

Trochę go tłumaczysz.... Że miałby ciężko, że rodzina by się wkurzyła itp... Bez przesady... Jak go tak kocha to by to przełknęła tylko on się boi mieć własne zdanie.

Jak  śledzi to napisz mi maila na priv podeślę wam książki "Toksyczni rodzice" i "Toksyczni teściowie" poczytacie sobie do poduszki w deszczowe wieczory.
Na koniec jedna uwaga, każdy z nas powinien się "odpępowić" zanim zacznie wchodzić w związki na tym polega dorosłość

bezinteresownie bo mamusia nic, a nic nie chce!
eh gdzie jest smutny mis i jej opowiesci o wspólnym zyciu, o wspólnym wypadzie do biedronki, o wspólnej kuchni, o tym jak mąż dyskutuje z mamusią a nie żoną...
a gdzie jest jezyk, której tesciowa kazała wiadra z mlekiem nosic, aż poroniła? a pamiętacie jak mąż powiedział do jeżyka(zrób mi kochanie kolacyjkę i puścił oczko)?zamiast wpólnej nocy i kolacji z mężem co było? teściowa na głos kolacja zrobila natychmiast wszystko sama.
przeprowadzka z miasta na wies, net kobiety.

Wypożyczaniem - nie.
To tylko taka przenośnia "literacka".

->

Dziewczyny bo to jest "krótka piłka" albo-albo. Ja dwa razy miałam styczność z toksycznymi matkami partnerów. Pierwszy już mój ex.....może kiedyś jak się będę nudziła opiszę temat, dzisiaj jak sobie przypominam boki zrywam, bo byłam z wyjątkowo pokręconym idiotą a jego rodzice, szczególnie mamusia była kobietą jego życia, co zresztą na koniec usłyszałam Było śmieszno i straszno zarazem. Minęło kilka lat i u niego nadal nic się nie zmieniło a ma tych lat już 43 najlepszy synuś najlepszej mamusi.

Drugi przypadek to mój mąż, przed ślubem teściowie przemili, po ślubie wyszło z nich jakieś cholerstwo, sama nie wiem co to za demon . Przez pierwszy rok po ślubie starałam się jak idiotka ich zadowolić i ni cholery się nie dało aż w końcu mi się przelało i rozmowa była krótka, żegnam czule Mąż stanął po mojej stronie, nie utrzymujemy kontaktów, on właściwie też do nich nie chodzi a ja mam święty spokój. Czasem udaje mi się zapomnieć, że istnieją To samo dotyczy mojej mamy,ma koszmarny charakter ale gdyby próbowała ingerować w nasze życie też ją "wyautuję" bez skrupułów, ona o tym wie bo jej powiedziałam wprost.
Teściowie powinni żyć swoim życiem w naszym domu są gośćmi i nie wypada nawet, żeby komentowali to jak żyjemy, na co wydajemy kasę i jakie decyzje podejmujemy

czekałam na twoją wypowiedź joga, jeszcze tylko zdanie chaber i mareny:)

Nokiaaa Nie mogłam się powstrzymać, bo ja weteranka popapranych relacji jestem
Nie rozumiem dlaczego ludzie świadomie ładują się w takie bagno a później płaczą. Trochę więcej realizmu, mniej "myślenia życzeniowego" jakby powiedziała Chaber

Autorka wątku próbuje przejąć rolę mamusi, zaprowadzi go do psychologa, pomoże mu rozwiązać problem, pokaże "
lepszy świat", inne prawdziwe życie, sielankowo i bajkowo. Przepraszam ale dorosły facet sam powinien umieć ustalić relacje z rodzicami, rodziną i innymi ludźmi jeśli tego nie potrafi i nie zrobił porządku do tej pory to trochę tak jakby próbować go wychowywać od nowa. Ja bym się w to nie bawiła ale ja to ja

Masz rację, oboje to wiemy. Odpuszczę trochę, żeby to On mógł się wykazać

Qrde jakbyś o mnie pisała przytaczając swoje perypetie Joga. Jakie te scenariusze zadziwiająco podobne do siebie bo ja w/w mixa miałem.

"Jak to kobieta układa życie facetowi..." tylko sobie nie zdaje do końca sprawy, że wyroczni - czytaj teściowej - nigdy nie przeskoczy. A jak synciu w mamusię wpatrzony jak w obrazek... klękajcie narody.

Ja już jestem taką osobą. Pamiętaj, że jest jeszcze moja rodzina.

Układam, bo myślę, że warto. Jeśli okaże się, że jednak nie, to nie będzie się nad czym zastanawiać. I na prawdę wierzę, że poradzimy sobie z problemem.

Wiesz - szybko sie uczę.
Nie sądzę jednak bym wzbudził w sobie altruizm takiej skali, by załatwiać za Twojego faceta jego problemy.
Gdybyś była moją kobietą i musiałbym bronić Cie przed smokiem - wówczas oczywiście tak.

Przewagi czego?

Wilka? - Pudelka.

Albo nie.
Bo niby skąd to wiadomo.
Komputerowa symulacja równoległej rzeczywistości?

Jakaż błyskotliwa uszczypliwosc ze strony N4VW, oczywiście wiele wnosząca do dyskusji.

Tak poważnie, zakochany nie widzi tych wad, które aż walą po oczach resztę. Rodzice są krytyczni, bo nie podchodzą emocjonalnie do wszystkiego. Moja matka była też taką naiwną istotą, myślała jak tysiące jej podobnych:on dla mnie się zmieni, z pewnością rodzina dla niego wiele znaczy. Nie znaczyła.

Rodzice jakiś tam bagaż własnych doświadczeń mają, co nie znaczy, że w każdym przypadku maja rację. Znają swoje dzieci, chcą często uchronic przed sparzeniem się, nie chcą żeby latorośl cierpiała. Tylko nie zawsze tak się da. Wyznaję zasadę, że lepiej dmuchac na zimne i uczyc na cudzych błędach.

Patrzę na swoich synów i tak sobie myślę: ile wy się musicie jeszcze od życia nauczyc. Dojrzałosc nie przychodzi wraz z otrzymaniem DO.

Przepraszam, że tak na raty. Dojrzałosc do bycia w związku czasami nigdy nie nadejdzie. Może autorka zbyt wiele nadziei wiąże akurat z tym mężczyzną. Joga ma rację, nie wychowasz faceta, wiele kobiet tak myśli, lecz to są pobożne życzenia. Każdy z nas ma w sobie trochę zdrowego egoizmu i działa tak, jak jemu wygodnie. Chłopak Paszkudy obrał metodę lawirowania pomiędzy matką a nią. W sumie najwygodniejsze wyjście z sytuacji.

Pozdrawiam i zmykam, jednak wolnego nie będzie, buuu.