rodzice ciągle się kłócą-co na to dziecko??? co lepsze dla dziecka??? - Netkobiety.pl

widzę, że zdecydowanie bierzesz jego stronę czyli jesteś mu pewnie bliższa niż jej. nie zawsze jest tak, że wina leży po jednej stronie. to fakt, że ktoś może byc wredny, ale błąd drugiej strony może polegac na spolegliwości. myślę, że dopóki obydwoje nie zjednoczą swoich sił, by zrobic coś dla dobra dzieci to trudno będzie im pomóc z zewnatrz związku i rzeczywiście ucierpią na tym przede wszystkim dzieci. jeżeli ktoś decyduje się na założenie rodziny to jest za nią już zawsze odpowiedzialny. tworząc rodzinę nie można tylko z niej brac, ale przede wszystkim trzeba dawac. jeżeli sami nie usiądą do rozmowy i porozumienia to myślę, że może im pomóc tylko specjalista (terapia), jednakże żadna nawet najlepsza fachowa pomoc nie przyniesie pożądanego efektu jeżeli obydwoje nie będą chcieli w niej brac udziału. co ich ze sobą połączyło? co sprawiło, że to coś ich już razem nie trzyma? może powinni spędzic trochę czasu tylko ze sobą z dala od codzienności, żeby spróbowac czy może się uda. powinni przede wszystkim patrzec na dobro dzieci, a jeśli do nich to nie dociera to znaczy, że sami są niedojrzałymi i egoistycznymi szczeniakami. jeżeli nie ma szans na normalne życie tego związku to nie ma co na siłę sklejac. nie ma co zadręczac się życiem w toksycznych układach a czasem życie osobno daje więcej korzyści dla wszystkich. jednakże w tej sytuacji też obydwoje powinni myślec przede wszystkim o dzieciach. to oni siebie tracą a nie dzieci rodziców. jeśli to do nich nie dociera to patrz jak wyżej i wogóle nie zasługują na miano rodziców. bez względu na to co postanowią nie powinni kłócic się w obecności dzieci i echo niesnasek nie może niszczyc życia tym, których podobno obydwoje kochają...

Co do opini MagdaZ

W zupełności sie zgadzam.

Jestem 22 letnim ojcem półtorarocznej corki. 
Z  partnerka sie nie dogadujemy a jesli tak to jest po zgodzie jakies 2 moze 3 miesiace kiedy dochodzi do sprzeczki jedno drugiemu odpuszczalo ale po upływie czasu to narastało i byly wielkie awantury...  wkoncu doszliśmy do porozumienia  i roztalismy sie. Ja dalej twierdze ze bedzie tak lepiej po mimo ze gryzie mnie to ze obiecywałem ze przetrfamy wszystko itd lecz zrozumiałem ze dziecko bedzie mniej skrzywdzona niz na sile udawac rodzine... po tygodniu partnerce sie odwidzialo i twierdzi ze lepiej dla dziecka stworzyc ta rodzine zeby sprobowac jeszcze taz itd... ( te jeszcze raz bylo juz nie jedno krotnie)  i wiem ze jak sie zejdziemy to i tak jedno drogiemu po jakims czasie nie ustąpi powinnismy rozmawiac nie ukrywać pewnych rzeczy ale jedno drugiego w zajemnoscia sie boji reakcji partnera i nie zaczyna  rozmow ze wzgledu na córeczkę a pozniej  tak jak juz pisalem jest wielka awantura. Powiedzcie mi czy dobrze robie ze nie zgadzam sie na zejście...   z corka sie staram widywać codziennie utrzymywać kontakt na ten miesiac wysłałem dla byłej  partnerki troche kasy na mala i jak mam jak to dokupię pare innych rzeczy

Rozwód czy rozstanie rodziców, jest dla dzieci zawsze stresującą sytuacją. Zarówno dla dorosłych dzieci, nastolatków, ale najbardziej dla maluchów. Dziecko nie rozumie, co się dzieje, czemu rodzice krzyczą na siebie nieustannie. Może to doprowadzić do lęków, moczenia nocnego. Dziecko może też obwiniać siebie, że to przez niego tak się dzieje. Chyba dla wszystkich rodziców najważniejsze jest dobro dziecka. Uważam, że nie można budować nic na siłę. Oczywiście można starać się naprawiać relacje z partnerem. Ma pan rację, dziecko może na początku nie zauważy, że coś jest nie tak, że rodzice tylko "udają rodzinę", ale jednak szybko się zorientuje, że coś jest na rzeczy. A państwo będą tylko sfrustrowani i będą na sobie wyładowywać niezadowolenie ze swojego życia. Moim zdaniem w takiej sytuacji najlepiej usiąść z matką dziecka i na spokojnie porozmawiać. O tym co się udało, co nie, co zrobić, żeby dziecko w jak najmniejszym stopniu odczuło Wasze rozstanie. Najważniejsze, dojść do porozumienia, nie kłócić się przy córeczce. Dzieci rozumieją więcej niż się nam wydaje. Wyczuwają stres, zdenerwowanie. Bardzo dobrze, że stara się pan jak najwięcej czasu poświęcać małej. Dziecku potrzebni są oboje rodzice. Szczególnie teraz, gdy poznaje świat. Będąc otoczona miłością i ciepłem zarówno mamy jak i taty, nie straci tego co mogłaby stracić tkwiąc w domu gdzie nieustannie toczy się wojna domowe. Pozdrawiam ciepło Pana i trzymam kciuki.