Trudny związek, czy warto? - Netkobiety.pl

Może źle robię pisząc tu, ale szczerze liczę na to że moze któraś z was otworzy mi oczy i napisze otwarcie co o mnie myśli, a to pomoże mi poukładac wreszcie swoje życie. Moja historia jest długa ale pomijając jakiś szczegół nie dam pełnego obrazu miejsca w jakim się teraz znalazłam. No więc od początku. Trzy lata temu rozwiodłam się z mężem po trzech latach małżeństwa. Przed ślubem byliśmy parą 9 lat  wydawało nam się że znamy się jak dwa łyse konie  nic nie jest w stanie tego zepsuć. Teraz wiem, że było to trochę małżeństwo z rozsądku, bo wszyscy oczekiwali od nas tej decyzji. Byliśmy dla siebie najlepszymi przyjaciółmi, więc stwierdziliśmy "czemu nie" moze czas ten nasz związek jakoś "uregulować". No i zrobiliśmy to. Moje małżeństwo było udane, bez żadnych problemów i konfliktów, wszyscy uważali nas za idealną parę. Z czasem jednak chyba oboje poczuliśmy że to nie był dobry pomysł. Wydaje mi się że miłość między nami wygasł jeszcze przed slubem, a potem sytuacja tylko się pogarszała. Mieszkaliśmy razem jak współlokatorzy, z tą rożnicą że ze sobą sypialismy. Była między nami przyjaźń i wsparcie, ale ogień wygasł. Z dnia na dzień oddalaliśmy się od siebie, aż do momentu kiedy właściwie przestaliśmy się zauważać i zyliśmy troche obok siebie. Żadne z nas nie robiło nic żeby to naprawić, bo oboje jesteśmy uparci i samolubni. I tak toczyło się to nasze niby wspólne zycie do momentu kiedy mój ex mąż znalazł sobie pocieszycielkę. Patrząc na to z perspektywy czasu, własciwie mu się nie dziwię, ale wtedy była to dla mnie tragedia . No bo niby nie kochałam go już tak jak kiedyś, ale perspektywa życia w samotności i świadomość że znalazła się inna - lepsza, była dla mnie bardzo przykra. Szybko podjęliśmy decyzję o rozwodzie, choć nie było to dla mnie łatwe. Długo dochodziłam do siebie obwiniając się za moją obojętność, która zniszczyła moje małżeństwo. Trwało to ponad rok. Okazała się jednak prawdą stara zasada, ze czas leczy rany i na dzień dzisiejszy moje dawne życie nie budzi juz we mnie emocji. Potrafię normalnie rozmawiać z moim ex i tamten rozdział uważam za definitywnie zamknięty. Ale to o czym własciwie chce wam opiwiedzieć stało się później. Mniej więcej w czasie kiedy ja się rozwodziłam z moją firmą zaczął współpracować pewien facet. Wpadał do nas raz na tydzień z papierami, a nasze kontakty ograniczały się do krótkiej rozmowy i wymiany uprzejmości. Początkowo wogóle nie zwracałam na niego uwagi, bo byłam w fazie kiedy mężczyźni mnie nie interesowali i miałam silne postanowienie że już z nikim nie będę się wiązać. Jeździł tak do nas przez rok. Podobał mi się i wydawał się sympatyczny ale nic więcej. Po roku współpracy dowiedziałm się, że odchodzi ze swojej firmy i zmienia pracę, więc nie będziemy się już widywać. Pewnego wieczoru zadzwonił do mnie i powiedział że nie chce tracić kontaktu ze mną i chciałby się ze mną umówić. Pomyślałam, że w sumie czemu nie. Facet jest miły, a ja mam dużo wolnego czasu. To była jesień i towarzystwo kogoś "nowego" miało poprawić mi humor. Umówiliśmy się do kina. To było jak grom z jasnego nieba. Na pierwszej randce oboje czuliśmy się tak jakbyśmy znali się całe życie. Po kienie długo rozmawialiśmy i nie umieliśmy się rozstać. Okazało się ze mamy podobne doświdczenia życiowe i to nas chyba połączyło. Dwa lata wcześniej jego żona odeszła do innego mężczyzny, ale tamto uczucie nie przetrwało i skruszona wróciła do domu. On przyjął ją, ponieważ mieli 3-letniego syna i dla jego dobra chciał ratować to małżeństwo. Jednak się nie udało i po kilku miesiącach to on się wyprowadził. Żyli w separacji, ale mieli ze sobą dobry kontakt i razem wychowywali dziecko. Między nami uczucie wybuchło szybko. Było cudownie. Mieliśmy wszystko to czego brakowało nam w naszych poprzednich związkach - miłośc, pasję, ogień którego nigdy wcześniej nie znałam. Spędzaliśmy razem dużo czasu i sprawiało nam radość wszystko co robiliśmy. To było jak miłość z filmu. Czuliśmy że jesteśmy dla siebie stworzeni i że to na siebie czekaliśmy całe życie. On szybko wyznał m co do mnie czuje, a ja choć trochę się bałam, poddałam się temu uczuciu. To było coś niesamowitego i oboje to widzieliśmy. Byliśmy dla siebie jak przysłowiowe połówki jabłka. Dopasowani idealnie. Jak w bajce. Poznaliśmy wzajemnie swoich znajomych i rodzinę, a po pół roku on postanowił przedstawić mnie swojemu synowi (teraz już 5-latkowi). Chłopak okazał się być fajnym dzieciakiem i odrazu złapaliśmy ze sobą dobry kontakt. Postanowiliśmy wspólnie wyjechać na wakacje. Zabraliśmy ze sobą kilku znajomych i jego syna. Były tam też inne dzieci, które znał więc wszystko układało się jak najlepiej. Niestety przy okazji naszego wspólnego wyjazdu o moim istnieniu dowiedziała się jego żona. Wcześniej to ja nie chciałam żeby jej o mnie opowiadał, bo bałam się jej reakcji. Nie mieli jeszcze rozwodu, a ja nie chciałam być jej "argumentem" w sądzie. Dziwiło mnie że przez dwa lata nie załatwili tej sprawy, ale nie naciskałam na rozwód, bo wiedziałam jakie to dla niego trudne. To on był tą pokrzywdzoną stroną i czułam że wciąż go to boli. Do tego dochodziła kwastia dziecka, które jest z nim bardzo mocno związane. On powtarzał mi ciągle że wszystko się ułoży, że złatwią wreszcie ten rozwód a wtedy my już zawsze będziemy razem. Opowiadał mi o tym że jego żona w poczuciu winy nie robi mu żadnych problemów i nie utrudnia kontaktów z synem (dziecko mieszka z nią) , wiec nie będzie problemów. Jednak te zaczęły się i to zaraz po powrocie z wakacji a nawet jeszcze w ich trakcie. Ona wydzwaniała do niego dwa razy dziennie pod pozorem troski o dziecko. Wkurzało mnie to ale przymykłam oko, tłumacząc sobie że może po prostu bardzo teskni za synem. On był dla mnie cudowny i nie dawał żadnych powodów do zazdrości. Po powrocie okazało się ze ona chyba liczyła na to że ich syn opowie jej jaką to straszną babę zabrał na wakacje jego tatuś. Było inaczej - dziecko wróciło zadowolone i szczęśliwe, opowiadając dużo miłych rzeczy o mnie. I to chyba było dla niej nie do przezycia. Wydaje mi się ze nagle zrozumiała co straciła i postanowił o to walczyć. Zaczęło się od błagania o wybaczenie i chęci naprawiania małżeństwa. Mój facet był twardy i nie zamierzał do niej wracać. Wiedząc jak mocno jest związany z dzieckiem, wytoczyła najgorszą z broni - zaczęła grać dzieckiem na jego emocjach. Wymysliła sobie, że w Polsce ma problemy z pracą więc wyjedzie do Anglii do swojej siostry i zabierze syna ze sobą. To była kropla która przelała czarę goryczy. Mój facet nie był w stanie wyobrazić sobie rozstania z dzieckiem,a z drugiej strony nie chciał zostawiać mnie. Jej pomysł zaczął wpływać na nasz związek. Z jednej strony on kocha mnie bardzo i chce być ze mną, a ja wiem że to jest szczere i prawdziwe uczucie, z drugiej strony, byłby gotowy poświecić swoje szczescie i wyjechać z nią byle tylko nie stracić dziecka. W tej atmosferze mija drugi miesiąc. On jej nie kocha, ale nie chce walczyć z nią w sądzie o prawa do dziecka, bo nie chce robić mu krzywdy. Ona na każdym kroku gra idealną żonę która chce ratować rodzinę i w tym wszystkim tkwię ja, zupełnie bezradna. Do tej pory nie naciskałam, nie wpływałam na niego ani nie robiłam wyrzutów. Byłam obok, starając sie dać mu tyle wsparcia ile tylko mogę. Rozmawialiśmy wiele razy o tym żeby wspólnie zamieszkać, ale on nie umiał podjąc tej decyzji. W końcu coś we mnie pękło i wykrzyczałam mu ze dłużej tak nie dam rady. Oczekiwałam od niego że wreszcie podejmie decyzje, bo dalej tak tego ciągnąć nie mozemy. Nie mam po prostu siły czekać na jego decyzje o ewentualnym wyjeździe jak na wyrok. Chce żeby postanowił czy chce zostać w Polsce ze mną czy wyjechać z nią dla dobra dziecka.  Tłumaczyłam mu i on wie o tym doskonale że ja nigdy nie zamierzałam rywalizować z jego synem o jego uczucia, ale życie w cieniu jego żony to dla mnie za dużo. On ciągle twierdzi że to ja jestem miłością jego życia i jeżli wyjedzie z nią, to tylko dla dziecka, bo ich małżeństwo już nie istnieje. Wczoraj po mojej reakcji stwierdził ze potrzebuje czasu na przemyślenie tego i lepiej będzie jeśli przez parę dni nie będziemy się widywać. Dałam mu ten czas, ale nie wiem czy to ma jakiś sens. Kocham go nad życie  bardzo się boję że go stracę. A nauczona doświadczeniem z nieudanego małżeństwa, wiem że tracę coś naprawdę niezwykłego. Powiedzcie mi co o tym wszystkim myślicie i co powinnam zrobić. Chce o niego walczyć, bo bardzo mi zalezy, ale może nie powinnam? Moze lepiej będzie pozwolić mu odejść i nie rozbijać rodziny niewinnemu dziecku? Pomóżcie proszę...