Wdowy w następnych związkach - Netkobiety.pl

Witam:)
Jestem wdową od ponad dwóch lat.Na początku byłam pewna że nigdy nigdy nie znajdę się już w żadnym związku,ale życie pisze swoje scenariusze-inne niż się spodziewamy:).Dla mnie największym problemem jest blokada?strach?przed bliskością,zaangażowaniem się.Bo jeśli byłam z kimś tak blisko,jeśli byłam zaangażowana całą sobą i nagle w ciągu minuty (mój mąż zginął na miejscu w wypadku samochodowym)tracę to wszystko-to wydaje się naturalne dla mnie i dla tych co przeżyły śmierć że jest ten strach.Jeśli znów miałoby mnie spotkać coś podobnego-drugi raz nie przeżyłabym-więc podświadomie nie przekraczam tej granicy emocjonalnej bliskości-taka nieświadoma samoobrona.Wydaje mi się że faceci którzy nie przeżyli tego co my-nie potrafią do końca zrozumieć.
Inną sprawą jest nastawienie naszego społeczeństwa według którego wdowa ma być sama do końca życia,płakać,umartwiać i modlić w kościele-aby inni mogli powiedzieć sobie-może i ja mam zle ale ona ma jeszcze gorzej:).

Kochane,
reakcja rodziny na to, że układacie sobie życie na nowo jest nie na miejscu. przemawia przez nich zazdrosć. W pewnym momencie ich czas zatrzymał się. Traktują Cię tak jak dom - czyli jak przedmiot.
Układaj sobie życie na nowo, bo nikt nie powinien być sam. Męża kochałaś i w Twoim sercu pozostanie na zawsze, ale człowiek ma wielkie serce, zmieści się w nim kolejna miłość.

Ludzie nie tylko wdowy tak traktują. Ja jestem rozwiedziona i kiedy po kilkunastu latach związałam się ponownie przeżywałam to co Ty. Bie było dnia aby mi nie ubliżano. Byłam nie tylko k... Wiele osób uważa, że kobiecie wolno być tylko z jednym mężczyzną. Powinna poświęcać się dla dzieci, rodziców, rodziny...

A co do dzieci. Oboje z obecnym mężem mamy dzieci z poprzednich małżeństw. Dwoje jego mieszka z nami. Jest trudno, ale dajemy radę. Jest więcej dni słonecznych niż burz. Należy poamiętac o jednym - na miłość cudzego dziecka ciężko się pracuje, ale nie trzeba tego robić. Starczy, że będzie dla nich miejsce w domu, przy stole i nie będzie się partnerowi broniło opiekować się nimi tak jak uważa. Nie stawiać  "ja i moje dzieci - ty i twoje dzieci".
W życiu jest to trudne ale czasami się udaje.
Jest tu wątek "być drugą i macochą". W prawdzie dużó tam jadu na byłe żony, ale też dużo kobiety rozpisują się o swoich odczuciach do pasierbów/dzieci partnera. Poczytajcie i wyciągnijcie wnioski o wychowaniu cudzych dzieci.

Mam koleżankę która została wdową mniej więcej w tym czasie co ja rozwodziłam się. Wspierałyśmy się wtedy i robimy to do dziś. Teraz, po tylu latach już bez bólu w sercu rozmawiamy o swoich pierwszych mężach i jak to wygląda?
Ona nadal go kocha, ciepło wspomina, chodzi na jego grób, w domu stoi jego zdjęcie. Po jego śmierci dostawała na dzieci pieniądze. Może niewielkie ale były. Obecny mąż nie boi się, że może jego poprzednik nagle zapukać do drzwi bo postanowił wrócić.
A co ja mogę mówić? Oszukał mnie jeden więc jestem przewrażliwiona. Nigdy nie dał grosza na dzieci a do alimentow z funduszu nie miałam prawa. Na uroczystościach narażona jestem na spotkanie z byłym który przy dzieciach potrafi obrazić mnie i odgraża się.
Mnie oszukał i wykorzystał kiedyś a teraz robi to dzieciom.

Sandro, prosiłaś żebym napisała... no i jestem...
Ewarg, ja również uważam, iż lepiej gdy mąż żyje... dla nas samych...
Mój mąż zginął prawie dwa lata temy w wypadku samochodowym. Od jakiegoś czasu próbuję układać sobie życie na nowo. Nie jest to proste, bo wciąż walczę sama ze sobą - a to właśnie jest najtrudniejsze w moim związku - walka samej ze sobą. Nie walczę z moim dzieckiem, które studiuje i bardzo chce, bym ułożyła sobie jeszcze życie, nie walczę z ludźmi, bo wszyscy są mi bardzo życzliwi i nie walczę z byłym mężem, bo nie jestem po rozwodzie. Ale moja codzienna walka, którą toczę o mój nowy związek zaczyna powoli mnie przerastać. Tak jak Sandra napisała - są urodziny, imieniny, rocznice ślubu, święta, rocznice śmierci - wtedy oddalam się od mojego partnera, zamykam się w sobie, zostaję sama lub spędzam czas z przyjaciółką - również wdową. Odsuwam go w tych dniach, a on cierpi. Chociaż godzi się z tym, nie ma pretensji, akceptuje wszystko... ale ja sama widzę że go ranię... Nie jest mi to obojętne... ale nie mogę ot tak sobie zamknąć tamtego etapu życia... Widzisz Ewarg, po rozwodzie miłość można przekuć w nienawiść, w wypadku śmierci to jest po prostu niemożliwe... zawsze i do końca będę kochać mojego męża, ale nie chcę spędzić życia sama i moje serce jest otwarte dla drugiego partnera. Natomiast nie wiem, jak długo mój nowy partner będzie znosił moje chwile zadumy, wspomnień, chodzenie na cmentarz i chęć bycia samej w te różne ciężkie dni...
Wdowo40 - uważam podobnie jak Sandra - nie przejmuj się rodziną męża - chociaż sama wiem jakie to trudne. Gdy pierwszy raz pokazałam się z moim nowym partnerem myślałam tylko o tym, żeby moi teściowie się o tym nie dowiedzieli. Jeszcze nie wiedzą. Ale walczę z tym uczuciem strachu, a byłam od nich w życiu bardzo uzależniona i wygrałam nowe życie po śmierci męża życie dla siebie. Odsuń ich od siebie - po prostu.
Sandro! Co miało znaczyć to ostatnie zdanie w Twoim poście??? Jak to przestałaś podziwiać takie kobiety, które umieją się podnieść po porażkach życiowych??? A o czym wciąż piszemy na "naszym" wątku forum???

Iceni, ależ oczywiście - ja też uważam dokładnie tak samo jak Ty... Do drugiego związku po  śmierci ukochanego męża trzeba być wewnętrznie gotową... nie może być inaczej... wiązanie się z kimś tylko po to, bo wspólnie łatwiej płacić na przykład rachunki... ja tak nie umiałabym, dlatego na razie, ponieważ nie jestem jeszcze gotowa na zamieszkanie z kimś - po prostu odmawiam wspólnego zamieszkania (pomimo dość ciężkiej sytuacji materialnej)... wydaje mi się, że jest to po prostu uczciwe.

Witajcie
Ja od 5 lat jestem wdową od roku w nowym związku.Mój nowy partner też jest wdowcem (od 2 lat) Nie planowałam tego ,tak naprawdę to myślałam ,że już do końca życia będę sama.Ale pojawił się on mój przyjaciel z lat liceum i tak od słowa do słowa poczuliśmy,że chcemy być razem.Tak naprawdę to jest związek na odległość (on mieszka w USA) i po miesiącu razem( rok temu )spędziliśmy jeszcze w tym roku urlop.A poza tym pozostaje nam telefon i skype.Mam nastoletnie dzieci moja córka i moja mama jest bardzo przeciwna temu żebym z nim była.A syn bardzo chce .Jego córka też nastoletnia nie ma nic przeciwko temu.Ale uważam że my tez mamy prawo do szczęścia i układania sobie życia na nowo bo ciężko być samemu na tym świecie.
sandra40- masz racje co do tego stwierdzenia ,że społeczeństwo uważa,że  wdowa ma być sama do końca życia bo nawet tak uważa moja mama.

Niestety drugie związki wciaz są tabu.. choc to takie niefair, mama mojego najlepszego kolegi, wyszla poraz drugi raz za mąż po trzech latach, napoczatku wszyscy komentowali i z czasem sie przyzwyczaili, nigdy nie jest tak, żeby można bylo wszystkim dogodzic..

http://natemat.pl/103065,wdowa-jest-od-tego-zeby-cierpiala-chca-abym-do-konca-zycia-plakala-i-modlila-sie

Dziewczyny, czy zgadzałyście się na publikację?