maz sie wyprowadzi... co dalej? - Netkobiety.pl

nie wiem nawet jak zaczac. licze na jakas pomoc z waszej strony, na obiektywne spojrzenie na sprawe. pobralismy sie 4 lata temu. mamy dwojke dzieci 3 i 2 letnie. od poczatku nie bylo tak jak mialo byc. moj maz byl juz rozwodnikiem, z pierwszego malzenstwa mial corke. z zona darl koty, nie utrzymywali i nadal nie utrzymuja praktycznie zadnych stosunkow. on jest wobec tego obojetny, ona czuje do niego zal, zlosc. nie wiem, ale to nie wazne. nie w tym rzecz. dzisiaj nie wiem czy bylam zakochana, czy go kochalam czy moze poprostu chcialam sie juz ustatkowac i troche na sile to zrobilam... mam mieszane uczucia. nie pamietam juz czy kiedys czulam sie z nim dobrze, szczesliwa, bezpieczna... zawsze cos nie gralo. jeszcze przed slubem okazal sie agresywny. nie pobil mnie w doslownym tego slowa znaczeniu ale upokorzyl, szarpal, rzucal przedmiotami. tak sie stalo raz. pozniej okazalo sie, ze bylam juz w 5 tygodniu ciazy (w czasie klotni tego nie wiedzialam). trzeba bylo juz wtedy uciekac. nie zrobilam tego, plakal, przepraszal, obiecywal, ze to sie nie powtorzy. i fakt, wiecej sie nie powtorzylo...do czasu... dlugo byl "spokoj". wzgledny spokoj, bo probowal mnie zgnebic psychicznie. wyzywal mnie od najgorszych, mieszal z blotem. nigdy wczesniej nikt tak mnie nie ponizal, nie spotkalam sie z takim brakiem szacunku. nie bardzo wiedzialam jak sie bronic. cala ciaza to byl jeden wielki koszmar. balam sie go. w miedzyczasie zaczelismy budowac dom. na kilka dni przed porodem sie wprowadzilismy. caly czas bylo zle. po porodzie (cc) kiedy wszystkie kobiety dostaja kwiaty od swoich mezow ja uslyszalam po kilku godzinach, ze jestem k...a. mialam baby blues, cholerna depresje. tylko plakalam. nie potrafilam cieszyc sie z domu, dziecka, samochodu nowego. z niczego. czulam sie zamknieta w 4-rech scianach, kontrolowana, podejrzewana o zdrady (nigdy nie zdradzilam!). do ostatniego tygodnia ciazy pracowalam. gnebil mnie nawet jak bylam w pracy, przez msn, telefony, oskarazal o romanse z szefami (w ostatnim tygodniu ciazy gdzie ledwie sie moglam juz ruszac!!!). po urodzeniu dziecka moj koszmar trwal conajmniej 3 miesiace. w tym czasie moj maz zapisywal wszystkie wydatki (ja juz nie pracowalam i nie mialam przychodu-mieszkamy za granica, nie ma tutaj maciezynskiego itp). co wydal "na mnie", np placil rate za samochod (on polowe wartosci samochodu wplacil z gory a ja mialam splacac kilejna polowe), czy moj rachunek telefoniczny, wszystko zapisywal na moja liste dlugow, ze jak wroce do pracy to mam mu splacic... lista rosla z dnia na dzien. gnebil mnie tym. pozniej z czasem przestal. po 3-ch miesiacach bylo juz lepiej. pomyslalam, ze moze sytuacja go przerosla, ze moze to moje hormony. zaszalm w kolejna ciaze. co gorsza planowana. chcielismy jeszcze jedno dziecko, z malym odstepem wieku. podjelam prace w domu, zaczelam zarabiac, dokladac sie do zycia rownoczesnie mogac zajmowac sie dzieckiem i domem. znowu pracowalam (ciezko!) do ostatnich dni ciazy. po porodzie nie mialam depresji, bylam wesola. z mezem bylo raz lepiej raz gorzej, ale nie tragicznie. ja sie postawilam, zaczelam z nim walczyc. pokazalam mu, ze nie dam sie ponizac. troche sie zmienil. byly moze dwa incydenty, moze jeden. kilka razy chcialam odejsc. troche blefowalam, bo nie mialam gdzie. zatrzymywal mnie, bal sie, ze naprawde go zostawie. pewnie gdybym wiedziala, ze moge to bym to zrobila. strach jednak byl caly czas gora. podniosl na mnie reke jeszcze raz czy dwa wlasnie. nie dalam sie. znow byl spokoj, juz sie mnie chyba bal dotknac. ostrzegalam go, ze jesli jeszcze raz mnie dotknie, zadzwonie na policje. byly "tylko" wyzwiska i klotnie werbalne. ja zapiepszalam w domu, przy dzieciach, pracowalam pomagajac mu prowadzic firme a nawet dwie. gdyby nie moja pomoc nic by nie bylo. moj maz jest leserem. nie robi nic ponad to co musi, minimum konieczne. nie ma zadnych aspiracji, ambicji. jemu sie nigdy nie spieszy nigdzie, chyba, ze na papierosa, na godzinne posiedzenie w ubikacji, do komputera (jest uzalezniony od gry komputerowej on line, a kiedys od play station, ktora pozniej schowalam). od dluzszego czasu dzieci, ja, dom, wszystko na koncu szarym. ja juz jestem silna, nauczylam sie radzic sobie z tym wszystkim, nie dac mu sie. jednak nawal pracy jaka musze wykonac za dwie osoby przy dwojce dzieci mnie przytlacza. nie moge tak dluzej ciagnac. daje mojemu mezowi numer tel do klienta, ktorego znalazlam a on w ciagu kolejnych dni "nie ma czasu" zadzwonic. siedzi w domu i zbija baki. czyta, oglada tv, chodzi na papierosa, spi, lezy, je. nie ma sie tez czasu umyc, potrafi tydzien w tym samym podkoszulku i majtkach spac i chodzic. smierdzi rzecz jasna. w duchu od dawna go nienawidze, mam zal za bol, niestety jestem pamietliwa i nie moge mu wybaczyc i zapomniec. naturalna koleja rzeczy jest brak seksu na ktory on ciagle narzeka. ja mam blokade, nie moge, boje sie kolejnej ciazy, nie sprawia mi to zadnej przyjemnosci, zmuszam sie (bardzo rzadko co jest utrapieniem meza!). ja jednak nie moge sie przelamac i isc do lozka z facetem, ktory jeszcze kilka godzin wczesniej zwyzywal mnie od najgorszych a pozniej uwaza, ze nic sie nie stalo, bo powiedzial to w nerwach. wczoraj nie wytrzymalam. zaczelam sie klocic, zeby w koncu wzial sie w garsc, ze jest nierobem, leniem itd... on mnie rzecz jasna zwyzywal przeklenstwami (ja nie!). cala akcja rozegrala sie w obecnosci dzieci. nie wytrzymal, nerwy mu puscily, rozwalil pol kuchni, sciany w domu, na koncu rzucil sie na mnie i szarpal mnie za wlosy (zeby sladu nie bylo to wlosy-staly numer). chwycilam za telefon i wykrecilam na policje. byli w ciagu 3-5 minut. zdazyl uciec. wychodzac i widzac juz, ze dzwonie powiedzial tylko "nie rob tego". zyjemy w kraju, w ktorym gdybym im powiedziala wczoraj cala prawde bylby aresztowany. znalezliby go. "wybronilam" go jednak przed tym, bo nie chcialam przeginac. nie maltretuje mnie bowiem fizycznie na codzien. caly czas myslalam jak od niego odejsc. nie mialabym jednak srodkow do utrzymania sie samodzielnie. nie stac by mnie bylo na przedszkole dla dzieci nawet jesli poszlabym do pracy. pochloneloby to olbrzymia czesc moich zarobkow, na zycie zostaloby niewiele. trzymal mnie wiec przy nim aspekt finansowy i tez to, ze dzieci sa jednak bardzo za nim i co ja mam im powiedziec?wczoraj od policjantow jednak dowiedzialam sie, ze jestem w o wiele lepszym polozeniu "finansowym" niz mi sie wydaje. ze on ma problem, nie ja. nie dosc, ze rozwodzac sie z nim on musialby pokryc wszelkie koszty postepowania, ja dostaje prawo do opieki nad dziecmi, moge dostac prawo do zakazu jego zblizania sie do mnie (jesli bede czula, ze moze sie mscic), to ja moge zostac w domu na ktory mnie nie stac a on bedzie wszystko musial urzymywac lub pojdzie do wiezienia. tak przez dwa lata mam czas stanac na nogi. w ciagu dwoch lat by mi sie to zapewne udalo. wszystko mu wiec powiedzialam. zaczal mnie straszyc, ze ucieknie do polski i nic nie wskoram. kazalam mu sie wyniesc z domu i dzisiaj to zrobil a ja siedze, rycze, patrze jak moje dzieci spia i zastanawiam sie, co ja im powiem... co bedzie dalej. jak sie ulozy teraz nasze zycie. jestem w totalnym dolku. z jednej strony wiem, ze tak trzeba, ze moj maz sie nie zmieni, ze nie zaakceptuje tego, ze ja wymagam, ze mam pretensje wieczne ze mi za malo pomaga, ze olewa dzieci, dom, obowiazki. ze wazniejsze sa gry komputerowe, wazniejsze przerwy na papieroska, filmy na dvd itd... my w tym wszystkim sie nie liczymy, praca tez nie. trzeba go niemalze zmuszac, zeby cos zrobil, a ze pracuje z domu to musze go calymi dniami ogladac, a raczej to jak sie obija a ja zapiepszam na wszystkich frontach bo i nawet za niego pracuje. co robic? glowa peka mi od myslenia a najbardziej zal mi dzieci, ktore dzisiaj jak go caly dzien nie bylo pytaly ciagle o niego, mowily, ze jak tata wroci to pojada na spacer... ja tak strasznie zaluje, ze mam z nim dzieci, to znaczy, nie ze mam dzieci, ale, ze to sa jego dzieci. to czlowiek nieudacznik, len, ktory nie nadaje sie do niczego, a ja teraz z dwojka malych dzieci raczej zbyt wiele nie zwojuje... bije sie tez z myslami czy nie wrocic do polski, ale wowczas ojca juz calkiem straca, bo on tam nawet nie pojedzie, nie predko a my tutaj tez nie wrocimy. w polsce jednak mialabym pomoc rodzicow. jak dlugo bede plakac? czy juz cale zycie bedzie takie przykre? czy to sie kiedys skonczy? czy ja powinnam udac sie po jakies leki uspokajajace (on mnie wpedzil w okropna nerwice, mam kolatania serca, krotkie oddechy, napady leku jakiegos dziwnego). chyba sobie z tym wszystkim nie poradze. on sie teraz boi, bo wie, ze moge wystapic o nakaz aresztowania go z raportem policyjnym, ze moze miec spory problem, wiec robi wszystko co mu powiem. mysle, ze bedzie nas poki co utrzymywal, ale musze myslec na zapas. nie sprawie juz chyba, zeby ten czlowiek sie zmienil? czy myslicie, ze jakas terapia malzenska by tutaj pomogla? on ma do mnie zal o to, ze go nie doceniam, nie wspieram. nie moge wspierac nierobstwa! to calkowicie niesumienny czlowiek, egoista. ja nie moge tego doceniac. bylam zupelnie inaczej wychowana. on nie uwaza, ze zle robi. uwaza, ze jesli wykapie dzieci (nie codziennie) to mi pomaga bardzo. nie wiem jak do niego dotrzec. bylo juz 100 rozmow jak nie wiecej. niektore trafialy na kilka dni, niektore w ogole nie. slyszalam tylko, ze sie czepiam, ze wymagac tylko potrafie, zebym spojrzala na siebie, bo tylko innych oceniam. oczywiscie slyszalam, ze darmozjadem jestem, on placi rachunki itd... no tak, tylko ze ja rowniez zarabiam te pieniadze i to, ze laduja one na jego koncie bankowym nie daje mu prawa do tego, aby mi mowil, ze to on je samodzielnie zarobil. jestem zmeczona mysleniem za dwoje. chcialabym jednak, zeby moje dzieci mialy prawdziwa pelna rodzine. pelna ale szczesliwa, nie patologiczna. mysle o terapii malzenskiej, ale czy ona w czyms pomoze? moj maz pewnie nie zgodzi sie na cos takiego... ciekawa tez jestem czy on sie na dobre wyprowadzil czy mnie sprawdza na ile jestem twarda... prosze napiszcie co o tym wszystkim myslicie. na koniec chcialam jeszcze napisac, ze jest wiele milych rzeczy, ktore lacza mnie z tym czlowiekiem, wiele wspolnych zainteresowan. nie ma monotoni dnia codziennego, nie liczac kwestii uzyskania od niego aktywnosci innej ponad przyjemnosci. dziekuje tym, ktorzy doczytali do konca.