Jego rodzina mnie nie akceptuje.. - Netkobiety.pl

Nie wiem od czego zacząć, ale liczę na radę bo czuję się już strasznie zmęczona psychicznie.
Mam chłopaka 33l. Ja mam 25.
Jesteśmy ze sobą już ponad 4 lata. Połączyła nas wspólna pasja.
Mieszkamy razem. Mamy 9 miesięcznego wspaniałego synka.
Ale zacznijmy od początku:
Poznaliśmy się trochę ponad 4 lata temu, dosyć szybko zamieszkaliśmy razem u jego matki. Wszystko było normalnie. Bardzo się lubiłyśmy z jego mamą do momentu aż się nie zgodziłam z nią w pewnej sprawie, skończyło się lekką awanturą, ale myślałam że przecież to normalne, że ludzie nie we wszystkim zgadzać się muszą więc liczyłam że następnego dnia wszystko wróci do normy - lecz myliłam się. Zaczęła mi na każdym kroku dawać do zrozumienia że nie jestem u siebie i nie jestem mile widziana u niej w domu. Podjęłam decyzję o wyprowadzce-wprowadziliśmy się do wynajętego domu nieopodal niej.
Wszystko wróciło do normy między mną i moim chłopakiem. Jego Mama nas nie odwiedzała, ale za to jego siostra (starsza) zaczęła być naszym częstym gościem... Narzekała na wszystko, nic jej nie pasowało. Ale ja nie chcąc się kłócić robiłam dobrą minę do złej gry wiedząc że zaraz wyjdzie i będę miała święty spokój.
Tymczasem Matka mojego chłopaka odświeżyła znajomość z byłą dziewczyną swojego syna,
widywały się dość często.
Jak pojechaliśmy tam pewnego razu bez zapowiedzi spotkaliśmy je obie przy herbatce i usłyszeliśmy kawałek rozmowy-oczywiście mamusia opowiadała o tym jak jej synuś źle wybrał... Strasznie zirytowała mnie ta sytuacja więc wróciłam do domu, ze mną wrócił mój chłopak.
Takich spotkań było jeszcze kilka...
W końcu przestałam tam z nim jeździć bo to nie na moje nerwy.
Jak się okazało, że spodziewam się dzidziusia ustaliliśmy, że przeprowadzimy się do mojej mamy bo będę miała lepszy dostęp do lekarzy i wszytko bliżej, a jak maluszek się urodzi będę mogła liczyć na jej pomoc.
I teraz jest wszystko "niby" dobrze. Bo babcia (jego mama) mieszka ponad 80 km od nas. Widujemy się sporadycznie, niby z wnusia się cieszy ale na każdą uroczystość rodzinną zaprasza wspólnie z jego siostrą jego byłą dziewczynę. Która nadal zwraca się do niej "teściówka".
Ostatni weekend zupełnie mnie wybił z równowagi gdyż miał być skromny rodzinny obiad-po bierzmowaniu jego chrześnicy(siostrzenicy) i mieli być tylko dziadkowie, rodzice i rodzice chrzestni, a jednak jego była również się pojawiła, jak tylko się okazało że ona jest, po uroczystości w kościele wsiedliśmy do samochodu i wróciliśmy do domu.
W drodze dostaliśmy telefon od jego siostry że już są w domu, gdzie jesteśmy.... Porozmawiali sobie i na koniec mu powiedziała że to nie jej wina że się pokłócili (On i jego była).
Co ja mam przez to rozumieć? Że one robią to wszystko żeby się pogodzili?
Kłócimy się często przez całą tą sytuację, czasem nawet mam ochotę mu powiedzieć żeby sobie wrócił do mamusi i układał życie według jej wskazówek bo ja mam tak tego wszystkiego dosyć..
Po prostu, nie wyobrażam sobie sytuacji, w której miałabym usiąść przy jednym stole z jego byłą. Że miałabym jej pokazać nasze dziecko i może jeszcze pozwolić się jej z nim bawić...
Najbardziej dobija mnie to, że mam wrażenie że tylko ja widzę w tym problem...
A może to ze mną jest coś nie tak?
Ja już nie wytrzymuje. Podpowiecie mi coś?