Przepraszam, że na początku będzie trochę przydługo. Chcę się po prostu wygadać - chyba już nie mogę tego dusić w sobie. Przy okazji jak przez to przebrniecie to na końcu tego tekstu jest pytanie które chciałbym zadać szanownym Panią pisującym i czytującym to forum. Chciałbym po prostu zrozumieć kobiecą psychikę... Historia ta zaczyna się tak jak każda...
M. poznałem trzy lata temu. Jesteśmy równolatkami. Pochodzimy z dwóch małych, leżących niedaleko siebie miejscowości ze pólnocnej Polski. Początkowo spotykaliśmy się tylko weekendy (każde pracowało w swojej mieścinie), ale wydawało mi się, że w końcu znalazłem swoją drugą połowę. Po roku M. udało się dostać pracę w moim mieście w oddziale jednej z większych firm spedycyjnych. Jako, że pochodzi z rodziny z takimi, a nie innymi zasadami, do czasu zaręczyn zamieszkała osobno w wynajętym pokoju. W tym czasie widywaliśmy się prawie codziennie, choć M. zaczęła jeździć na szkolenia, a potem na delegacje za granicę. Zaczęła awansować: komórka, laptop, samochód służbowy, służbowa karta kredytowa. W tym czasie oświadczyłem się jej i zostałem przyjęty. Zamieszkaliśmy razem.
Po kilku miesiącach zaczęło się dziać coś czego nie mogłem zrozumieć. Na delegacjach nie mogła ze mną rozmawiać a jedynie pisywać z rzadka smsy. Przestała się chwalić zdjęciami z takich wyjazdów choć wcześniej tak często to robiła. Telefony miała zawsze przy sobie. Zaczęły przychodzić wieczorami smsy "od koleżanek".. Po pewnym czasie w rozmowach ze mną wprost zaczęła porównywać mnie z jej kolegą z pracy (o siedem lat od nas starszym mężem i ojcem). Oczywiście wypadałem w tych porównaniach raczej kiepsko. W końcu pewnego dnia oświadczyła, że potrzebuje kilku dni do namysłu nad tym jak będzie wyglądać nasze wspólne życie i wróciła do tego pokoju, który w dalszym ciągu wynajmowała (nie przeniosła do mnie wszystkich swoich rzeczy). Dzień później zadzwoniłem do niej późnym wieczorem. Nie odbierała. Potem przysłała mi smsa ze służbowego, że rozmawia z matką i jak skończy to oddzwoni. Nie wytrzymałem - wsiadłem w samochód i pojechałem do niej. W drzwiach mieszkania zderzyłem się z tym jej kolegą z pracy za którym M. zamykała drzwi stojąc w samej koszuli nocnej. Był płacz, przyznanie się do romansu i zapewnienie, że nigdy więcej. Po tygodniu szlochów i błagań zgodziłem się na powrót.
Dwa tygodnie trwała sielanka. Potem zdumienie moje nie miało granic. Ze strony M. zaczęły się kłótnie, obelgi pod adresem moim i mojej rodziny, nawet rękoczyny. Przysłuchiwanie się wprost moim rozmowom przez telefon. Kontrola wiadomości SMS oraz korespondencji. Nie zniosłem tego i odszedłem. Szlochała i błagała, żebym wrócił. Zapewniała, że teraz będzie inaczej, że teraz doceniła to co miała jak to straciła. Po tygodniu zgodziłem się na powrót, z tym, że powiedziałem jej, że potrzebuje czasu, żebym jej mógł zaufać tak jak kiedyś i że to trochę potrwa. Powiedziała, że kocha mnie i to rozumie i że krok po kroku będziemy to wszystko odbudowywać. Początkowo wydawało mi się, że wszystko idzie ku dobremu i że wróciła ta M. jaką znałem na początku naszego związku.
Jednakże po dwóch miesiącach powinienem coś zacząć przeczuwać. Telefony zablokowane kodem zabezpieczającym. Smsy o różnych dziwnych porach. Tak się zdarzyło, że właśnie wtedy miały się odbyć w jej rodzinie chrzciny. BARDZO jej zależało na tym żebym zjawił się tam wraz z nią. Pech chciał, że kilka dni wcześniej dość poważnie się rozchorowałem. Ona kiedy się o tym dowiedziała wzięła urlop ... i pojechała do swojej rodzinnej miejscowości. Ograniczyła kontakt ze mną. Po uroczystości wróciła do miasta, ale nie powiedziała mi o tym. O tym, że jest na miejscu i codziennie imprezuje dowiedziałem się od znajomych (S. jest małym miastem). Dopiero po kilku dniach odezwała się do mnie. Nazajutrz miały być jej imieniny - interesowało ją, czy po pracy (był to mój pierwszy dzień po chorobie) przyjadę do niej oraz to czy jestem gotowy założyć z nią rodzinę, być ojcem jej dziecka i kochać miłością, taką na całe życie. Na obydwa pytania odpowiedziałem twierdząco. W dzień jej imienin, postanowiłem, że zrobię coś spontanicznego: kupiłem rano bukiet frezji (te kwiaty uwielbia), powiedziałem w pracy, że się spóźnię i pojechałem do niej. Zbieg okoliczności sprawił, że na klatce schodowej spotkałem jej współlokatorkę z mieszkania. Zastanowiło mnie to czemu tak dziwnie na mnie popatrzyła, kiedy mnie do niego wpuściła. Po chwili wiedziałem. W pokoju zastałem M. leżącą w objęciach kolegi z pracy. Kolejnego żonatego faceta, ojca fajnego pięcioletniego dzieciaka. Wyszedłem. Po godzinie zaczęła do mnie dzwonić: że to nie tak jak myślę, żebym jej niczego nie wmawiał. Powiedziałem, że to koniec i więcej do niej nie zadzwoniłem. Wiem, że ten facet wprowadził się do tego pokoju, który ona wynajmuje, a sama M. wszędzie rozpowiada, że rozstała się ze mną, bo byłem niedojrzały do założenia rodziny..
Mija czwarty miesiąc od tych wydarzeń, a serce dalej boli.. Jednakże Was szanowne Panie chciałem spytać o coś innego: tego samego dnia i kilka następnych M. przychodziła do mnie pod dom, dzwoniła, pisała, że mnie kocha, że nie jestem jej obojętny, chciała koniecznie się spotkać. Odpisałem, że nie mamy o czym rozmawiać. Teraz już nie nachodzi mnie, ale do dnia dzisiejszego nie ma dnia aby nie zadzwoniła do mnie czy też wysłała smsa z prośbą o spotkanie albo z pytaniem czemu to spieprzyliśmy. O co jej chodzi?? Czerpie jakąś przyjemność z tego, że sprawia mi ból? Robi to tak dla sportu? Sprawdza mój poziom uczuć do niej? Chce mieć plan B? Pytam, bo nie wiem.. naprawdę już nic nie wiem.
Wiesz, dzięki temu forum jestem już trochę mądrzejszy 
