Depresja na mnie? - Netkobiety.pl

Witam, odzwyczaiłam się od pisania na forum publicznym choć jeszcze 2 lata temu byłam niezłym nałogowcem Tak też poznałam mojego partnera. Byłam chwilę po rozwodzie, z trójką córek, w nowym mieszkaniu, on - też rozwodnik. Miłość powaliła nas jak nastolatków. I tak było przez rok. Robiliśmy wszystko razem, żyliśmy intensywnie. Wyleczyłam go z depresji, trzyletniej, porozwodowej. Piękna, wielka milość, mieliśmy szalone pomysły, których nie powstydziliby się dwudziestolatkowie. Pomimo, że obydwoje nieslismy poważny bagaż doświadczeń. Zajmował się moimi dziećmi, one go uwielbiały, wyjeżdżaliśmy w każdy wolny weekend. Pomagałam mu we wszystkim, pracowałam, zajmowałam się jego firmą, którą zaniedbał przez 3 lata z efektem 500 000 długu... Opiekował się moim chorym na raka tatą lepiej niż ja. Bajka. Po śmierci taty zaczęło się wszystko zmieniać. Zaczęła się jesień, ja go ciągle cisnęłam o zaległe sprawy, których sama nie byłam w stanie rozwiązać. Zaczęliśmy na siebie warczeć. Teraz po kilku miesiącach żyjemy jak małżeństwo po emeryturze bez wspólnego języka Zrozumiałam jego depresję, zaczęłam uczyć się z nią żyć, przestałam naciskać. I dałabym radę dalej gdyby nie fakt, że mam wrażenie, że tę depresję ma tylko na mnie. Przy innych jest po prostu wulkanem energii, duszą towarzystwa. Jak jesteśmy sami ciągle jest przygaszony. Zawsze trzymaliśmy się za rękę, w każdej sytuacji, teraz już nawet nie siadamy koło siebie. Może za mocno naciskałam? Wiem, że jego uczucia nie wygasły, nadal mamy plany, remontujemy mieszkanie, chcemy mieć wspólne dziecko ale każda rozmowa o tym mnie boli bo jest jakby "naciagana", kończy się nieporozumieniami. Dlaczego ja? Dlaczego im więcej mu daje tym mniej dostaję? Nigdy tak naprawdę się nie kłóciliśmy, zawsze są to raczej zwykłe pretensje z lekkim fochem. Dlaczego już o mnie nie dba? Dlaczego nie stara się? Dlaczego do innych jest przemiły a przestał już nawet zdrabniać moje imię? Czytałam, że im bliższa osoba tym bardziej jest obarczona depresją partnera ale czy tak naprawdę jest? Wie co mnie boli, czy tak ciężko jest przede mną tez poudawać uśmiech? Jestem osobą o bardzo pogodnym usposobieniu, niepoprawną optymistką ale już sobie nie radzę... przestałam się śmiać, ciągle myślę i się zadręczam, nic mi się nie chce. Nie chce wychodzić do znajomych, żeby nie bolało, że ich lepiej traktuje niż mnie. Zapisałam się do psychologa nawet bo wiem, że dużo też mojej "winy" ale nie wiem w którym miejscu popełniłam błąd. Czy istanieje coś takiego jak depresja na jedną osobę? Czy dlatego, że jestem mu najbliższa? Spotkaliście się z takimi przypadkami?