Znecanie sie? Mam problem czy po prostu wyolbrzymiam? Co robic... - Netkobiety.pl

Lumnia, bardzo smutna jest Twoja sytuacja, powinnaś uciekać raz na zawsze.

Ale mimo wszystko nie rozumiem jednej rzeczy - czy nie potrafiłaś zabezpieczyć się przed ciążą? Rozumiem za pierwszym razem, wiadomo, zdarzyło się. Ale Twój synek ma 8 m-cy a ty już jesteś w drugiej ciąży? Sama uwiązałaś sobie sznur na szyi, bo samej z dwójką dzieci byłoby by ci o niebo trudniej niż z jednym

Jeżeli masz możliwość to wyprowadź się do mamy. Poradzisz sobie. Nie zostawaj z tym gnojem, a jak Cię pobije jeszcze raz to zabieraj dziecko i idz na obdukcje. NIE WOLNO Ci wychowywać dzieci z takim tyranem. Ratuj się póki możesz.

Strasznie mi przykro. Ja nagrałabym na dyktafon (chociażby z MP3 położony na szafie) jego krzyki, może nawet bójki... Ale kochasz go (sama siebie się pytam "za co??"), więc nie będziesz umiała odejść. Trudna sytuacja, ale wiedz jedno - on się nie zmieni. To tyran, tak jak napisałaś w tytule, to znęcanie się, w tym wypadku psychiczne i fizyczne. Uciekaj od niego, ja Cię proszę...

uciekaj od niego! pobił Cię że mogłaś stracić dziecko takim kopniakiem jak on Ci zafundował..nie wiem na co czekasz, pobił raz a Ty dalej tkwisz w tym patologicznym związku.. Dziewczyno jesteś młoda całe życie przed Tobą,zgłoś to na policje zrób obdukcje, nie dawaj się tak poniżać i przede wszystkim by cię bił najpierw biję Ciebie potem zacznie i dziecko chcesz Tego?? cchesz dalej być z trakim tyranem ? tak ma wyglądać Twoje życie?? wyprowadź się od niego jak najszybciej nie pozwolaj by traktował Cię jak śmiecia (przepraszam ale tak Cię własnie traktuje) jak u mamy nie masz warunków to nawet do domu samotnej matki już tam Ci będzie na początku lepiej niż z nim złóż pozew o alimenty a dziecko i 2  w drodze i na siebię to zawsze jakaś kasa .WALCZ BY BYŁO CI DOBRZE> TOBIE I TWOIM DZIECIOM! i nie wierz jak będzie Ci zapewniał że się zmieni, może i się zmieni ale na ile tydz dwa i znów uderzy, pobije ...dasz rade bez niego !

Ty się jeszcze zastanawiasz? Facet cię kopie i bije po brzuchu a ty dalej w tym tkwisz? Tu nawet nie chodzi o Ciebie bo to twój wybór.. ale chodzi o dzieci!!!! Przecież tak agresywny  człowiek może zrobić im krzywdę.
Niedawno była głośna sprawa Marka i Ewy. Marek zakatował swoją miesięczną córeczkę Patrycję. Tak się składa, że Ci ludzie pracowali u nas w wakacje przy doczyszczaniu naszsej firmy więc znam ich. Ona była  wtedy w końcówce ciąży.Była często bita przez Marka, niedożywiona.. zastraszona. Proponowałysmy jej z szefową, że zawieziemy ją do jej matki na wieś. Ona jednak była nieugięta.. raz wzięla pieniądze na bilet a on je przepił i jeszcze ją pobił. Wiele razy próbowałyśmy jej wytłumaczyć, że on jest niebezpieczny, że facet, który choć raz uderzy kobietę, już zawsze będzie to robił.. Mówiłyśmy jej, że skoro nawet w ciąży ją bije to nie zawaha się podnieść ręki na dziecko. Niestety stała się jednak tragedia... on zakatował tą malutką dziewczynkę w czasie kłótni. Wpadł w szał.   Do dziś śni mi się ten koszmar... Ale powiem Ci szczerze, że uważam, że wina śmierci dzieciątka, leży tak samo po jej stronie. Nie obroniła własnego dziecka, chociaż wszyscy oferowali jej pomoc...
Jestem pewna że ty nic nie zrobisz.. ,że dalej będziesz w tym tkwiła z tyranem, psycholem... dnem totalnym aż nie zdarzy się nieszczęście.
Ja również jestem w chorym związku ale moj facet nigdy nie podniósł na mnie ręki. Gdyby to zrobił to zniszczyłabym go. Nigdy bym na to nie pozwoliła. To że mógłby to zrobić mi, to jednocześnie mógłby to zrobić naszemu dziecku a takiego ryzyka bym nie zniosła.

Poza tym, jeśli on pije, przeklina, awanturuje się to pewnie robi to również przy dziecku. Jeśli na to pozwalasz to jesteś współwinna krzywdy swoich dzieci. Twoim obowiązkiem jest uwolnić się od tej relacji. Wracaj do matki, albo zwróć się do niebieskiej linii. Jest sporo organizacji, które pomagają kobietom w twojej sytuacji. Działaj zanim nie będize za późno.... Proszę Cię

BRAVO
Lumna mam nadziej ze te wszystkie wpisy co tutaj ludzie tobie piszą,jakos twój rozum przeskoczy na wlasciwe tory,i obedzie sie bez efektu jak grochem o ściane

Idź do ośrodka pomocy społecznej, prawdopodobnie mają w swej bazie danych adresy miejsc dla samotnych matek.

Nie chce sie usprawiedliwiac, ale ja do tej pory walczylam o nas po prostu mialam nadzieję ze cos sie zmieni. Sama nie mialam ojca i chcialam zeby chociaz moje dzieci mialy. Po niektorych postach czuje sie jeszcze gorzej. Nie myslalam w kategoriach bicia dzieci. Jest we mnie jakas blokada.

Kochana autorko, faceci się nie zmieniają sami z siebie, ani dlatego, że się ich kocha, muszą sami chcieć.
A Twój nie chce i żadne miłosne czary-mary nie pomoże.
Zadbaj więc o siebie i dzieci, by były bezpieczne.
Lepiej być bez ojca niż ojcem tyranem.
Nawet gdyby ich nie bił, tylko Ciebie, to by się na nich odbiło.
Mogą być bardziej strachliwe niż rówieśnicy, mieć problemy z nawiązywaniem kontaktów.
Spokojne dzieciństwo to podstawa do udanego rozwoju.

Chyba sobie teraz jaja robisz.

Jestem z rozbitej rodziny. Nie dochodziło u nas do przemocy, ale mój ojciec zdradził moją mamę. Wykopała go za drzwi. Mimo ogromnej miłości do niego. Zdarzały się między nimi kłótnie, wiedziała, że po tym incydencie mogłoby być jeszcze gorzej. Bo wiesz co? Mój ojciec ma niezły temperamencik jak na Bułgara przystało. Mogło dojść do przemocy w stosunku do niej i do nas.
"Skazała" nas na życie bez ojca. Ale chwała jej, bo nie wiadomo co mogłoby się stać. I wiesz co? Cieszę się, że nie musiałam patrzeć na ich życie obok siebie a nie ze sobą, wieczne pretensje i ewentualną przemoc psychiczną i/lub fizyczną.

Chcesz skazać swoje dzieci na większe zło? Czy chcesz, żeby brały z niego przykład? Czy chcesz zgotować im piekło? Czy masz świadomość, że TWOJE DZIECI mogą stać się czymś takim? Chciałabyś, aby miały problemy ze sobą, bo nie potrafiłaś ochronić siebie i ich od tego człowieka? Czy wiesz, co możesz zrobić dzieciom? Jeśli nie chcesz swojego dobra, pomyśl o nich! Masz małe dziecko, kolejne jest w drodze. Masz szansę na to, by uchronić je. Później będzie już za późno.

Rozumiem. Możesz czuć się zagubiona w tej sytuacji.
Masz na szczęście rodzinę, która Ci pomoże.
Nie wracaj do niego, nie warto. Ale o alimentach pamiętaj ^_^
Powodzenia.

A czego dokładnie nie jesteś pewna? Że facet znęca się nad Tobą? Czy tez zastanawiasz się, czy dasz radę wytrzymać tak życie? ;/
Podjęłaś najlepszą możliwą decyzję. Owszem, początek nie będzie łatwy, ale to pierwszy, konieczny krok do tego byś mogła żyć normalnie.
Nie daj się omamić swoim wątpliwościom, skup się nie na analizowaniu czy dobrze zrobiłaś - a zrobiłaś, i tego bądź pewna - ale planowaniu następnych kroków. Myśl o swoim dobru.

Lumnio! Brawo!

Stanęłaś na wysokości zadania. Dasz radę, zobaczysz. Tylko odetnij się od psychopaty.

Twoja niewiara w siebie jest skutkiem prania mózgu, które Ci zaaplikował. Teraz ważny jest Twój dialog wewnętrzny. Co do siebie mówisz?

Gdy pojawią się myśli: nie dam rady, jestem słaba, głupia itp. NATYCHMIAST ZASTĄP JE MYŚLAMI: poradziłam sobie, jestem samodzielna, radzę sobie coraz lepiej, kocham dzieci i dla nich jestem silna - i podobnymi.

Nie zatruwaj się złymi myślami i złymi emocjami.

Żadne mi tu zwątpienie! Jestem dumna z Twojej odwagi! Zabraniam Ci wracać

Słuchaj - idz mieszkać do mamy, nawet jak miałybyście gnieździć się razem na 20m2.

Lumnia....nie podobaja Ci sie wpisy....wiesz, co masz robic......jakos w to watpie.

Piszesz, ze walczylas o Was.
Piszesz, ze chcialas, zeby CHOCIAZ Twoje dzieci mialy Ojca.

Ja tez mialam Ojca.Moja Mama miala meza.Jak on ja kochal........milosc wyrazal piesciami.Potem przepraszal, obiecywal.Wierzyla dlugie lata.Tez chciala, zebym miala Ojca.Kochala go bezwarunkowo.Pudrowala siniaki i szla z nim pod reke.Sielanka do nastepnego razu, szczesliwa rodzina.Masz choc troche wyobrazni......potrafisz sobie wyobrazic, co czuje dziecko, kiedy za sciana ojciec tlucze matke, ona placze,wrecz skamla,zeby przestal?Potrafisz poczuc ten strach?Wiesz, jak cichy musial byc moj placz?Znasz smak zduszonych lez?Lez bezbronnego dziecka, ktoremu swiat rozpada sie na milon kawalkow?

Mnie tez kochal, robil sniadanka, kupowal slodycze.Do czasu, kiedy postanowil mnie '' wychowac''.Bo zaczelam sie odzywac, nie plakalam juz, krzyczalam, wybiegalam na klatke...Wychowywal mnie pasem.Myslisz, ze Mama stanela w mojej obronie?Nie przypominam sobie.Ona nie miala sily ,byla tak pobita.Pamietam ''dzien nastepny'' i jej tlumaczenia.......bo tatus byl pijany, bo on nie chcial nas skrzywdzic.Kiedys sasiedzi zadzwonili po Milicje.....nie pozwolila go zabrac, tlumaczyla, ze nic sie nie stalo, wprawdzie bylo troche glosno........a potem juz bylo tylko pieklo.Chociaz nie, wyobrazalam sobie, ze w piekle jest o niebo lepiej.

Nienawidzilam Go.Nawet nie chcesz wiedziec, jakie mysli krazyly po mojej glowie.I wiesz co..........pozniej znienawidzilam takze swoja Mame.Za to, ze nic nie robila, ze dawala soba pomiatac, ze Go ciagle tlumaczyla, ze pudrowala siniaki i klamala wszystkich wokol.Podczas kolejnych ''wieczorkow z piesciami' 'nie moglam sluchac, jak placze, jak blaga, zeby przestal.Chcialam, zeby sie pozabijali.Zeby w koncu byla tylko cisza.

Na sprawie rozwodowej Sedzial zadal mi tylko jedno pytanie(mialam 16 lat)-czy Rodzice dobrze robia, ze sie chca rozejsc?Odpowiedzialam jednym zdaniem:Tak, ale o kilka lat za pozno.

Rozumiem, ze go kochasz.Chora ta milosc.Czasami nieuleczalna.Pomysl o dzieciach ,pomysl o tym, co beda czuly, czego sie naucza, co wyniosa z domu rodzinnego.Jak to bedzie rzutowalo na ich przyszlosc?Odeszlam z domu w mlodym wieku, wszystkie sasiadki przepowiedzialy moja przyszlosc......bede miala takie zycie jak moja Mama.Pomylily sie.Przezycia z dziecinstwa zostawily slad w mojej psychice, nie zapomnialam i nie zapomne.Moja Rodzina jest dla mnie najwazniejsza i nigdy nie pozwole, zeby ktos cierpial.

Odejdz.Nie ogladaj sie za siebie.On bedzie prosil, blagal, obiecywal.Wrocisz i bedzie pieknie......do pierwszego razu, kiedy podniesie na Ciebie reke.A potem to juz domino...

Dlaczego sila przyciagania ofiary do oprawcy jest tak wielka?

Witajcie.
Piszę na takim forum pierwszy raz więc proszę o wyrozumiałość. U mnie wygląda to tak: Mam 28 lat i jestem mężatką od lat 7. Na początku nie było u nas tak źle. Wiadomo byłam zakochana, wręcz ślepa. Wpadliśmy i byłam przerażona. Nie byłam jeszcze gotowa na dziecko. Wyszłam za niego pod presją otoczenia i miało się jakoś ułożyć. Wprowadziliśmy się do jego babci, która mieszka na wsi i miało to być chwilowe rozwiązanie. Okazało się, że mieszkam tu do teraz. Ale zaczęło się wszystko gdy urodziłam dziecko. Odsunął mnie od siebie i to był dla mnie koszmar. Zaczęło się. Pierwszy raz mnie uderzył. Oczywiście pod wpływem alkoholu. Wytłumaczenie: "Nawet tego nie pamiętam" Od tamtej pory wszystko robiłam źle. Krytykował nawet to w jaki sposób zamiatam podłogę, sprzątam, gotuje, zajmuje się dzieckiem. Niejednokrotnie musiałam gotować drugi obiad specjalnie dla niego bo na to co jedli wszyscy nie miał ochoty. Kiedy płakałam mówił, że tylko to potrafię lub stawał nade mną i cieszył się, że będę mniej sikać. Oczywiście ja siedziałam w domu z dzieckiem a on imprezował co wieczór z kolegami. Wracał po nocach pod wpływem alkoholu i marihuany żądając mojego oddania. Nawet gdy nie miałam ochoty mówił, że to jest mój obowiązek małżeński i muszę. Po jakimś czasie przyznał się, że zrobił mi dziecko celowo bo uważał, że będę dobrą żoną i matką. Dodam, że nie mogę brać hormonów. Potem znalazł pracę jako kierowca ciężarówki i wyjeżdzał na 3 tyg i tydzien byl w domu. Zostałam sama na gospodarstwie mając na głowie wszystkie obowiązki. Nauczyłam się palić w piecu, opiekować się ogródkiem, robić przetwory chyba ze wszystkiego, do tego zwierzęta i to wszystko trzeba było pogodzić z obowiązkami domowymi i opieką nad małym dzieckiem. Nikt kompletnie nie doceniał mojego poświęcenia i nie szanował mojej pracy. Wiecznie za wolno, za dokładnie, za mało dokładnie, za szybko, NIC Z CIEBIE NIE BĘDZIE, JESTEŚ ZWYKŁYM MIESZCZUCHEM, DO NICZEGO SIĘ NIE NADAJESZ. Kiedy żaliłam się mężowi telefonicznie twierdził że widocznie za mało się staram. Że czego się spodziewałam po mieszkaniu na wsi. Wstyd mi było przed rodziną. Kiedy przyjeżdzali udawałam że wszystko jest w porządku i że daje sobie ze wszystkim rade. Kiedy chciałam gdzies wyjsc, mąż sie nie zgadzal, kiedy sie uparlam to z fochem mowil rob jak chcesz a kiedy przychodzilo do wyjscia zasypywal mnie smsami ktore powodowały u mnie poczucie winy ze on w pracy a ja sie bawie. Kiedy razem wychodzilismy nie moglam sie slowem odezwac w towarzystwie. Przerywal mi i konczyl za mnie mowiac ze lepiej cos opowie. Poza tym ciągłe posądzanie o moja niewiernosc. Nawet kiedy do mnie dzwonił i bylo zajete czy za długo na zakupach bylam. Trzepanie telefonu i korespondencji mailowej było na porządku dziennym. Chciałam isc na studia to powiedzial ze nie bedzie we mnie inwestowal. Do pracy? To za daleko, to za malo płacą itd. Z kim dzieci zostawię! No i co? Drugie dziecko. Przepłakałam calą ciążę. On pocieszał ze nic sie nie stalo. Tak bedzie lepiej. Mała roznica wieku miedzy dziecmi itd. Bedzie dobrze. Urodziłam syna. Sylwester w szpitalu. Mąż zrobił impreze sylwestrowa w domu. Potem pojechal do pracy. Ze szpitala odebral mnie ojciec. Kiedy syn mial 3 miesiace zachorowal na wirusowe zapalenie płuc. Wszyscy w jego rodzinie mnie obwiniali. Że niedopilnowałam dziecka, że nie potrafie się nim zająć i że jaką ja jestem matką. A on po prostu zaraził się od swojej siostry i się rozwinęło w trakcie przyjmowania antybiotyków. Ledwo to przeżył. Dwa tygodnie spedzilam z nim w szpitalu. Mąż odwiedzil nas trzy razy. Raz byl chwile, pojechal i przez telefon zrobil mi awanture ze zapomnial kluczy od domu i drzwi musi wywazac i to moja wina. Nie mialam nawet co jesc. Kiedy syn wyszedl z ojomu na oddzial, maz dzwonil z domu ze robi impreze, ze dziecko juz zdrowe. Ze szpitala tez nie mial mnie kto odebrac. Musialam sama odsniezyc auto i kiedy mu powiedzialam ze chce jedna noc jeszcze zostac u rodzicow zeby przespac chodz jedna cala noc, ze mama sie zajmie dzieckiem. Nie zgodzil sie i musiałam wrócic sama 40km autem w zimie z małym dzieckiem po nieprzespanych dwóch tygodniach. Potem znow udeżył a ostatnim razem jeszcze zwyzywał od najgorszych i dodał ze ma nadzieje ze znow jestem w ciazy i ze mnie udupi dalej w domu. Od tamtej pory bałam się zwykłego dotknięcia. Odsuwałam się nawet gdy mnie przypadkiem dotknął. Przy ludziach mówił że jestem zimna i oschła. Odrzuciło mnie od niego całkowicie. Nawet gdy był miły nic to nie zmieniało. Niedawno wyjechał do Norwegii i chciał nas tam ściągnąć. Miałam jechać ale się wystraszyłam ponieważ powtarzał ciągle, że nie bedziemy mogli sie kłócic, jak podniosłam glos kiedy mnie z równowagi wyprowadził to uciszał mnie mówiac ze muszę się wyciszyć bo w Norwegii za to moga nam dzieci zabrac itd. Przestraszyłam sie. Powiedzialam mu, że go nie kocham, ze chce odejsc. To teraz zaczął się dopiero cyrk. Psychicznie juz nie daje rady. Mowi ze ja chce zniszczyc nasza rodzine i ze dzieci beda z rozbitej rodziny. Koszmar jakis. Rodzice sie ode mnie odwrocili bo nie widzieli problemu. Wg nich to jest moje widzi mi się. Mój błąd. Nigdy się nie skarżyłam.  Bo myślałam, że to by była nielojalność wobec męża co zawsze mi wpajał. Mówił, że to są sprawy między nami i nikogo nie powinny obchodzić. Mam wsparcie siostry i przyjaciółki. To mi wystarczy. Nie poddam się. Wiem że odejscie bedzie najlepszym rozwiązaniem dla mnie i dla dzieci. Chociaż zostaje z niczym pod względem finansowym to będę w końcu szczęśliwa.

olajla84 strasznie współczuję sytuacji... Musisz być  silna. Nie jedź do niego. Uwolnij się raz na zawsze...  niech płaci alimenty. Uciekaj z tego domu. Ratuj się. Wiem, że łatwo mi mówić.. wiem, ze nie znam szczegółów.. nie mam pojęcia, czy masz z czego żyć ani gdzie pojechać i nie wiem jak bardzo zdesperowany on jest, ale uważam, że powinnaś zmieniać swoje życie na tyle ile to tylko możliwe. Dzieci są najważniejsze, ale Ty też zasługujesz na szacunek i miłość. Trzymam za Ciebie kciuki.

Bo prawda jest bardzo przerażająca o tego typu układach. Ofiara tworzy oprawcę, w systemach rodzinnych i systemach społecznych także.

Niedojrzałość implikuje pojawienie się dominacji. Patologiczna uległość sprzyja pojawieniu się patologicznej władczości.

Wszystko zaczyna się od obrazu siebie. "Nie potrafię", "nie umiem", "nie dam rady" i zaczynam szukać kogoś, kto jest odwrotnością mojej bezradności w świecie.

Kto szuka, ten znajduje.

I możecie sobie pisać o dobrych reakcjach. Nie zmienia to faktu, że najlepsza jest profilaktyka. A profilaktyką jest odpowiednie wychowanie Dziewczynek. Ale kto ma odpowiednio wychowywać, skoro wychowanie podporządkowane jest modom i ideologiom, które niszczą trwałość Rodziny.

Wszystko, co potraficie doradzić, to samotne wychowanie dzieci z pomocą społeczną, a przecież nie można ukryć tego, że to właśnie te samotnie wychowywane przez Matki dzieci mają problemy w swoim życiu.

Twoje podszepty, Diable Stróżu, są na pewno "dobre". To Ty ich skojarzyłeś?