poczułam się zdradzona, rozstaliśmy się, okłamał mnie :( doradźcie - Netkobiety.pl

Witam. Na wstępie napiszę, że post bedzie dosyć długi a sytuacja dość skomplikowana. Przepraszam za ewentualną chaotyczność wypowiedzi. Mamy po 22 lata. W międzyczasie było jedno rozstanie na miesiąc, potem powrót, zdarzały się kłamstwa, które jednak wybaczałam. Obiecywał, że będzie ze mną szczery, wiedział jak bardzo ważne jest dla mnie zaufanie i szczerość. Ostatnio jednak pogorszyło się między nami, często sie kłociliśmy, denerwowało mnie jego zachowanie, wkradła się monotonia, przestał sie starać. Pewnego razu napisał do mnie znajomy, że widział u swojej dziewczyny SMSy, o takie w stylu co słychać, co porabiasz itp. Dziewczyna powiedziała, że to mojego chłopaka numer. ( ogólnie to znamy się w 4, zwykli znajomi na cześc, czasami pogadaliśmy. Mój chłopak zna się z tą dziewczyną od dziecka, ponieważ mieszkają niedaleko siebie, ale też bliższych kontaktów nigdy nie utrzymywali, zwykłe cześć na ulicy). Po zobaczeniu tego numeru stwierdziłam, że to nieprawda i że coś jej się pomyliło. O wszystkim powiedziałam swojemu chłopakowi, on nawet sprawdził na moim i na swoim telefonie ten nr i tylko się śmiał, że jej się coś pomyliło. Też tak stwierdziłam i nawet nie brałam tego do siebie. Po miesiącu jak grom z jasnego nieba wiadomość od tego kolegi, że zobaczył archiwum gg swojej dziewczyny i że mój chłpaki jego dziewczyna gadają i się spotykają. Odrazu tego samego wieczoru spotkali się w 3, kolega uderzył kilka razy mojego chłopaka i zerwał ze swoją dziewczyną. Serce pękło mi na pół Oczywiście wpadłam w szał. Pojechałam do niego, uderzyłam go w twarz, powiedziałam, że dla mnie on już nie istnieje. Przy czym on zapewniał, że nie zdradził mnie. Przyznał, że miał ten drugi numer, że spotkali się z 4 razy i tylko rozmawiali. Zapytałam, dlaczego tak w tajemnicy, dlaczego z drugiego numeru o którym nie miałam pojęcia. Stwierdził, że gdyby to było jawnie to nie pozwoliłabym mu się z nią spotkać i gadać ( w sumie to miał rację, ale to go nie usprawiedliwia). Rozmawiałam  z tym kolegą, mówił, że nie wie czy do czegoś doszło, że do niczego wywnioskować tego nie może. Zresztą wtedy już mnie to nie obchodziło, to był koniec mimo, że tak bardzo go kocham. 4 lata naszego związku, tych drugich 5. Na drugi dzień dostałam SMSa od niego, że mnie bardzo przeprasza, że tak wyszło, że mnie bardzo skrzywdził, zapewniał, że między nimi nic nie było i nawet nie myśleli o tym, żeby było, że to tylko rozmowy. Nie odpisałam nic. Godzina 3 w nocy. SMS kolejny SMS od niego, że jego życie nie ma sensu beze mnie i żebym pamiętała, że on zawsze mnie kochał. Znowu wpadłam w szał, że jest pijany i jeszcze sobie coś zrobi. Podniosłam alarm zaraz telefon do jego brata, mamy i do niego. Nawet nie chcę myśleć co by było, gdybym nie usłyszała tego SMSa i w najlepsze spała dalej, bo na drugi dzień dowiedziałam się, że on już zasypiał, gdzieś w kącie na mrozie, na śniegu ;/ oczywiście w słuchawkę płakał i znowu zapewniał, że mnie nie zdradził i że jest kompletnym kretynem, że to wszystko zniszczył. Chyba tylko ze względu na tą jego głupią akcję, zgodziłam się z nim pogadać i dac mu szansę wyjaśnień. Powiedział mi wszystko jak na spowiedzi, płakał, błagał, żebym mu uwierzyła i mówił, ze kocha i teraz dotarło do niego kogo stracił. Zwątpiłam i uwierzyłam mu, że do niczego nie doszło, ale powiedziałam, że strasznie mnie to boli i że przez własną głupotę mnie stracił. Po kolejnych dwoch dniach na gg odezwała się ona ;/ chciała się spotkać i wyjaśnić wszystko, ale ja nie miałam najmniejszej ochoty. Gadałam z nią więc na gg. Przepraszała, błagała, żeby dała mojemu jeszcze szansę, że on mnie bardzo kocha. Że oni tylko rozmawiali, przewaznie wtedy kiedy my się pokłóciliśmy albo ona ze swoim. Że obydwoje chyba potrzebowali porozmawiać z kimś innym o swoich sercowych sprawach, z kimś kto spojrzy na to z innej strony. I tylko rozmawiać, bo obydwoje kochają swoich partnerów. Zapewniała, że przeważnie rozmawiali o nas, że mój chłopak mówił jak bardzo mnie kocha i mu zależy, że wypowiadał się o mnie bardzo ciepło. Przyznała, że zrobili cholerny błąd i teraz obydwoje ponoszą tego konsekwencje. I ciągle mnie błagała o to bym dała mu szanse. Powiedziałam, ze wszystko przemyślę. I własnie tu zaczyna się problem. Mam totalny mętlik w głowie. Niby sa bardzo przekonujący, może jestem głupia, ale wierze w to, ze do niczego nie doszło. Jednak boję się, że znowu daję się nabierać jak ta kretynka. Ale tak bardzo mu ufałam a on tak mnie zawiódł, więc to chyba zrozumiałe, że mimo wszystko mam obawy. Proszę powiedzcie, czy warto spróbować? Warto dać szansę? DZIĘKUJĘ, JEŻELI KTOŚ DOCZYTAŁ DO KOŃCA