Spory problem z kobietą - Netkobiety.pl

ElCommandante, nie wiem czy to dobra rada ale moje zdanie jest takie...
Ja myślę, ze ona po prostu znudziła się "słodyczą" waszego związku. Z Twojej wypowiedzi widzę, ze Ty chyba ja "zagłaskałeś" już prawie na amen. Może gdybyś trochę odpuścił, dał jej odetchnąć i samej zrobić pierwszy krok...to może ... może by pomyślała że coś się zmieniło i może Cię stracić, a jeśli tego nie chce to mogło by to pomóc. Wiesz...młode dziewczyny czasami wola takich "niegrzecznych chłopców", których mogą oswajać i być dumne, że dla nich się zmieniają A taka słodycz na co dzień czasami...przepraszam że to powiem ale może zemdlić...zwłaszcza w tym wieku gdzie chce się tych emocji, rożnych wyzwań i "motyli w brzuchu"

Problem w tym, że to ona zawsze się tego domagała - czułości, gestów, wszystkiego innego, nigdy nie przepadała za "Bad - Boyami". Trzymała się mnie jak nikogo, z domu nie wyszedłem żeby jej nie było koło mnie =P Problem w tym, że teraz role się odwróciły. Czyli co sugerujecie? Zwyczajnie być chłodnym, preferującym kolegów dupkiem?
Do Midi - no jasne, że lepiej ;] Można powiedzieć, że od roku jest spokój jeśli chodzi o te skoki w bok, nie wypominamy tego sobie, i jesteśmy sobie wierni, więc nie wydaje mi się, jakoby to miało jakikolwiek wpływ.

No cóż, po tym wszystkim co stało się w ostatnim czasie nie mam siły, aby wysilać się na przesadny romantyzm czy też innego typu ciepło. Z reguły sama pisze pierwsza, przychodzi pierwsza, nawet "wieczorne sprawy" prowokuje pierwsza. Pierwsza sprowokowała także nasze spotkanie. Więc nie narzucam się, śmiem twierdzić, że działa to w drugą stronę, z tym, że strasznie powiewa chłodem, i to ani trochę mi nie odpowiada. Inną bez dwóch zdań bym zostawił po czymś takim, ale na Niej mi zależy. Dzięki za radę, Margolinka, ale to już robię. Nie mam pomysłu jednak jak przewalczyć ten chłód.

Setki razy. Pomagało na dzień, a potem powtórka z rozywki. I tak na okrągło.

Margolinka Już to robiłem, przecież napisałem to wyżej ;-) pisze, przychodzi, jest Nam niby dobrze, acz brakuje tego żaru. Ja wiem, że po czasie wszystko wygasa i polega na wzajemnym zrozumieniu, wsparciu, i dogadywaniu się, ale to NIGDY nie wygasa aż tak.

W zasadzie zaczynam się zastanawiać powoli, czy nie powinienem się zacząć zwyczajnie przyzwyczajać do obecnego stanu rzeczy, licząc, że kiedyś będzie tak jak dawniej.

Gdyby wszystko wygasło całkiem, nie chciałaby się spotkać, i nie stwierdziłaby sama, że mnie kocha. Znam ją na tyle, by wiedzieć kiedy kłamie. Pytanie tylko, czy jest jeszcze coś poza rozmową co mogę zrobić, aby nakłonić jej do tych kosmetycznych zmian?

Rzecz w tym, że w zasadzie jest poparcie w czynach. Problem leży w tym, że wydaje mi się to nie wystarczać, przyzwyczaiłem się do dawnego stanu rzeczy. Zastanawiam się zwyczajnie, czy nie powinienem się przyzwyczaić do tego jak jest teraz. Może to po prostu ewoluowało, bo jak wiadomo wszystko ewoluuje. Nie wiem, mam nadzieję, że wypowiedzą się jeszcze inni, bo może to ja jestem zwyczajnie przewrażliwiony. Jestem facetem wychowanym jedynie przez matkę, może stąd ta przesadna potrzeba emocji =P

I tego się poniekąd boję ;] Nie ja wcześniej prowokowałem te dyskusje, ale nie powiem, przyjemnie było wiedzieć, że to prawdopodobnie ta, i etap szukania mam za sobą. Należę do ludzi którzy lubią kontrolować każdą sytuację, a wiem z doświadczenia, że sytuacje i problemy pozostawione same sobie niezwykle często przyjmują najmniej komfortowy obrót. Zresztą - żyć chwilą? Skąd pomysł, że nie żyję w ten sposób? ;] Przecież to się nie wyklucza. Nie napisałem, że się jakoś mega tym zamartwiam, i nie daje mi to spać po nocach. Napisałem jedynie, że nie bardzo wiem co powinienem zrobić ;P

Edit : Od kiedy wiek jest wyznacznikiem czegokolwiek? ;]

Ależ skąd ;-) życie chwilą to jedyny słuszny wariant, co nie zmienia faktu, że każdy ma wpływ na to jak te chwile będą wyglądać, tak czy inaczej, nie mam racji?

I powracamy do sedna! Chcę coś z tym zrobić, dlatego stworzyłem ten temat, i czekam na propozycje, jeśli jakieś padną ;-)

No cóż, może pojawi się jeszcze coś  - ale w ostateczności tak, porozmawiam z Nią kolejny raz.

Racja, acz wolę o to walczyć, by móc sobie w najgorszym wypadku powiedzieć, iż zrobiłem co mogłem, i nie mieć wyrzutów sumienia.

Jak na 20 latka to piszesz w bardzo dojrzały sposób i Twoje podejście do związku również jest dojrzałe. Podziwiam
No więc do sedna... Ona ma tylko 17 lat. W tym wieku żadna dziewczynka (bo nie można jej jeszcze nazwać kobietą) nie wie do końca czego chce. W tym wieku nie można wymagać od niej dojrzałości i stabilności emocjonalnej. Zakładam, że skoro ona zachowuje się w taki chlodny sposób, to oznacza, że po prostu nie ma tej potrzeby czulości bo uczucie w niej wygasło. W każdym związku po jakimś czasie pojawia się rutyna (ja tez nad tym ubolewam), ale można dbać o namiętnośc jeśli oboje nadal sie kochają i tego chcą. Jeżeli chcesz to ratować to musisz tę czułość i namiętność wzbudzić od nowa Gdyby nie to że ona ma 17 lat to zaproponowałabym winko i kolację i jakiś romantyczny wyjazd Ale tak to niech będzie piccolo... Nie no dobra, tak na serio ją gdzies zaproś i bądź romantyczny może sie jej to spodoba a jak nie... Skoro rozmowa nie pomaga... Pozostaje akceptacja stanu rzeczy, albo zmiana partnerki Ewentualnie Twoja oziębłość z Twojej strony i brak czasu dla niej może pomóc. Albo może to wszystko rozwalić, jeżeli ona juz naprawdę niewiele do Ciebie czuje i jest z Tobą z przyzwyczajenia.

Kopia ^ powyższego posta, pomyłka :]

Mając tych 17 lat to chyba częściej piła wino w plenerze niż była w restauracji

Nic nie stoi na przeszkodzie, aby obie te rzeczy miały miejsce - najpierw do restauracji coś zjeść, a potem winko w plenerze na deser

a nie wzieles pod uwage ze to co jest miedzy wami to przyzwyczajenie? mowi ze kocha ale moze mylnie okreslac swoje uczucia i nie ma juz potrzeby na taka ilosc czulosci bo juz jest przyzwyczajenie i nawet nie powiem ze to zle, bo takie uczucie to czasem stabilnosc i trwalosc ale juz napewno nie ogien...
no i wedlog mnie tego zmienic sie nie da i o ile przydarza sie to ludziom 10lat po slubie i mozna sie pogodzic bo taka kolej rzeczy(choc wiem ze ludzi eumieja utrzymac zar cale malznestwo) o tyle w mlodym wieku chce sie czegos wiecej niz takie minimum

Zgadzam się z powyższą wypowiedzią. Może z jednym drobnym zastrzeżeniem -Autor wydaje się być dojrzalszy niż inni dwudziestolatkowie.

Natomiast, ElCommandante - Twoja dziewczyna jest jeszcze nastolatką. Tak, wiek ma tu znaczenie. Nawet kiedy rozmawialiście o założeniu rodziny, dzieciach, etc, to nie bardzo wierzę, że ona rzeczywiście to czuła.
Ty może nie chcesz się wyszaleć (bo albo to zrobiłeś albo zwyczajnie nie czujesz potrzeby), ale ona jeszcze wielu rzeczy (zapewne) nie doświadczyła.

Pomysł z wypadem jest dobry. Jeśli jest romantyczna to może winko w plenerze wystarczy.

Ale może trzeba by ją czymś zaskoczyć. Pamiętam siebie jako nastolatkę i widzę inne nastolatki. Zaskoczenie czymś nowym, oryginalnym, może szalonym. Ja zawsze lubiłam szalone rzeczy i do dziś lubię. Nie chcę czegoś konkretnego podpowiadać, bo to Ty ją znasz.

Może trzeba na jakiś czas zostawić poważne rozmowy o rodzinie, dzieciach, bo może ją to zwyczajnie przeraża (nawet sobie z tego nie zdaje sprawy)?

Co mnie najbardziej zszokowało to chyba fakt , że tak sobie od czasu do czasu "skakaliście w bok", dziwne to ...
Też byłam z chłopakiem 4 lata ( zaczęliśmy chodzić gdy mieliśmy po 18 lat), niestety śmierć wszystko przerwała ... I tez nie byliśmy świętym związkiem On był trudnym charakterem ja zresztą też w życiu co dziennym nie jestem zbyt lekkim człowiekiem, ale nigdy przez myśl mi nie przeszło , że mogłabym go zdradzić... Naszą podstawą było przede wszystkim zaufanie, mogliśmy się kłócić, krzyczeć na siebie , ale Ja zawsze Byłam pewna Jego, a ON mnie...Chyba magia związku polega na tym, żeby ludzie szanowali się i kochali w tych najtrudniejszych momentach.
Może po prostu we dwoje nie dojrzeliście do miłości, warto i nad tym się zastanowić.