Co dalej począć? Niepewna przyszłość związku:( - Netkobiety.pl

Hmmm...skoro chcesz swoją obronę świętować razem z rodzicami oraz z dziewczyną wspólnie, to zrób tak. Zaproś ją do siebie do domu albo swoich rodziców do siebie i idźcie do jakiejś knajpy. Bo ta cała sytuacja to wygląda jak jakieś podchody - musisz działać aby zintegrować ją z Twoim otoczeniem rodzinnym, samo to się nie zrobi. Uważam, że popełniłeś błąd zwierzając się rodzicom z trudów związku. Rozumiem, nie było wtedy nikogo obok byś mógł się wygadać, ale jak widać takie postępowanie spowodowało zmianę traktowania Twojej dziewczyny przez Twoich rodziców. Widocznie mają , moim skromnym zdaniem, zbyt mocno wbudowaną potrzebę ochrony Ciebie przed złem tego świata, a skoro dziewczyna aż tak Ci dopiekła w tamtym czasie (chodzi generalnie o nieukładanie się tak jak się powinno układać), to to nie jest ta właściwa. Będą teraz żyć w takim przekonaniu, dopóki ich nie przekonacie (razem), że jest inaczej. Nie chodzi tutaj tylko o rozmowy, ale takie ogólne traktowanie, np. podkreślanie zaradności dziewczyny, że dobrze gotuje, dba o dom, kota i kanarka, cokolwiek, ale naświetlanie jej pozytywów. No i nie słuchanie, a na pewno nie zgadzanie się, że skoro z rozbitej rodziny, to nie umie kochać i nie wiadomo co. Bzdury i tyle i należy to podkreślić. Oczywiście takie próby mogą spełznąć na niczym, ale podjąć je powinniście. Na pewno nie powinieneś słuchać rodziców pod względem wyborów życiowych, chociaż jeden wybór już za Ciebie podjęli - kupili Ci mieszkanie, może teraz chcą też żebyś znalazł kogoś kto będzie im odpowiadał do tego mieszkania (chodzi o głupie gadanie z niemoralnym mieszkaniem dopóki nie będzie ono spłacone, czyli ile min. 10 lat?!). Możesz wziąć pod rozwagę to co mówią i jej zarzucają i spróbuj, skoro teraz masz czas na to, przemyśleć czy mają podstawy aby tak mówić i czy to co mówią ma pokrycie w rzeczywistości. Wiesz, taka retrospekcja chłodnym okiem, o ile to możliwe
Względem mieszkania, to słusznie, że nie chcesz okłamywać dziewczyny. Ja bym się wkurzyła i nie chodzi tutaj o zatajanie możliwości wspólnego mieszkania, tylko o coś co wpłynie na Twoje kolejne decyzje (szukanie pracy bądź powrót do rodziców). Skoro nie jesteś gotowy na zamieszkanie razem, to pozostaje jej to uszanować, nie dojrzałeś do tego kroku, to nie ma sensu go nachalnie przyspieszać i jeśli dziewczyna jest inteligentna to zrozumie Twoje zdanie (przynajmniej do czasu - w końcu nie jesteście nastolatkami i jak np. za dwa lata będziecie na tym samym etapie, nie należy się dziwić, że dziewczyna się wkurzy).
No, powodzenia na obronie:)

Na początku chciałbym podziękować za taki odzew. Dzięki za każdą odpowiedz!!. Postaram się do nich odnieść
LeeBee- " troszkę nie zrozumiałam, bo raz piszesz, że bardzo się stara, żeby ją polubili, a potem, że chce Cię ograniczyć w kontaktach z nimi.".  Tak to wygląda. Jeśli do wyjazdu mojego do domu jest daleko, to jest spoko, pewnie jedź sobie, to nic złego jechać do rodziny przecież, ja chce żebyś miał dobre stosunki z nimi itd. Ale im bliżej wyjazdu, tym więcej sygnałów, aby to był krótki wyjazd. Np po miesiącu nieobecności w domu, np wyjazd na weekend. No dla mnie to za mało. A stara się żeby ją polubili przez gesty które robiła przyjeżdzając do nas. Poza tym ciągle powtarza, że trzeba się usamodzielnić, że rodzina nie może ciągle pomagać itd. I że " no teraz to rodzice nas coraz rzadziej będą widzieć, bo zaczynamy mieć swoje życie". Ja jednak mimo swojego życia, nie chciałbym ich widzieć jedynie na święta...\

" A ty? Zamierzasz wrócić do domku, bo pracy pewnie nie będziesz umiał znaleźć"- to akurat nieprawda, bo szukam cały czas zarówno miejsca do mieszkania jak i pracy, naprawde usilnie jej szukam.:)

"Może Twoi rodzice chcieliby usłyszeć, że Ona nie chce ograniczać Waszych kontaktów, mało tego bardzo by chciała przynależeć do Twojej rodziny, bo u siebie nie zaznała tyle miłości.."  Część do przecinka im powiedziałem , stwierdzili ze widzą i czują to inaczej i im się tak nie wydaje. A co do 2 części to znając ich, a znam ich dobrze, stwierdzą,że ona ma wlasną rodzinę i oni powinni się o nią troszczyć itd. Oni mają jedno dziecko(mnie) i się mną troszczą.. To jest akurat bardzo i niegrzeczne i takie...egoistyczne.

konstantynopolitancnzynka:  "Nie chodzi tutaj tylko o rozmowy, ale takie ogólne traktowanie, np. podkreślanie zaradności dziewczyny, że dobrze gotuje, dba o dom, kota i kanarka, " Podkreślałem to ciągle. ze robi mi ciasta gotuje obiady czego jeszcze nie robi..odpowiedź: aha..ehe yhy.. A potem się okazało ze to na nich wrażenia nie robi, bo chodzi o takie zwykłe gesty dnia codziennego i takie spontaniczne małe rzeczy w których widać, że mnie kocha. Pytanie: skąd oni mogą wiedziecjak jest, skoro widzieli ją pare razy, a ja ją widzę na codzien i wiem jak jest. Powiedziałem im to, no to odpowiedz: jestesmy starsi i wystarczy ze kilka razy cos zobaczymy i mamy pelen obraz sytuacji. Potem jednak stwierdzili ze no skoro tak mowisz moze i tak jest ale nam sie wydaje inaczej...czyli to samo w sumie.
"upili Ci mieszkanie, może teraz chcą też żebyś znalazł kogoś kto będzie im odpowiadał do tego mieszkania (chodzi o głupie gadanie z niemoralnym mieszkaniem dopóki nie będzie ono spłacone, czyli ile min. 10 lat?!)" Dla mnie to ejst jakiś zart. To samo sobie pomyślałem- ja kkredyt na 20 lat, to 20 lat mam mieszkać sam? O ile dobrze pamiętam mowili cos: chyba ze dziewczyna sie dolozy. Ok, do czynszu pewnie ze tak no problem. Ale przeciez nie do raty kredytu;/ a jak nam nie wyjdzie i sie wyprowadzi to co? Oddadzą jej te pieniądze które spłacała(w sensie raty?) Czego by nie robiła bo to idiotyczny pomysł w ogóle...No chyba ze mieli na mysli czynsz..
"No, powodzenia na obronie:)" dziękuje:))

pomaranczowa1
"Nie rob sobie galimatiasu w glowie. Oni musza zrozumiec , ze nie przezyja zycia ZA CIEBIE. Ani nie zaplanuja." Najsmieszniejsze jest to, ze ciagle mi to powtarzaja. Ze nikt za mnei zycia nie przezyje..a robia cos odwrotnego. To, ze nei miala takiego dziecinstwa ABSOLUTNIE nie skresla jej. To byloby conajmniej niesprawiedliwe. Nie jest tak łatwo nie robić sobie zamieszania w głowie. Samo to ze jestem w domu i nawet słowem nie wspomną o niej, a ilekroć jestem w warszawie i okazyjnie zadzwoni, zawsze pyta jakie JA mam plany, co JA np w weekend bede robil bo mam wolne itd. Ciagle mowie ze MY idziemy tu i tu MY zrobimy to i to, odpowiedz jest, no to BAW sie dobrze...i tak ciągle. Obawiam się, że jak ją zaprosze do siebie, znowu, bo już raz tak było, znajdą jakiś powód wyssany z palca, z powodu którego stwierdzą " nie, to nie ta pora, wiesz będziemy tu robić remonty/burzyć sciany/ojciec chory/ bla bla".. Wiesz., chodzi też o to, że jeśli coś ma być między nami nie tak i ma nam się nie udać, to chciałbym,żebym to ja sam stwierdzil ja sam/my oboje. A nie zeby mnie ktos podpuszczal, kazał szukać 2 dna itd. Zeby to byla moja/nasza decyzja, a nie zeby to bylo za radą/sugestią czyjąś. Bo wtedy to nie będzie moja decyzja, tylko zawsze gdzies z tylu glowy bedzie mnie trapić przeczucie, że zrobiłem coś bo tak naprawdę to oni chcieli, a ja do końca nie byłem pewien tej decyzji.. Wiem że oni chcą mi zawsze pomóc doradzić itd, ale  mimo dobrych chęci muszę się napracować zeby te dobre rady oddzielić od całej reszty. Faktem jest, od dawna nie mówie im sam z siebie co u nas, bo ..no bo właśnie obawiam się, ze od razu beda analizowac, doszukiwać się, dopytywać, podejrzewać itd. Nie przyjmą po prostu rzeczy tak jak są, tylko zawsze" a może coś za tym się kryje"... 4 miesiące po tym jak zaczelismy byc razem powiedziala ze jej rodzice są rozwiedzeni. Od razu wiedziałem ze zaczna sie kłopoty w domu jak im to powiem. Ale jakoś nie było okazji zeby to powiedzieć, zapominałem o tym itd. Na wakacje pojechaliśmy za granice, i przypomniało mi sie w trakcie opowiadania jak było..i im powiedziałem. To podczas ostatniej rozmowy uslyszalem ze to bylo zaplanowane z mojej strony bo obawialem sie co oni powiedza itd itp..a tak nie bylO!!. Tak samo, ostatniego sylwestra spedzilismy osobno. Ja u siebie ona u siebie. tak MY zdecydowalismy bo, uwaga, chcielismy byc z rodzinami, zeby sie nami nacieszyli itd. To mi sie oberwało ze to na pewno albo jej decyzja, albo nam sie nie układa bo, jak to ojciec stwierdził, on za mama na 2 koneic swiata by jechał. A ja im tłumacze jaka była decyzja, odpowiedz : i ty myslisz ze w to uwierzymy?.. Wiec jaki sens ma rozmowa, skoro ktoś wychodzi z założenia, że wie lepiej...

Tez tak uwazam ze staraja sie zbyt mocno na mnie wplynac... Dzisiaj sie mama mnei spytala: po co w zasadzie ty do tej warszawy chcesz wracac? przeciez jakbys tu zostal to mniejsze koszty i w ogole. Skwitowałem to krótko- głupie pytanie.   Niby to takie zwykłe i teoretycznie normalne pytanie, ale ja jednak widze w tym pytaniu takie cos: po co tam siedzisz...raptem Twoja dziewczyna tam tylko jest. Zostałbys tu w domu. mniejsze wydatki i w ogole. ... Bez komentarza. Ciężko mi, i mysle ze to zrozumiesz/zrozumiecie, ze w takiej sytuacji ciezko jest byc w zwiazku radosnym, usmiechajacym sie i wogole no bo... w glowie mam to co w domu sie o niej mowi i mysli. A ponadto zbliza sie moja obrona i potem to ze chce razem swietowac...tez sie obawiam tego jaka bedzie reakcja. Oczywiscie zawsze moge powiedziec: jesli nie moze ona przyjechac no to swietujemy we dwojke tutaj. Ale znowu bedzie wojna jak ostatnio. Dlatego tez musze znalesc prace i musze znalesc jakies tansze lokum, bo jak nie to bede MUSIAŁ wrócic do domu, no bo nie bede mial gdzie i z czego zyc.

Z drugiej strony nie chce tkwić w takiej sytuacji, ze oni jej nie lubia i w pewnym sensie muszę się po jednej stronie opowiedzieć, bo jak nie to zawsze ktoś będzie pokrzywdzony, niezadowolony itd.

W oczach rodziców nie będziesz dorosły jeśli ze wszystkim się będziesz zgadzał i pozawalał aby tak traktowali/ mówili o dziewczynie którą kochasz. Wciąż będziesz słuchał jak to wszystkie Twoje decyzje są niedojrzałe - a mądre tylko te które Ci wkładają w usta.. eh
Obyś nie obudził się starym kawalerem uzależnionym od ich woli.. bo na razie dyktują Ci nawet jakim powietrzem wolno Ci oddychać. Dobrze, że to widzisz, ale nie bój się wyrażać własnego zdania - przecież nie przestaną Cię kochać, a może, jak im wytłumaczysz swoje stanowisko, to zaczną Cię szanować jak dorosłego człowieka, a nie kapryśne dziecko. Rodzicem się nigdy nie przestaje być - jednak w pewnym momencie trzeba pozwolić dziecku stanąć na własnych nogach i uczyć się na własnych doświadczeniach (niekoniecznie błędach). Oni też kiedyś byli młodzi, teraz najwyraźniej już nie pamiętają jak to było gdy zaczynali wspólne życie.. :]

Tak się zastanawiam.. po co Ci to mieszkanie od rodziców?
Kończ studia, znajdź pracę i zacznij żyć.. własnym życiem, z kobietą którą kochasz.

Musisz czy CHCESZ znaleźć pracę i tańsze lokum?
Kto szuka ten znajdzie. Nie poddawaj się zbyt łatwo. Trzymam kciuki.
Może powinniście z dziewczyną wspólnie wynająć jakieś mieszkanie, we dwójkę taniej wychodzi..

Wiec w czym problem? W Warszawie bardzi latwo o prace szczegolnie w mlodym wieku;)

Leebee - "A no i już nigdy im się nie żal,a wręcz przeciwnie chwal dziewczynę, że np. obiad Ci ugotowała czy zajęła się Tobą jak byłeś chory. Niech Twoja matka zobaczy, że dziewczyna nie jest zagrożeniem."  Chwale, mówie. Nie robi to na niej wrażenia, bo wg niej ona chce mnie odciagnac od rodziny bla bla i takie rzeczy o niczym nie swiadcza. Bo ona powinna mi spontanicznie okazywać milosc, w malych gestach (  raz byla u nas i miala duza torba i zamiast powiedziec czy wezmiesz to skarbie, powiedziala " wezmiesz to?"  ...takie glupoty..albo ze kiedy wracalismy z zza granicy, a byla to nasza decyzja, pojechaliśmy dzien po dniu tzn ja w pt ona w sb, bo bylo taniej. ale wg nich to jej zagrywka i ona chciala zaoszczzedzic bo jej o kase chodzi glownie...;/ a to nieprawda, a jesli chodzi o odciaganie od rodziny to szczytem dla nich bylo ze zadzwonila do banku zeby jej ojciec nie mial dopstepu do jej konta- a zle im sie uklada, on rozbil tez ich rodzine- no to rodzice oburzeni sa, mimo ze im tlumacze ze sa srednie stosunki meidzy nimi.. tak samo)

"
Tylko że ja widzę jeszcze inny problem, Ty chyba sam się zastanawiasz czy rodzice przypadkiem nie mają racji."
po rozmowach, mąceniu itd, to normalne ze jakies pytania/watpliwosci sie pojawiaja, ktorych naprawde nie chce miec i ktore oni mi zasiali.. A co do mieszkania, to kupili w warszawie.

"Dla mnie to nie jest normalne. Ja bym nie pozwoliła tak traktować mojego mężczyzny, choć to ideału zięcia wiele mu brakowało." Przeciez ja tez nie pozwalam zeby tak oniej mowili, calyc zas neguje to i mowie jak jest naprawde. Mowilem im ciagle jaka jest super co dla mnie robi itd itp. Ale to nic nie dawalo. Wiec od jakiegos czasu nic nie mowie, bo co nie powiem, to albo komentarz uslysze albo drugiego trzeciego czwartego dna beda sie doszukiwali. A potem maja pretensje ze im nic nie mowie. No też wlasnie im powiedzialem czemu im nic nie mowie: ano bo od razu maja z tym problem i sa podejrzliwi. To stwierdzili ze maja do tego prawo. I taka rozmowa. Jak grochem o sciane.

Dzięki za tę odpowiedź, przynajmniej wiem ze nie tylko ja mam ciężko. Co do jej obaw. Ona bardzo by chciała być tu lubiana, szanowana itd i nie rozumie za bardzo problemu moich rodziców. Stara się zeby tak było. No ale kiedy w wielkanoc nie zadzwoniła z zyczeniami, nota bene ja tez nie bo umknelo mi, ( a do tej pory dzwonila, piekla ciasteczka babki itd..) to mama od razu spytała, co..nie lubi nas chyba co? a ja mowie nie, czemu bardzo was lubi. a ona no bo nie dzwonila na wielkanoc, a ja mowie no i co? ja tez nie. zapomniala po prostu. a mama: no nic tylko mowie. ja u malołaty o względy nie bede zabiegac...to zabolało, bo to nie moze byc tak ze moja dziewczyna sie tylko stara...tzn wg mnie bo wedlug nich tak to wyglada.. Najważniejsze dla niej, dla mojej dziewczyny, co powtarza wielokrotnie, jest to co ja mysle o niej. A jak sie dowiedziala ze ja bronilem podczas rozmowy i kiedy o niej takie rzeczy mowili, az sie rozplakala ze szczescia bo zawsze chciala zeby tak bylo ze ja staje po jej stronie i ja bronie.

"A czy Twoi rodzice nie mogli zadzwonić z życzeniami, o tak żeby jej miło było i aby poczuła się lubiana i ważna?" Oni to juz odbieraja jako staranie sie a to ma byc niby dizałka mojej dziewczyny, w końcu " ona o względy zabiegać nie będzie".

"Wiesz, wkurza mnie taka postawa ludzi, że oczekują od innych a od siebie to już nie, i fajnie by było gdybyś im to uświadomił." Oni zawsze powtarzali ze TY jestes naszym dzizeckiem, i o ciebie sie bedziemy troszczyc i martwic, inni maja swoich rodzicow. Na zasadzie my Tobie bedziemy przede wszystkim pomagac. A co do tego ze sie nie starają. Fakt. Oczekują tylko ale dać to już trudno. Chyba ze za "danie" rozumieją pozwolenie na przyjazd i spanie w ich domu, co się okaże po mojej obronie jak na to zareagują.  Co do tego, że ona jest odtrącana. Ja też to tak widze i tak to czuje i ona, mimo ze mi tego nie powie, pewnie tez.

"Skoro ona okazywała im sympatię i zainteresowania, a Twoi rodzice brali garściami to też powinni tym samym się zrewanżować." Popieram w 100%.

"No, chyba że naprawde jej nie lubią i nie chcą byście byli razem ... i co z tym zrobisz" Co do tego ze naprawde jej nie lubią hmm.. wydaje mi sie ze raczej nie przypadla im do gustu i raczej ta cała otoczka nie lubienia sprowadza się do martwienia o mnie- tak ONI by mi to wyjasnili. A wg mnie nie przypadla im do gustu i ma wady ktore wg nich beda mialy na mnie zly wplyw. A czy cha czy nie chca zebysmy byli razem. Szczerze- to akurat mnie coraz mniej interesuje. Owszem ciezko mi z mysla ze moga nie chciec= nie popierac tego, ( jak np ostatnio matka stwierdzila po co ja wracam po obronie do warszawy, przeciez prace zdalną moge i z domu tutaj wykonywać, a tam to tylko kase jeszcze bede wydawal. Odpowiedziłem krotko- co to za głupi komentarz i pytanie. I temat został zamkniety. Juz ona wiedziala co mialem na mysli) ale skoro sami mi powtarzaja ze nikt za mnie zycia nie przezyje, wiec podejmuje takie a nie inne decyzje.

"'1. Powiedz rodzicom otwarcie, jestem dorosły, to moja kobieta którą kocham, jak wam się niepodoba to się nie wtrącajcie
2. Ponieważ jestem dorosły, mieszkam, śpie gdzie chce.
3 Odnośnie punktu nr 2, normalne i zrozumiałe jest to, że będąc niezależnym młodym facetem, który jest w związku, koncentruje się na nim bardziej, ponieważ rodziców nigdy kochać nie przestane"

ad.1. Juz im to mówiłem. Stwierdzili ze maja sie nie interesowac? Niestety beda bo jestem ich synem i chca mnie uchronic o tego i tamtego..;/
ad.2. nie zrozumiałem tego:)
3. No dla mnie to tez jest logiczne, ale niestety oni wyznaja zasade ze do kogo najpierw pojade po dluzszej przerwie, tego bardziej lubie/jest wazniejszy itd. A tak nie jest.  I wielka obraza kiedy po miesiecznej przerwie wolalem najpierw jechac do niej. A kiedy mowie ze mnie zaprosila itd to od razu awantura, ktora z reszta byla, i stwierdzenie no taak moze my tez cie bedziemy zapraszac?;///
Teraz, takim nst krookiem, jest to, czy zgodza sie zeby przyjechala do mnie na weekend ( raptem wieczór piatku sb i nd) po obronie swietowac. Miesiac temu byl maly wypadek i ktos sie do nas wlamal, i to byl powod dla jakiego 2 tygodnie temu stwierdzili ze raczej nie ( zzebym z nia nie przyjezdzal) , bo to jeszczen ie ten moment wszystko jeszcze w nich siedzi itd..bo beda alarm zakladac..No ciekaw jestem jak teraz bedzie. Bedac w domu nie widze zeby byli smutni czy o tym mysleli czy cos. Jesli sie zgodza bede sie cieszyl bo ja poznaja lepiej i popatrza na nas przez dwa dni. A jesli sie nie zgodza to naprawde zaczne sie martwic, bo to juz bedzie znak ze nie zycza sobie jej w domu, aczkolwiek nie powiedza pewnie tego wprost, tylko jakis powod wymysla...

Twoi rodzice nie odcięli sobie pępowiny i cały czas cie na niej trzymają??

Będziesz żył z matka i ojcem całe życie czy z kobietą?? Myślisz że jak twojej obecnej dziewczyny nie akceptują to zaakceptują inna??? Ja Ci odpowiem nie zaakceptują żądnej!
Postaw się im i tyle a jak Ci kupuli mieszkanie i oni mają ci wybierać z kim masz mieszkać to niech sobie sami tam mieszkają. Całe życie bedą ci ustawiać???

A pracy też szukasz jakiejkolwiek czy w sowim zawodzie ( co rodzice powiedzą) ???

Bo wydaje mi sie że w Wawie jakąkolwiek pracę można znaleźć od tak, a w miedzy czasie szukać ambitnej wymarzonej by tylko być ze swoja ukochaną??

Mama nie przyjedzie bo jest gorąco a skąd będzie wiedziała jaka pogoda będzie w sobotę?? Ona już jest nastawioną żeby nie przyjechać.

Dokładnie to określiłeś jednym zdaniem oni Twojej dziewczyny nie chcą. ALe to ty musisz wybrać ona albo rodzice. Rodzice mogą zmądrzeć jak wybierzesz dziewczyne.

Mój ojciec też nie lubił mojego męża i zawsze robił problem jak nie przyjechał w sobotę że mój jest z inna albo na dyskotece itp A jak przyjechał następnym razem to zawsze się go pytał czy dobrze się bawił beze mnie i takich sytuacji było dużo(śpi za długo, mało zarabia itd itd) Jak powiedziałam im że się wyprowadzam i zapraszam ich na mój ślub za 2 miesiące to był w szoku. Zrobił mi straszna awanturę co ja sobie myśle, że mi nie da kasy na ślub(oczywiście nie chciałam. tylko przyjęcie robiłam a na tyle to mieliśmy odłożone) zabronił mi się wyprowadzić bo jestem u niego zameldowana.

Postawiłam na swoim i powiedziałam wyprowadzam się wtedy i wtedy albo ta akceptujesz albo nie. Nie akceptował tego przez kilkanaście dni. 2 dni przed wyprowadzką zmądrzał, przeprosił za swoje zachowanie i tyle. Teraz nie ma już nic przeciwko bo jak zacznie tylko gadać to go ucinam że pojadę do domu i przyjadę dopiero na święta.
Musisz się postawić swoim rodzicom, choć masz trudniejszą sytuacje bo kupili Ci mieszkanie. Zawsze możesz powiedzieć albo jest twoje i ty masz decydować kto w nim mieszka albo niech je sprzedadzą.

od tego zmienilo sie teraz jedynie tyke, ze gdy mowie ze ona pozdrawia to odpowiedz jest dziekuje bardzo pozdrawiam rowniez... jesli nie znajde pracy do konca lipca pomeiszkam z nia az mieszkanie nie bedzie gotowe...poczatkowo nie chcialem z nia mieszkac, ale po 1 stwierdzilem ze to niezly pomysl, bo (mam nadzieje) mega nas zblizy do siebie, bardziej niz teraz, ponadto bedzie to dowod dla rodzicow ze nam jest dpbrze razem, po 3 nie wyobrazam sobie 3 czy 4 miesiace nei widziec jej albo widziec sporadycznie, np tydzien w miesiacu. Powiedzialem o tym jakis czas temu rodzicom powiedzili ze to moja kasa moge robic co chce, ale wg niej ( bo matka jak zwykle prym wiedzie) powinienem zostac w domu i nie marnowac kasy. Tak? a jak dostane nagle propozycje pracy w wawie i na nst dzien mialaby byc rozmowa, to co?...no wlasnie:) Pewnie bedzie rozmowa o tym w domu niebawem bo musze jechac cos zabrac do warszawy,, ale mam pieniadze, stac mnie na pokoj w mieszkaniu z nia, i bede tu siedzial i nadal szukal pracy. Mam nadzieje ze postawa rodzicow sie zmieni... naprawde bo staje sie to powoli ciezarem..i to sporym. Tak mysle..moze kiedy znajde prace to sie oni troche zmienia...albo inaczej spojrza na to...ehhh ciezko naprawde coraz ciezej...

Zgadzam się z marena7 w zupełności. Musisz znaleźć złoty środek. Dziewczynie wytłumaczyć, że rodzina jest dla Ciebie ważna i prosisz ją by uszanowała Twoje decyzje względem wyjazdów i odwiedzin, a rodzicom, że kochasz ich, ale masz swoje życie i swoje plany. Wiem, że ciężko jedynakowi, który zawsze miał dobre relacje z rodzicami, tak powiedzieć. Zwłaszcza kiedy przez większość życia rodzice dobrze doradzali i nie było podstaw by im nie wierzyć. Ale z Twojego opisu wyraźnie wynika, że to oni mają problem z tym, że dorastasz i powoli zakładasz swoją rodzinę. Trudny okres przed Tobą, ale nie daj się zwariować