świadkowa mnie olewa - Netkobiety.pl

Świadkowa, to praca ręka przed ślubem, na ślubie i weselu. Bardzo ważne jest, aby była zawsze obok zorientowana w sytuacji

Na Twoim miejscu  porozmawiałabym z nią na spokojnie. Powiedziała, że jest Ci przykro, bo nie czujesz wsparcia z jej strony. Jeśli się obrazi, bądź dalej będzie Cię olewać, to po prostu zrezygnowałabym z niej.

Będąc świadkową mojej przyjaciółki również nie przejawiałam zainteresowania jej ślubem, do momentu gdy nie wzięła mnie na ostatnią przymiarkę sukni ślubnej i wybieranie welonu. Dopiero wtedy poczułam, jaki obowiązek na mnie spoczywa.
Prawdą jest również, że nie wymagała ode mnie nie wiadomo jakiego zaangażowania (również byłam pochłonięta swoim życiem i spora odległość nas dzieliła), jednak od tamtego czasu staram przynajmniej dawać się jej wygadać (bo wiedzy o organizacji ślubów i wesel nie miałam). W dniu ślubu pojawiłam się u niej dużo wcześniej niż rozpoczynała się ceremonia, i swoją osobą starałam się nie przeszkadzać, a w ramach możliwości pomagać.

Porozmawiaj szczerze z przyjaciółką, czego od niej wymagasz. Lepiej dowiedzieć teraz czy możesz na niej polegać, niż gdyby miało się okazać to w Twoim najważniejszym dniu!

Witam
Sama młodzież tutaj
Pozwolę sobie jednak powiedzieć też słówko. Mój ślub był wprawdzie sto lat temu , ale moje dzieci ślubowały stosunkowo niedawno. Zawsze świadkami byli panowie, niektórzy podawali alkohol, i tu ich rola poza tą oficjalną sprawą się kończyła. Myślę że świadek to świadek, i bardziej pomocne bywają raczej tak modne ostatnio druhny. Jeśli jednak wymarzyłaś sobie, że to przyjaciółka ma Cię wspierac oprócz bycia świadkiem, to powinnaś jej o tym powiedzieć, bo być może ona wcale nie wie czego oczekujesz. A może jak radzi FollowMe skorzystaj z porad i pomocy bliższych koleżanek, a przyjaciółka niech będzie tylko oficjalnym świadkiem. No i nie wygarniaj jej niczego mieszkacie daleko to i więzy ciut słąbsze.
Wszystkiego co piękne na NOWEJ DRODZE ŻYCIA życzę i pozdrawiam.

A ja przedstawię Tobie autorko moją historię. Otóż ślubowałam rok temu. Dla mnie oczywiste było, że moją świadkową będzie moja starsza siostra. I nią była. Tylko nie wyglądało to tak jak ja sobie to wcześniej życzyłam. Moja świadkowa jak i zresztą cała rodzina nie bardzo interesowała się moim ślubem. (miałam skromną uroczystość tylko tata i rodzeństwo) Moja siostra-świadek zmyła się zaraz po obiedzie do domu czyli może 1,5 godziny była na sali (fakt, akurat jej dzieci się rozchorowały więc jestem w stanie zrozumieć to że musiała się zwinąć tak wcześnie) Ale boli mnie to że dla całej rodziny ważniejsza była komunia syna mojej siostry (mój ślub był w piątek, komunia 2 dni później) a ja z całym moim wielkim dniem zostałam sama. No ale przecież mój ślub nie odbył się w kościele więc tak jakby go w ogóle nie było.

Z perspektywy czasu, choć moje relacje z siostrą się poprawiły widzę że popełniłam błąd. Gdybym mogła cofnąć czas za świadka poprosiłabym osobę dla której mój ślub ma jakieś znaczenie. Kogoś kto będzie się interesował sukienką, bukietem, mi brakowało najzwyklejszej rozmowy o tym, kilku głupich pytań typu: "wybraliście zaproszenia? pochodzimy po sklepach za butami do sukienki?"

przepraszam za moje nudne wywody.

Hmmm...poczułam się jakby trochę wywołana do odpowiedzi. Muszę sprostować.

Ja w żaden sposób nie byłam "zmuszona" czy pod "presją" żeby wybrać siostrę - ja jej nie świadkowałam (byłam wówczas nieletnia). Po śmierci mojej mamy, moja siostra była dla mnie największym oparciem (poza moim wybrankiem - rzecz jasna), tak więc nawet długie zastanawianie się przed nie zmieniłoby mojej decyzji. Do końca "miałam nadzieje", że może im bliżej będzie dnia ślubu tym zaangażowanie się pojawi. Ale potem było za późno.  Trochę szkoda...