Kolejna opowieść o tej złej. O mnie. Pomóżcie!!! - Netkobiety.pl

Witam. Czytałam dużo wątków o zdradzie. W moim małżeństwie JA jestem tą złą. Oto moja historia...
Męża znałam 5 miesięcy- w tym czasie zdążyłam zajść w ciążę i wyjść za mąż. Nie było mi dane poznać go bliżej. Teraz wiem, że ślub był niepotrzebnym krokiem, ale zrobiłam go. Od początku nam się nie układało. Nawet przed ślubem myślałam, żeby nie wychodzić za mąż, ale brzuch rósł, chciałam stworzyć dziecku rodzinę. Zresztą czas było dorosnąć, chociaż miałam tylko 20 lat. Mój mąż był przy 30.
Po ślubie nadal było źle, ciągłe kłótnie. Urodził się synek, niestety chory i długo czasu trwało jego leczenie. Dziś jest już zdrowy ale nawet to nas nie zcaliło jako małżeństwo.
Nawet rok nie minął jak było już bardzo źle. Pojechałam do rodziny. Odpocząć, odetchnąć. I poznałam jego. Pomógł mi się pozbierać. Wspierał słowem. Dawał rady. I nawet nie wiem kiedy się zakochałam. Głupia koza... Okazało się, że on mnie też kocha. Słowo do słowa sprawiły, że przeszliśmy do czynów. I tak oto zdradziłam męża. Chciał, żebym odeszła. Ułożyła se życie na nowo. Że syn cierpieć będzie bardziej w toksycznej rodzinie niż w rozbitej. Nie miałam odwagi, chociaż kochałam go jak szalona nie chciałam być totalną egoistką i zabrać dziecku ojca i na odwrót. Długo cierpiałam chociaż tak naprawdę nigdy nie zapomniałam o nim. Ba... kocham nadal.
Później okazało się, że jestem w ciąży. Urodziłam córeczkę. Próbowałam tworzyć szczęśliwą rodzinę, chociaż tak naprawdę to wszystko to tylko pozory. Nie kocham męża. Nie dam rady pójść z nim do łóżka, chociaż ciągle nalega. Od czasów drugiej ciąży nie doszło między nami do kontaktu cielesnego. Zaraz minie 2 lata...
Myślałam, że mój ukochany dawno o mnie zapomniał, ułożył se życie. Jest szczęśliwy. Że znalazł kobietę, która jest niego warta.  W końcu kontakt zanikł od drugiej ciąży.
Aż tu nagle założyłam se konto na fb. Odezwał się pierwszy. I zaczęło się znowu pisanie. I na nowo odżyły uczucia. Zresztą nigdy nie wypaliły się. On twierdzi, że moja córka jest bardzo do niego podobna. Jeszcze do niedawna byłam pewna, że to dziecko mojego męża, choć jak się urodziła od początku wszyscy mówili, że jest podobna do nikogo... Czasem kiełkowała niepewność, ale ciągle myślałam, że to nie możliwe, ale teraz już nie jestem tego pewna.
Dochodząc do sedna znowu szarpią mnie dylematy sprzed lat. Czy odejść od męża, którego nie kocham pozbawiając dzieci ojca i robiąc to na co nie miałam odwagi wtedy, czy nadal udawać żonę i trwać przy mężu dla dzieci. Jak postawiłam męża pod ścianą powiedziałam wszystkie bóle to dopiero teraz się stara. Nadal jednak nie docenia tego, że mam na utrzymaniu dom, dwoje dzieci. Nigdy mi w niczym nie pomagał. Nawet przy dzieciach. Nigdy nie pomógł przy kąpieli, nigdy nie przewiną, nigdy nie nakarmił. NIC i NIGDY. Jednak syn ma z nim bardzo dobry kontakt. Widzę, że bardzo się kochają. I to jest właśnie to czego nie chcę odbierać dzieciom. Dzieciństwa, domu, poczucia bezpieczeństwa. Widzą i słyszą jak się kłócimy. Że śpimy oddzielnie. Mąż nie chce się rozstawać. Twierdzi, że kiedyś będzie dobrze. Ale kiedy? Już mi nawet nie zależy. Nawet jak dałam se spokój z romansem to i tak miałam dosyć małżeństwa. Mój mąż od czasu ślubu ani razu mnie nie przytulił, nie pocałował. Sex trwał zawsze 3 minuty, bez żadnych wstępów. Czuję się jakbym była mu potrzebna tylko jako pomoc domowa i darmowy sex. Na nic nigdy nie mam, bo nie pracuję bo córeczka jest jeszcze mała. Na wszystko muszę wprost wybłagać, chociaż i tak w końcu zostaję z niczym. Myślę, czy nie odejść. Nie dla kochanka nawet. Tylko dla siebie. Odejść, ułożyć se życie i wtedy myśleć o związku. Ale boję się, że sobie nie poradzę. Boję się samotności. Boję się o psychikę dzieci. Boję się, że jeżeli mi się nie ułoży z drugim, stracę wiarę w miłość. A chodzi o to, że dzieci potrzebują ojca, więc jeśli odejdę od męża chciałabym żeby ktoś inny go im zastąpił, tymbardziej, że mąż mieszkałby wtedy daleko, bo ja wróciłabym do rodzinnego miasta, więc mieliby ograniczony kontakt. Nie wiem już co byłoby mniejszym złem. Proszę o radę...