czy warto poświęcić się aby nie zranić swoich bliskich - Netkobiety.pl

witam
mój problem polega na tym  od 5 lat jestem w związku z moim narzeczonym mamy razem wspaniałego synka który ma juz 3 latka
co muszę się przyznać że nie była to ciąża planowana miałam 19 lat jak wpadliśmy sobie po pół roku bycia ze sobą.
na początku naszego związku było idealnie chcieliśmy wziąć ślub mieszkać razem i tak dalej lecz z do ślubu nie doszło bo chcieliśmy poczekać aż nasz synek się urodzi i w tedy zrobimy nasze wymarzone wesele.Kiedy byłam w ciąży pozwalałam mu żeby mógł z znajomymi wyjść gdzieś do knajpy bo nie chciałam mu zabraniać ,,nic na siłę'' lecz później już przestało mi się to podobać wracał pijany nad ranem kiedy prosiłam go żeby ze mną został to mówił że jedzie tylko coś załatwić i zaraz wraca po czym nie było go kilka godzin ,kiedy zauważyłam jak jechał samochodem i nie sam tylko z kolegami i jakimiś młodymi dziewczynami mina uśmiechnięta jakby był wolny strasznie mnie to bolało ale wybaczyłam mu to i każdą inna rzecz, później kiedy nasz synek się urodził to myślałam że wszystko się ułoży ale problem był znów ,miał pretensje że nie może się wyspać w nocy ,że jest zmęczony po pracy i nie chce mu się, lecz kiedy przyszedł weekend to miał sił na tyle żeby imprezowac do rana nie mówię bo zajmował się naszym synkiem ale nie zawsze  i w ogóle mówił że jest dumny z niego i tak dalej tak samo w domu cieszy go żeby nasz dom jakoś wyglądał remontuje itp. Kiedy nasz synek skończył rok poszłam do pracy w której poznałam wiele osób miłych i życzliwych cieszyłam się że mam tą prace bo zawsze to dwie wypłaty a nie jedna i w końcu miałam kontakt z kimś innym nie tylko z znajomymi mojego narzeczonego no i znów problem bo dowiedział się że pracują tam też mężczyźni i to mu nie odpowiadało zaczął wydzwaniać do mnie co 5 minut sprawdzać podjeżdżać pod firmę wydzwaniać do firmy kiedy ja naprawdę nie mogłam odbierać co chwilę od niego telefonów tym badziej że byłam kelnerką i musiałam być w ruchu kiedy już któryś raz mój szef mnie upominał że tak nie może być to zrobiłam mu awanture w domu i w tedy zaczeło się piekło ubzdurał sobie że mam tam kogoś zaczął pić robić z siebie ofiare do wszystkich znajomych rodziny opowiadał że ja nie jestem w pracy tylko z swoim kochankiem a ja dość że pracowałam do godziny 23 to jeszcze kiedy przyjeżdżałam z pracy musiałam ogarnąć dom ,synkowi poświęcić trochę czasu po roku takich awantur nie wytrzymałam i żuciłam go lecz to nie był koniec przyjeżdżał do mojej pracy robił awantury kelnerom barmanom później przyjechał do mnie zrobił mi awanturę ale nie zwracałam na to uwagę  kiedy się już uspokoiło poznałam fajnego faceta który był starszy odemnie był ułożony nie przeszkadzało mu to że mam dziecko brał nas wszędzie zawsze z moim synkiem lecz z nów gdy mój były się dowiedział groził że popełni  samobójstwo a ja żeby uratować go wróciłam do niego bo wmawiał mi że to ja wszystko zniszczyłam iże poświęciłam się wszystkiemu tylko nie jemu i dziecku w tedy stwierdziłam że może ma rację może coś przeoczyłam . jesteśmy już od niecałe 3 lat razem ale ja wiem że już go nie kocham mam do niego żal ale poświęciłam się zwolniłam z pracy żeby to wszystko spróbować naprawić niechce znów przez to przechodzić i niechce go zranić i co najważniejsze naszego synka ale niewiem czy to jest dobra  decyzja żyć z kimś kogo się nie kocha czy tym bardziej nie komplikuje nam życia tym bardziej że to życie nigdy nie bedzie wyglądało tak jak z początku................