moi rodzice mnie dołują - Netkobiety.pl

ze świętokrzyskiego. u niego nie lepiej. mieszka w pokoju z 2 rodzeństwa. jego ojciec też podobny jest do mojego ojca. ale różnica jest taka że on zarabia . ma stałą pracę już 2 lata i sam kupuje sobie jedzenie. mieliśmy razem się wyprowadzić do miasta - wynająć coś. ale teraz zły na to moment. on nie ma kasy , ja tym bardziej.

sądze że większość osób które to czyta myśli sobie że kłamę ale ja naprawdę tak mam.

najgorsze  że się tak dołujemy...całe życie pod górkę. jednak nadzieja we mnie nie umarła. już tyle lat mam nadzieję że ułoży się i ucieknę  z tego wariatkowa jak najdalej...w końcu zaznam spokój i nikt nie będzie nad głową mnie wyzywał , wkońcu ktoś doceni...szczerze mówiąc nawet nie chcę myśleć czy dalej będzie tak samo... mam jednak nadzieję że mój chłopak nie zmieni się i nie stworzy mi identycznego piekła. dziwię się matce co ona w nim widzi. i ciekawa jestem czy jak stąd odejdę czy wtedy nad nia nie zacznie się znęcać on często zachowuje się jakby był od tego uzależniony żeby ileś razy dziennie powiedzieć mi przykre słowa i przekleństwa, wyzwiska

Jestem pod wrażeniem ! Nie wyobrażam sobie sytuacji gdzie rodzice jedzą obiad a dla Ty patrzysz jak jedzą.
Z tego co napisałaś to widzę,że jesteś silną,samodzielną osobą i wierzę,że i do Ciebie uśmiechnie się los i wszystko się ułoży.
Proszę nie załamuj się, jeśli masz rodzeństwo to może mogliby Ci pomóc jak skończą Ci się pieniądze.Myślę ,że jak nie znajdziesz pracy i nie będziesz miała co jeść to możesz powiedzieć mamie że jesteś zmuszona opowiedzieć o swojej sytuacji w Ośrodku Pomocy Społecznej i do czasu przyznania jakiejś pomocy możliwe że będziesz prosiła sąsiadów o pomoc.
Myślami jestem z Tobą i wierzę  że jesteś rozsądną dziewczyną i będziesz myślała tylko pozytywnie mimo chwilowych(tak to wszystko minie)przeciwności.

dlaczego jeszcze tego nie zrobiłaś? nie uczysz się-to gdzie jesteś ubezpieczona?

Nie popieram metod Twoich rodziców, są naganne ale...starałam się zrozumieć ich motywację.
Czy rodzice mają problemy finansowe (takie życie na styk)? Problem z pracą, inne osoby na utrzymaniu?

Jej, współczuję Ci, naprawdę bardzo. Ale nie łam się, wiem zabrzmi to teraz banalnie, ale to jeszcze nie tragedia. Sama szukałam pracy pół roku, co prawda, jedzenia mi nie odmawiali, ale gadania było co niemiara. Może spróbuj poszukać czegoś na przetrwanie, nie wiem, chociaż sklep spożywczy, cokolwiek byleby był jakiś dochód. Spokojnie, wszystko się ułoży. Sama też pracuję i studiuję zaocznie, mało tego teraz ciągnę dwa etaty... Jest bardzo ciężko, rodzice nie ułatwiają, narzeczony, może nie utrudnia, ale na duchu też nie zawsze podnosi. Wszystko się uda, dużo wiary w siebie i uśmiech na twarz, inaczej będą Cię ostrzegać, spróbuj, pracodawcy patrzą też na nastawienie pracownika.

Rodziców masz naprawdę okropnych... Ale aż mi się wierzyć nie chce, że pracy sobie nie możesz znaleźć. Ja sobie zaraz po maturze znalazłam: najpierw jako hostessa, potem w restauracji z Niemczech, a po drodze mnie jeszcze chcieli w sklepie z ciuchami, ale ja chciałam tylko pracę sezonową, więc im to nie pasowało. Nie wiem jak duże jest Twoje miasto, ale może to właśnie jest problem: nie ma nawet gdzie pracować. W większym mieście zawsze się jakaś praca znajdzie.

Kaisa Tobie sie poszczescilo, ze znalazlas prace od razu po maturze, ale takie sa polskie realia, ze prace ciezko znalesc, i bedzie jeszcze ciezej. Moja siostra kilka lat temu rowniez skonczyla technikum handlowca, wysylala swoje CV do kazdego sklepu z osobna, i nikt sie nie odezwal. Dopiero jak kolezanka jej nie zalatwila pracy z sklepie spozywczym to tak siedziala w domu. To prawda, ze pracodawcy z Polsce bardzo utrudniaja zdobycie pracy. Rok doswiadczenia to za malo? A skad nabierac to doswiadczenie skoro nikt nie  chce przyjmowac do pracy. Wracajac Frytk do Twojego problemu, szkoda ze Twoja mama sie tak zachowuje. Co jak co, ale zeby zabronic corce jesc ? Wyobrazam sobie, jak musi Ci byc ciezko, ale nie poddwaj sie! Nie przestawaj szukac. Wysylaj CV, i mam nadzieje ze wkoncu trafi Ci sie dobra praca :-) Przykro mi ze  Twoja sytuacja w rodzinie jest taka jaka byc nie powinna. Nie wiem dlaczego Twoj tata uwaza, ze prace latwo jest znalesc? Chyba tylko prace prostytutki Wiesz co moze zrob? Jak Twoj tata wroci z pracy, niech widzi ze wysylasz CV wszedzie gdzie sie da, ze nie marnujesz czasu, powiedz ze pojdziesz do biora pracy ale reszta od Ciebie juz nie zalezy. I jesli nie bedzie pozwalal Ci jesc wtedy powiedz, ze pojdziesz do osrodka pomocy, bo innego wyjscia nie masz. Ciekawe jak zareaguje.

Rozumie Cie i wspolczuje. Dobrze, ze masz wsparcie w swoim chlopaku. Moze jak znajdziesz prace uda Ci sie wyprowadzic a wtedy nie bedziesz musiala juz wiecej tego znosic.

Frytka może zgłoś się po prostu do psychologa,nie czekaj ,że to się jakoś wszystko wyprostuje ,ale zadbaj o siebie właśnie teraz.
Myślę ,że dużo dałyby Ci takie rozmowy z psychologiem,to nie to samo co z własnym chłopakiem,to chodzi o pomoc specjalisty.

Ja czekałam na zmianę sytuacji w domu za długo i skończyło się to naprawdę bardzo ciężką depresją,że już nikt nie mógł się ze mną dogadac .
Potem próby samobójcze,z ostatniej ledwo mnie uratowali.

Nie myśl też ,że to rodziców jakoś zmieni,to tylko sobie zrobisz krzywdę.
Nie daj się,pokaż wszystkim ,że jesteś silna,że dasz radę.
W życiu jest też wiele pięknych dni,zobaczysz jeszcze i dla Ciebie zaświeci słońce.
I tego jak najbardziej Ci życzę.
Trzymaj się.

Wez swoje zycie w swoje rece. Przedewszystkim zreperwuj zdrowie psychiczne. Wygon zle mysli z glowy. Frytka! Zycie potrafi byc na prawde piekne. Teraz przezywasz chwile zalamania, nie chce Ci sie zyc, ale pomysl, ze nie bedzie tak do konca zycia. Te chwile troche potrawaja, a za chwile one mina. Nie mozna uciekac od problemow. Jestes bardzo mloda, i jeszcze tyle Cie w zyciu czeka. Trzeba potrafic patrzec pozytywnie na swiat, i doceniac to co sie ma. Masz wspanialego chlopaka, ktory w tych trudnych dla Ciebie momentach jest przy Tobie, i Cie wspiera. Nie pozwol aby Twoje samopoczucie udzielalo sie rowniez jemu, bo potem bedzie lipa. Dlaczego? Otoz kazdy facet lubi kiedy jego dziewczyna jest szczesliwa, i swoja pozytywna energie przekazuje innym. Zacznij dzialac! Nie czekaj do konca grudnia az pojdziesz do Urzedu Pracy, zrob to juz jutro! Wez swoje CV poroznos po sklepach, codziennie patrz na internecie czy doszly jakies nowe ogloszenia o prace, popytaj znajomych. Wkoncu cos znajdziesz :-) Pojdziesz do pracy, zaczniesz zarabiac swoje pieniazki, poznasz nowych ludzi, nie bedziesz czasu spedzac ciagle w domu, i samopoczucie od razu lepsze :-) W domu sytuacja sie poprawi bo wkoncu bedziesz sie dokladac do czynszu, i jedzenia, ale w miedzy czasie mozesz myslec o wyprowadzce, a wtedy odetniesz sie od swoich rodzicow i nie bedziesz sie meczyc psychicznie. Powodzenia!! :-)

Myślę, że Twoi rodzice duchem żyją jeszcze w PRL-u i wydaje im się, że praca czeka na każdego a realia są zupełnie inne. Ograniczanie jedzenia własnemu dziecku wydaje mi się nieludzkie.
Trzymam kciuki, żeby udało Ci się znaleźć pracę i zamieszkać z narzeczonym.

oni wiedzą  ale do nich to nie dociera. kilka lat temu była taka akcja że koleżanka mojej mamy się kłóciła z nią o ich metody wychowania. rok temu znów była podobna akcja tej samej znajomej. u mnie po prostu ojciec rządzi. co powie to święte  a mamuśka zachowuje się jakby nie miała swojego zdania tylko była w niego wpatrzona jak w obrazek. tu w rodzinie afery były z tego powodu  że mają jedno dziecko a takie traktowanie.
puki co zaczyna się coś dziać. byłam wczoraj na rozmowie kwalifikacyjnej na nianie. jutro już kazała mi przyjść tak na próbę. lipa tylko bo mało płaci i praca tylko 5 godz dziennie. ale zawsze to coś. no i na czarno bez ubezpieczenia.... ale zawsze kasa wpadnie. pod koniec grudnia ma przyjechać znajoma co pracuję w Niemczech. jak się postara to mi załatwi tam pracę od lutego.
w domu tak: matka w miare się zachowuje
ojciec jak zwykle zrzędzi, narzeka, docina mi... ale ostatnio coś milszy jest.

Hej, jestem ciekawa jak sobie poradziłaś z tą sytuacją? Mogłabyś napisać czy wszystko u ciebie w porządku? Na twoim miejscy gdybym choć w miarę radziła sobie z sytuacją materialną wyniosłabym się z domu i urwała kontakty z tymi wyrodnymi rodzicami na jakiś czas. Nawet nie informowałabym ich o miejscu pobytu.

Ja mam podobnie, tylko, że jestem chłopakiem i mam 21 lat. Identycznie jak koleżanka frytka. Też chciałem iść na studia, ale nie poszedłem. Tak samo ojciec wszedł pewnego dnia do pokoju, pijany oczywiście i powiedział, że mam iść do roboty a o studiach to mogę zapomnieć. Normalnie to samo co Frytka ma. Szukam pracy, ale ciężko coś znaleźć, do tej pory byłem na stażu pół roku i tyle. Tez chcę się wyrwać z tego koszmaru, tylko roboty nie mogę znaleźć. Masakra. Mój ojciec jest alkoholikiem. Też nie jestem z miasta, musiałbym dojeżdzać do pracy a to utrudnia też znalezienie pracy. Oferty pracy jakie miałem były niemożliwe dla mnie - praca do godzin późnych, więc nie miałbym czym wrócić do domu. Na bilety też za bardzo nie mam, kombinuje. Zawsze byłem poniżany, nigdy mi nie pomogli, na korepetycje musiałem zapracować, żeby zdac porzadnie mature. Ja naiwny uczyłem się, chodziłem na korepetycje, pracowałem wierząc, że wyjdę kiedyś z tego domu, pójdę na studia i coś wynajmę w mieście. Często byłem wyrzucany z domu. Rodzice nie rozumieją, że pracę nie jest tak łatwo znaleźć, większość ofert jest tylko dla studentów. Czasem zazdroszczę moim kumplom, że mają innych rodziców. Teraz tylko marzę o tym, żeby nie być taki jak moi rodzice dla moich dzieci. Bo wiem, co by czuły.

To przykre, jacy rodzice potrafią być dla swoich dzieci. U mnie jest wręcz odwrotnie, tata nieba by mnie i mojemu rodzeństwu przychylił, na mamę zawsze możemy liczyć. Z finansami różnie bywa, ale pomagamy sobie nawzajem. Trudno mi uwierzyć, że ktoś może tak niszczyć swoje dziecko.