Niepowodzenie w biznesie czyli do niczego się nie nadaję? - Netkobiety.pl

Tytuł wątku wydaje mi się najbardziej odpowiedni do określenia problemu, z którym muszę się mierzyć. Piszę, bo nie wiem, co o tym myśleć, nie umiem już chyba spojrzeć logicznie na problem, bo problem mnie przytłoczył. Najchętniej zaczęłabym płakać albo krzyczeć, żeby jakoś uzewnętrznić targający mną żal i poczucie klęski. Dwa lata temu otwarłam własną działalność gospodarczą, pełna wiary i zapału, że wszystko się uda. Najgorsze jest to, ze włożyłam kupę pieniędzy w ten biznes, a zwróciła mi się może połowa. Początkowo nawet szło dobrze, ale teraz wiem, ze przyciągałam klientów samym faktem, ze w ich miejscowości jest coś nowego. Po roku zauważyłam, ze już nie jest tak dobrze, więc próbowałam coś nowego, poszerzyłam działalność, spróbowałam nowego handlu w innej branży, ale szybko zrezygnowałam (powody: stres, niskie zyski i brak czasu dla rodziny, przynajmniej na tym nie straciłam). Teraz wygląda na to, ze będę musiała zamknąć tę pierwszą działalność. Bóg mi świadkiem, ze robiłam wszystko, żeby przyciągnąć klientów, czasami pomagało, czasami nie. Teraz wprowadziłam kolejny pomysł, mający podnieść obroty, ale okazało się też niewypałem. Obecne utargi ledwo pokrywają koszty. Mam jednego, bardzo dobrego pracownika i też mi go żal, ze będzie musiał szukać nowej pracy. Na szczęście mogę liczyć na męża, bo jego zarobki nie są złe, ale musimy co miesiąc odejmować od nich ratę kredytu, który zaciągnęliśmy na tę moją działalność. Sytuacja okropna. Raz, że nie stać mnie nawet na spłatę kredytu, dwa, w zasadzie w ogóle już nie zarabiam, trzy, doprowadziłam do trudnej sytuacji materialnej rodzinę, ponieważ to mąż pokrywa te raty. Co prawda spłata kredytu nie jest aż tak odległa w czasie, ale sam fakt dobija. Za te pieniądze miałabym już uzbrojoną działkę albo małe mieszkanko. A tak? Nie mam nic. Mąż o nic mnie nie obwinia, on też wierzył wtedy, ze się uda. Ale mimo wszystko jestem w psychicznym dołku. Poszłabym do pracy u kogoś, ale jestem w ciąży, i nie mam z kim zostawić pozostałej dwójki dzieci. Przy tym mam problemy z teściami, którzy najchętniej utopili by mnie w łyżce wody za to, ze przy mnie ich syn przestał być przestraszonym mamisynkiem. Czuję się jakoś tak beznadziejnie, dziś zmuszałam się, żeby zrobić obiad, żeby w ogóle coś zrobić. Boję się, że wszystkiego, czego teraz się dotknę, to zepsuję, zniszczę czy tam doprowadzę do katastrofy. Może faktycznie nadaję się tylko do siedzenia w domu i usługiwania rodzinie. Jest mi bardzo smutno. Proszę, napiszcie co o tym myślicie, co mogę zrobić w takiej sytuacji, albo raczej jak się nie załamać totalnie (bo w sumie staram się racjonalnie rozwiązać problem, spłacić kredyt i żyć bez długów), ale na duszy jest mi bardzo ciężko.