Miłość - Netkobiety.pl

Sam sobie odpowiedziałeś na wszystkie pytania. Żona miała 11 lat na odkochanie się.

Rozumiem, że to musiało trwać, ale skoro wytrzymuje się z tym tyle lat, ma się wspólne marzenia, plany na przyszłość (nawet wzięliśmy kilka miesięcy temu wspólny wieloletni kredyt), planowaliśmy dzieci i nagle stwierdza sie, że to koniec to ja już nic nie rozumiem.
Dla mnie to szok. Małżeństwo jest dla mnie bardzo ważne, a ona nawet nie chce ratować tego związku. Proponowałem jej terapię w poradni małżeńskiej, obiecywałem, że się zmienię - ba, ja już się zmieniłem i teraz dopiero zrozumiałem co straciłem. Ona jednak nie chce już o niczym słyszeć, dla niej to zamknięty temat i nie ma powrotu.  Wyprowadziła się, wynajęła mieszkanie, traktuje mnie jak obcego człowieka.
Wiele razy mówiła mi, że ciężko jej wytrzymać brak okazywania uczuć z mojej strony, ale po tylu latach miałem wrażenie, że to zaakceptowała i ma świadomość, że ją kocham choć jej tego nie mówię.
Nie mogę pojąć, że tak łatwo można zrezygnować z małżeństwa i zacząć nowe życie. Zawsze można chociaż spróbować to naprawić, a jak sie nie uda to trudno, ale przynajmniej się spróbowało. Jak można tak odpuścić...

Dziwi mnie twoje zdziwienie na jej reakcje? To nie bylo odkochanie w 5 minut. latami pewnie do tego dojrzewala. Az w koncu dorosla do tej decyzji.

Czy Ty w ogóle sam siebie słyszysz? Przeczytaj sobie POWOLI to, co sam napisałeś.
Taka dobra żona - nauczyłeś ją żyć bez miłości - i nagle no po prostu  SZOK!!!! Odwaliło BABIE i już się jej nie podoba???
No jakże mogła????
"Małżeństwo jest dla mnie bardzo ważne" - napisałeś. No to weź ślub z kimś innym. Jak już żona się z Tobą rozwiedzie.

P.S. Mądra ta Twoja żona - SZACUNEK.

Cale szczescie, ze sa jeszcze tak madre kobiety jak twoja zona. Pocieszajace, oby wszystkie kobiety takie byly.

Pewnie, że widziały co brały... Przypuszczam jednak, że Twoja żona w skrytości ducha liczyła, że z czasem, otoczony miłością, nauczysz się o niej też mówić.Po 11-tu latach syzyfowej pracy, można się zniechęcić...

Marco,
dziewczyny Ci dobrze piszą. Ja mam sam bardzo podobną sytuację do Ciebie. W mojej żonie też coś pękło, z tą małą różnicą - że obok niej pojawił się rzeczywiście ktoś trzeci!!!

Widzisz kobiety są bardzo emocjonalne. Jeśli my faceci stąpamy twardo po ziemi to nie znaczy, ze kobiety też tak mają. One są bardzo uczuciowe i może tego jej tak naprawdę zabrakło. Po 11 latach może się wypaliła...?!

Jedno co Ci moge powiedzieć to walcz!!! Poddać się można zawsze!!! Walcz, ale z głową. Nie staraj się mówić o zmianach, tylko pokaż jej je!! (np. ja w ciągu 100 dni schudłem ponad 30kg). Musisz dać jej jednak czas. Niech ochłonie i ty i zona. Nie błagaj jej o powrót, bo chyba nie chcesz, by była z Toba z litości. prawda?!

Poczytaj sobie inne wątki, między innymi mój. To Tobie na pewno też pomoże.

Życzę wiele siły i walcz, ale z głową!!!
Pzdr

przykro mi to napisać, ale teraz już tylko wnioski wyciągnij na przyszłość. Nie dopuść aby Twój kolejny związek, małżeństwo wyglądało tak samo. W końcu uczymy się na błędach... Powodzenia

Ona sama twierdzi, że nie, ale logika podpowiada, że mogło tak być jak piszesz. Przez 11 lat akceptowała moje podejście do tego związku, a teraz wszystko zakończyła w miesiąc.

Chanell_11
Sądzisz, że nie ma już szans na nasze zejście? Ja ciągle w to wierzę, chociaż sam nie wiem co by musiało sie stać, żeby do tego doszło.

Tak, tak, tak i jeszcze raz tak. Masz absolutnie rację i nie zamierzam z tym polemizowac. Dotarło to do mnie niestety za późno.

Jęczę właśnie dlatego, że od początku wiedziała jaki jestem i czego się może po mnie spodziewac. Próbowała mnie zmienic, a jak jej się to nie udało to wyrzuciła mnie na śmietnik.

Bzdura, nie jestem wbrew pozorom egoistą, cierpię dlatego, że straciłem najbliższą mi osobę, z którą wiązałem przyszłośc. Zgubiła mnie naiwnośc i pewnośc, że jak 6 lat temu postanowiliśmy spędzic z sobą resztę życia to bez względu na wszystko tak będzie.

Niestety ja tak mam. Byc może wynika to z tego, że w moim domu nigdy nie rozmawiało się otwarcie o uczuciach, nigdy nie usłyszałem od rodziców słowa kocham, choc wiem, że mnie kochają. Jasne, że mogłem nad tym pracowac, bo zdawałem sobie sprawę, że dla żony jest to ważne. To moje główne zaniedbanie i nie ma na to usprawiedliwienia dla mnie.

Majac do wyboru wyrzucic na smietnik siebie (swoje potrzeby, marzenia, potrzebe milosci itd) wolala Ciebie... to chyba nietrudny wybor - dosc okrutne, ale sam piszesz o tym wprost

Ona nie odkochala sie z dnia na dzien, ona sie odkochiwala przez 11 lat - patrzac na inne kochajace sie pary okazujace sobie czulosc, sluchajac kolezanek ktorym mezowie/kochankowie/narzeczeni co rano na dzien dobry mowia 'kocham Cie' i budzac sie przy Tobie z mysla, ze calkiem pokazna reszta swojego zycia (zakladam ze macie okolo 30-tki) spedzi u boku kogos kto nie potrafi okazac ciepla i czulosci, a wiekszosc kobiet baaardzo tego potrzebuje. Slowo 'kocham' jest dosyc nieskomplikowanym do wymowienia slowem i jezeli rzeczywiscie ja kochales to wyartykulowanie go od czasu do czasu nie powinno bylo stanowic problemu.

Jezeli ona nikogo nie ma to mozesz miec szanse ja odzyskac, ale musisz sie naprawde zmienic, a nie tylko to jej obiecac. Mysle, ze ona moze Cie nadal kochac stad jej dystans - boi sie ze zlamie sie z swoim postanowieniu.

To możesz sobie kochany zapisać gdzieś, w widocznym miejscu, że to jest NAJBARDZIEJ WKOORWIAJĄCY TEKST, jaki kobieta może usłyszeć od faceta.
Przeczytaj, co napisałeś..  ZROZUMIAŁEŚ?????

niekochana72.
We wszystkim masz rację oprócz tezy, że TO jest dla mnie najważniejsze.
Kocham swoją żonę i jestem o nią zazdrosny. Chcę żeby do mnie wróciła, ale w tej chwili to zależy tylko od niej. Nie mam na to żadnego wpływu.
Jeśli zdecyduje się ułożyc swoje życie z kimś innym to będę jej życzył jak najlepiej.

Najpierw jak już wspomniałem zeszmaciłem się w jej oczach prośbami, błaganiami, nawet płaczem (choc do tej pory nigdy nie okazywałem swoich uczuc w ten sposób), zapewnieniami, że zmieniłem się, że otworzyły mi się dopiero teraz oczy. Wydaję mi się, że to tylko pogorszyło sytuację, bo straciłem szacunek w jej oczach.
Potem przeszedłem do czynów. Umówiłem się z nią na spokojną rozmowę, zrobiłem kolację przy świecach (choc nigdy nie gotowałem), kupiłem kwiaty, chciałem żeby było romantycznie. Nie zrobiło to na niej żadnego wrażenia, kompletnie zero uczuc, tylko obojętnośc.
Następnie doszedłem do wniosku, że muszę z nią utrzymywac jak najczęstszy kontakt. Dzwoniłem pod byle pretekstem, zagadywałem na gg, pisałem smsy, ale zbywała mnie za każdym razem. 
W akcie desperacji zaproponowałem żebyśmy spotykali się na zasadach przyjacielskich, czyli kino, jakaś impreza itd. Ale chyba domyśliła się moich chytrych planów i odmówiła.
Od jakiegoś tygodnia nie nawiązuję z nią kontaktu, chyba, że chodzi o jakieś sprawy związane z domem, z pieniędzmi (mamy wspólny kredyt).
Wspomnę tylko, że na początku mówiła o rozwodzie, ale widząc jak to wszystko przeżywam zaproponowała, że wystąpi z pozwem o separację. Wydaję mi się, że nie chce mnie tak od razu dobijac tylko daje mi czas, żebym się z tym wszystkim oswoił.

Jeśli Ty "zeszmaceniem" nazywasz okazanie ludzkich uczuć, to... nie wierzę (podobnie jak Twoja żona) w żadną Twoją przemianę.
Podobnie sceptycznie i z niedowierzaniem przyjęłabym po 11 latach pierwszą kolację przy świecach. Przecież pachnie to na kilometr kiepskim teatrem. "Nagle" wiedziałeś czego ona oczekuje? "Nagle" zacząłeś się starać? Ciesz się, że była w trakcie tej kolacji obojętną a nie parsknęła śmiechem w twarz.
I co byłoby, gdyby przyjęła Twoje zaloty? Wszystko wróciłoby do starej normy. Po co dbać o atmosferę, skoro Ty wiesz, że ją kochasz (?).

Czytając Twój wątek coraz większe mam wrażenie, że pod pozorem bycia winnym rozpadu kreujesz się na ofiarę swej żony, jej zaś dajesz katowskie akcesoria: topór i kaptur.

Wielokropek ma rację. Skoro "nagle" cię oświeciło to masz szczęście, że chociaż zjadła tę kolację... Wyraźnie widać, że kobieta jest wyzuta ze wszelkich uczuć do Ciebie i nie ma siły ani ochoty starać się, żeby to się zmieniło, a wszystko przez Ciebie, powiedzmy to szczerze.
Ona do Ciebie nie wróci, bo nie ma do czego. Pogódź się z tym i żyj dalej.

Podejmij własną terapię. Jest ona dla Ciebie szansą na uzewnętrznianie uczuć, tym razem już autentycznie, nie na pokaz.
Wróżką nie jestem, nie znam Twej zony, gdybać nie będę.
Rozpoczęcie terapii może być (ale nie musi) dla Twej żony pierwszym Twoim krokiem. Ale idź na tę terapię, dla siebie, nie zaś z założeniem, że dzięki niej uratujesz związek.

Trzymam kciuki.

Tak można i Ty też możesz,jednakże nie trwało to z dnia na dzień a długi okres czasu.Być może poznała kogoś,być może rozmawiała z kimś kto otworzył jej oczy
Ty tylko dowiedziałeś się z dnia na dzień.Ba bo widzisz jeśli może interesowałbyś się bardziej "żonozwiązkiem" to widział byś "coś" więcej
wcześniej a tu lipa - bo Pani "zmęczona" proszeniem o Ciebie sama pokazała "środkowy palec" jak sądzę zabrakło może właśnie tego msc'a
Bo widzisz nie dość że brak w Tobie tych cech za którymi kobiety biegają to jeszcze wpadłeś w depresję miesięczną a to ją pewnie dobiło

A może poznała kogoś ale z szacunku do Ciebie nie mówi Ci o tym - a być może również za dużo Was łączy "tych innych rzeczy życiowych" i boi się jakbyś zareaagował a wnioskuję to z tego cytatu

Nie ma dobrych rad na takową sytuację,lecz jedna jest napewno - naucz się tego czego nie umiesz dla Siebie i  żebyś już nie ranił innych ludzików .....

Musisz podziwiać Swoją wife,bo to co napisałeś jest mało przyjazne że tak to określę .... i w sumie jej nie rozumiem po jakiego pchała się w to na następne 6 lat - być może myślała że "małżeństwo coś zmieni" a bóg jeden raczy wiedzieć co nią kierowało ... zapewne to bardzo ciepła kobieta była i pewnie jest ... oby tego nie straciła w Sobie - nie męcz jej jest wolna niech będzie szczęśliwa i jeśli ją kochasz to będziesz też szczęśliwy że ona jest ... bo sam Siebie znasz ( i na co liczyłeś ?  ) i wiesz co "zwaliłeś"

I czy naprawdę nie było sytuacji intymno-relaksujących nawet że nie mogłeś jej powiedzieć "Kocham Cię " to dosyć dziwne ....
bo widzisz to powinno "wychodzić" samo z się .... nie trza nad tym myśleć jakoś .... może i czyny były a może za mało sam oceń

Nieustanna walka trwa

Powodzenia !

Kobiety moga duzo zniesc ale przychodzi pora, ze nie wytrzymuja i odchodzą. sygnalizowała tobie ze za malo dajesz jej czulosci a Ty to zbagatelizowales, co gorsza bagatelizowales przez lata....mozesz obwiniac tylko siebie....

sorry - nie chce Ciebie katować. Tylko czy Ty nie zauwazyles jej sygnałów, ze wiecej czulosci potrzebuje?

Dokładnie myślałem tak jak Teo raczyła napisac - jestem jaki jestem, a żona znała mnie na wylot i mimo to chciała ze mną byc.
Gdybym wiedział, że tak to się skończy to pewnie dałbym jej to czego potrzebowała. Zgubiła mnie zbytnia pewnośc siebie.
To jest tak jak jedziesz samochodem 200 na godzinę, wyprzedzasz na trzeciego i nawet nie bierzesz pod uwagę tego, że za chwilę możesz wylądowac na drzewie. Myślisz, że kogo jak kogo, ale Ciebie to nie spotka. Dopiero jak wylądujesz na tym drzewie to myślisz sobie - jaki ja byłem głupi, teraz napewno bym tak nie ryzykował.

Historia okazała się bardziej banalna niż myślałem.
Otóż miesiąc przed naszym rozstaniem żona poznała facia, w którym się zauroczyła. Wystarczyło, że dał jej trochę czułości i to wystarczyło, żeby zawrócic jej w głowie.
11 lat związku, który był do uratowania - ale po co się męczyc i naprawiac jak można iśc na gotowe. Przez cały ten czas nie dała mi żadnego poważnego ostrzeżenia, że może to się tak skończyc, żadnej poważnej rozmowy o ratowaniu związku.
I jeszcze te kłamstwa, że nikogo nie ma i odeszła, bo woli byc sama niż ze mną.
Nie wiem czy bardziej jestem wkurzony na tego gościa, czy rozżalony na żonę.
Ktoś pewnie napisze, że mogę miec pretensje tylko do siebie - i mam, ale mam też do niej, bo okazało się, że wcale nie jest lepsza ode mnie.
Wiem, że byłem do dupy mężem i to moja wina, ale już nie przemawiają do mnie teksty typu - bidulka męczyła się 11 lat z  facetem, który nie potrafił okazywac jej uczuc i w końcu znalazła tą odwagę i odeszła od niego.
Podle się zachowała i taka jest prawda.

Tak też od samego początku myślałem

Boże, ludzie sa jednak bardzo prości....   Przecież to oczywiste, że powodem odejścia ZAWSZE jest inna osoba. Czy Wy naprawdę nie widzicie, że to już kolejny wątek, gdzie pojawia się ktoś trzeci?? Śmieszy mnie, kiedy zaniepokojony współmałżonek z góry zapewnia, że "na 100% ona nikogo nie ma". A skąd on to wie?? Czyta ze szklanej kuli?  Kiedy do Was dotrze, że ludzie KŁAMIĄ, OSZUKUJĄ I KRĘCĄ kiedy chcą odejść, rzadko kto ma tyle jaj by się przyznać. Dotyczy to obu płci. Teksty o odkochaniu się "ot tak sobie" są dobre dla naiwnych. Ludzie nie odchodzą, kiedy mają bezpieczny dom i ciepłą michę. Żal tylko tych wszystkich porzuconych, nieświadomych prawdy....
Życzę Ci powodzenia, Marco, bez względu na to co z tym faktem teraz zrobisz.

Ale rozumiem, że to taka... autorefleksja?

Żona zachowała się nie w porządku - nie ma co dyskutować nad tym.
Ale... nie chcę być czarnowidzem, ale mam wrażenie, że to będzie dla Ciebie wystarczający powód, by nie zrobić NIC.

Niech Ci będzie - miałem sporo czasu, żeby coś z tym zrobic, zanim było za późno. Ona też mogła coś z tym zrobic i zrobiła. Tylko już nie myśląc o nas tylko o sobie.

Naprawdę uważam, że do momentu, w którym poznała tego gościa, całkowitą winę za rozkład naszego związku ponoszę ja. Nie szukam rozgrzeszenia dla siebie w jej występku.

Hmm pomyślmy... Z jednej strony 11 lat zimnego małżeństwa, zerowe opcję na poprawę uczuć małżonka i GWARANCJA, ze kolejne 11 lat minie w takiej samej atmosferze.

Ze strony drugiej, mężczyzna, który daje jej ciepło, flirtuje i ona WRESZCIE czuje się ważna i doceniona.

Ciężki wybór... Naprawdę... I powiem Ci, że żona nie okłamała Cię mówiąc, że woli być sama niż z Tobą. Bo doskonale wiedziała, że jeżeli nie uda jej się z tym facetem to do Ciebie i tak nie chce wracać. Prawdę też powiedziała, ze Cię nigdy nie zdradzi i Cię nie zdradziła. Odeszła od Ciebie, a nie chowała się po kątach i wdawała w jakiś pokrętny romans.

Marco,
w tej sytuacji powinieneś zająć się sobą i pracą nad sobą. jeśli Twoja partnerka zdecyduje się wrócić to niech wie, ze się faktycznie zmieniłeś, a jesli się nie zdecyduje to przynajmnie będziesz lepszym człowiekiem dla siebie przede wszystkim, ale i dla innych.
Nie próbuj również obdarowywać swoją żonę jakimiś prezentami na siłę - może to przynieść odwrotny skutek. Nie kupisz jej!!