witam, ja mam taki problemik, otóz jestem młodą matka która siedzi w domu, ponieważ nie mam z kim zostawić mojego małego.. Dlatego pomyslałam żeby posłac go w tym roku do przedszkola a ja zatrudnic sie na pol etatu.. W sumie to nie musze ale chciałabym pracowac.. Ale nie o to sie tu rozchodzi tylko; mój synek od małego był bardzo nieśmiały i wrazliwy i od początku spedzał cały czas ze mną.. Mieszkamy na wsi, gdzie mało jest dzieci naopodal nas choc czasem gdzies sie wybieramy do znajomych.. I mój problem zrobił się taki że teraz Kacperek nie chce nigdzie wyjść, bardzo się wstydzi i jak byliśmy na dniach otwartych w przedszkolu to nie chciał nawet wejść do środku, jak go przekonywałam, prosiłam to się rozpłakał że chcę do domu.. Ale nie tak normalnie tylko wrzeszczał w wniebogłosy że nie chce i że do domu chce isc.. W końcu jak wszedł to nie chciał się bawić tylko na kolanach siedział.. Później się troszkę ośmielił i poszedł na chwile.. I tak jest teraz zawsze jak gdzieś pójdziemy na imprezę czy gdzieś z nim to on po 5 min.chcę iść do domu.. A jak nie to wrzeszczy lub karze mi lub mężowi bawić się z nim.. Wszyscy mówią że on nie nadaję się do przedszkola,bo jest za niedojrzały emocjonalnie.. A ja sama nie wiem chce by sie rozwijał, by poznawał dzieci, by nie chodził za mną krok w krok, by był samodzielny.. Mąż mi mówi że czas się postarać o rodzeństwo, ale czy to coś zmieni? Co zrobić? On w sierpniu bedzie miał 3 lata.
- kasiiik18
- Niewinne początki
- Nieaktywny
- mlodamonia
- Szamanka
- Nieaktywny
On potrzebuje chyba dużo uwagi, i to wcale nie znaczy że jest emocjonalnie niedojrzały, to jest jeszcze małe dziecko. A z tym przedszkolem to ciężka sprawa, wydaje mi się że może jakby poznał jakiś kolegów, koleżanki poznał by zabawę z rówieśnikami to może by mu się to spodobało i chciał by pójśc do tego przedszkola..? Albo może zapoznają się z mama jakiegoś chłopca z przedszkola i niech się z nim pobawi, może wtedy jak pójdzie tam to będzie kogoś znać i będzie chciał chodzić..?
- Wielokropek
- 100% Netkobieta
- Nieaktywny
witam, ja mam taki problemik, otóz jestem młodą matka która siedzi w domu, ponieważ nie mam z kim zostawić mojego małego.. Dlatego pomyslałam żeby posłac go w tym roku do przedszkola a ja zatrudnic sie na pol etatu.. W sumie to nie musze ale chciałabym pracowac.. Ale nie o to sie tu rozchodzi tylko; mój synek od małego był bardzo nieśmiały i wrazliwy i od początku spedzał cały czas ze mną.. Mieszkamy na wsi, gdzie mało jest dzieci naopodal nas choc czasem gdzies sie wybieramy do znajomych.. I mój problem zrobił się taki że teraz Kacperek nie chce nigdzie wyjść, bardzo się wstydzi i jak byliśmy na dniach otwartych w przedszkolu to nie chciał nawet wejść do środku, jak go przekonywałam, prosiłam to się rozpłakał że chcę do domu.. Ale nie tak normalnie tylko wrzeszczał w wniebogłosy że nie chce i że do domu chce isc.. W końcu jak wszedł to nie chciał się bawić tylko na kolanach siedział.. Później się troszkę ośmielił i poszedł na chwile.. I tak jest teraz zawsze jak gdzieś pójdziemy na imprezę czy gdzieś z nim to on po 5 min.chcę iść do domu.. A jak nie to wrzeszczy lub karze mi lub mężowi bawić się z nim.. Wszyscy mówią że on nie nadaję się do przedszkola,bo jest za niedojrzały emocjonalnie.. A ja sama nie wiem chce by sie rozwijał, by poznawał dzieci, by nie chodził za mną krok w krok, by był samodzielny.. Mąż mi mówi że czas się postarać o rodzeństwo, ale czy to coś zmieni? Co zrobić? On w sierpniu bedzie miał 3 lata.
Do tej pory, jak piszesz, Twój synek nie zna świata poza Tobą, w bliskim otoczeniu nie ma rówieśników, stąd brak wiedzy i umiejętności funkcjonowania w grupie. Zachowanie Twojego synka jest zupełnie adekwatne do sytuacji. Tylko Ty (w jego mniemaniu) gwarantujesz mu bezpieczeństwo. Myślę, iż możesz zachęcać go do przedszkola, ale nie zapewnieniami, że będzie tam wspaniale, że będzie się znakomicie bawił, bo na początku musi się oswoić z nowym.
To, co proponuję wymaga trochę Twojego czasu i cierpliwości. Pogadaj w przedszkolu i idź tam z synkiem dwa, trzy razy w tygodniu, na pół godziny, godzinę. Nie wypychaj do dzieci, musi popatrzeć, poczuć bezpiecznie i może odejść od Ciebie na dwa, trzy kroki - to dla niego dużo. Powoli, powoli pozna kolegów, zaciekawi się. Dobrze by było, gdyby wychowawczyni w tej grupie była osobą pogodną, spokojną, mówiącą, a nie krzyczącą. Każde zmuszanie synka do jakiejkolwiek aktywności spowoduje skutek odwrotny do zamierzonego przez Ciebie, coraz bardziej będzie się opierał.
Trzymam kciuki 
- aksamitka
- Niewinne początki
- Nieaktywny
Problem, który opisujesz, bardzo często występuje u dzieci. Wielokropek ma dużo racji. Radzę abyś maleńkimi krokami "zaprzyjaźniała" synka z przedszkolem. Cudownie byłoby gdybyś miała możliwość chodzenia z nim do przedszkola np. w wakacje, kiedy dzieci bawią się w ogródku przedszkolnym, rzadko zaglądając do sal przedszkolnych. Po takich kilkunastu parogodzinnych (stopniowo coraz dłuższych) wyjściach spróbuj zajrzeć z Kacprem do środka budynku. Wydaje mi się, że latem, kiedy jest ciepło zarówno dzieci jak i dorośli są ogólnie lepiej nastawieni do świata Może warto spróbować. Gdy młody posmakuje zabawy w ogródku z rówieśnikami, łatwiej mu będzie od września spędzać stopniowo coraz więcej czasu także na zajęciach i zabawach w budynku bez mamy. Pozdrawiam i trzymam kciuki
