Witam. Ciężko mi pisać o tym wszystkim, ale nie wiem już co mam robić i jak się zachować.... Mam 23 lata i ze swoim facetem jestem dopiero rok. Bardzo szybko zdecydowaliśmy sie na dziecko (obecnie jestem w ciazy), nie byla to żadna wpadka, wiele razy rozmawialiśmy na ten temat i oboje stwierdziliśmy ze tego chcemy. Zaplanowaliśmy slub na sierpień tego roku. Wszystko bylo w porządku, ale od nowego roku on zmienil sie o 360 stopni. U mnie w rodzinie widza to wszyscy co boli jeszcze bardziej. Wcześniej przynosił kwiaty, dbal o mnie i czułam sie przy nim bezpiecznie. Teraz nasze spotkania wyglądają tak, ze kłócimy sie z byle powodów, i on porostu wychodzi z domu. Mowi mi ze nie potrafie używać rozumu i ze nie mysle. Dwa razy usłyszałam także ze jestem umysłowo chora. Tłumaczyłam mu ze nie bede tolerować takiego zachowania i ze zadam szacunku. On w odpowiedzi stwierdza ze na szacunek trzeba sobie zasłużyć. Po slubie mamy zamieszkać u niego w domu, ktory obecnie remontuje. Boje sie tego ze w przyszłości wiele razy wykrzyczy mi to ze to on zapracował na nasz dom, i ze on wszystko w nim zrobił. Ciągle mnie krytykuje i wytyka mi moje bledy, kiedy ja mowie mu co moim zdaniem on zrobił zle , wynika awantura. Ciężko jest wytłumaczyć mu ze nikt nie jest idealny i ze każdy popełnia błędy. Nie wiem ale często wydaje mi sie ze uważa sie za wspaniałego ze względu na to ze pracuje i nie mało zarabia. Moze wyda sie Wam to glupie ale czasem czuje sie jak pies,ktory zostanie pochwalony w momencie kiedy przyniesie patyk. Prosze o Wasze opinie na ten temat. .......
- Laura255
- Niewinne początki
- Nieaktywny
- Doris2727
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Witaj
Być moze jednak jeszcze za mało go znasz...moze warto jeszcze poczekać ze ślubem?
tO ZE będzie dziecko nie oznacza iż ...musicie brać ślub...
warto lepiej się poznać...
dziecko nie powinno potem słuchać waszych kłótni oraz jego braku szacunku do ciebie...
Musisz jeszcze pamiętac o jednym nie zawsze będzie tak jak na początku związku...
motylki, kwiaty...itd...
dlatego warto teraz zbudowac dojrzały związek który będzie opierał się na wzajemnym szacunku
- apamea
- Niewinne początki
- Nieaktywny
Zmykaj od niego. Wiem,że to trudne, biorąc pod uwagę sytuację w jakiej jesteś, ale tak będzie lepiej da Ciebie i dziecka. Facet Cię nie szanuje, ani jako partnerki ani jako matki waszego dziecka. Na szacunek nie trzeba sobie zasłużyć. Jest on podstawą związku i wszelkich międzyludzkich relacji nie wynikiem tego, że ktoś pracuje i zarabia. Czy Ty nic kompletnie nie robisz w domu, nic nie wnosisz do związku, siedzisz z założonymi rękami? Nie wydaje mi się.
"Mowi mi ze nie potrafie używać rozumu i ze nie mysle" - zapytaj, o co mu konkretnie chodzi?
"Boje sie tego ze w przyszłości wiele razy wykrzyczy mi to ze to on zapracował na nasz dom, i ze on wszystko w nim zrobił." - dlaczego się tego boisz? Czy już coś takiego wcześniej mówił bądź sugerował?
"Ciągle mnie krytykuje i wytyka mi moje bledy, kiedy ja mowie mu co moim zdaniem on zrobił zle , wynika awantura." - innymi słowy, jego krytykować nie wolno, Ciebie jak najbardziej.
Oj Laura, kiepsko to widzę, bo znam to trochę z autopsji.Wiem już też, że od takiej agresji słownej krótka może być droga do agresji fizycznej. Ile on ma lat? Był już z kimś wcześniej w związku? Jak się wtedy zachowywał? Znasz jego rodzinę, przyjaciół, relacje z rodzicami, rodzeństwem? Czy on poznał Twoją rodzinę, przyjaciół, jakie ma z nimi relacje? Czy rozmawiałas o jego zachowaniu i Twoich obawach z kimś bliskim? Czy możesz liczyć na pomoc ze strony rodziny, jeśli zdecydujesz się odejść?
Ja mam wrażenie, że zachowanie Twojego chlopaka na początku związku było zagrywką, oszustwem, które miało na celu przywiązanie Cię do niego ( kto bardziej chcial dziecka- Ty czy on, bo coś mi mowi, że on) - teraz kiedy jesteś w ciąży i nie pracujesz, czuje się panem sytuacji i pokazuje swoje prawdziwe oblicze.
- różyczka
- 100% Netkobieta
- Nieaktywny
Laura cóż można powiedzieć, smutno się czyta a co dopiero przechodzi przez takie coś.
Twój facet dopóki nie zaszłaś w ciąże miał jeszcze taka obawę nie zdobyłem jej, może mi uciec to będę się starał.
Teraz uznał że i tak będziesz już jego więc starać się nie musi. Może dla niego tez stresujące jest to że musi stanąć na wysokości zadania bo zostanie ojcem , do tego remont i kłopoty .
Jako kobieta domagasz się uczuć, uwagi troski. Mężczyźni z reguły od dziecka uczeni są ze okazywanie uczuć to słabość. Mają być twardzi odpowiedzialni.
dlatego niewielu mężczyzn rozmawia o troskach, smutkach , lękach. Wola działać.
Noi chcą być doceniani za te swoje działania .
Przede wszystkim musicie rozmawiać na spokojnie, na luzie bez nacisków.
A może jest tak ze odkąd zaszłaś w ciąże stałaś się bardziej wymagająca bo chcesz dziecku zapewnić dobra atmosferę, przyszłość.
Może stałaś się bardziej mamą, zoną i wymagasz od niego a on do tego nie zwyczajny i się buntuje.
Pamiętaj by nawet po ślubie być zawsze partnerka dla swojego faceta nie mama co poucza zrób to zrób tamto tak.
Poza tym wytykanie ty mi to zrobiłeś a ty tak zrobiłaś jest niezbyt dorosłe.
W kłutni nie można mówić -
A bo ty nigdy mnie nie słuchasz?!!!! (żle)
Chciała bym bys mnie wysłuchał bo tego potrzebuje częściej niż ty (dobrze)
Mówic o sobie -
Tylko mnie ranisz i napewno nie kochasz po co ci jestem potrzebna?!!!(żle)
Nie mów tak do mnie bo to mnie rani okrutnie, wtedy wątpię w twoje uczucia i czuje się niepotrzebna. (dobrze)
Podałam oczywiście takie przykładowe odpowiedzi.
- MissIndependent
- Na razie czysta sympatia
- Nieaktywny
Zagadzam się z DORIS2727.
Trzeba zbudować solidne fundamenty.
Każdy mężczyzna jest inny na początku a inny już później. Na początku jest fascynacja zachwyt wielka radość. Później przyzwyczajają się że jesteśmy więc i nie okazują już tak wiele. Kobieta pragnie wiecznie być adorowana i czuć się doceniana. To, że mężczyźni nie zawsze się sprawują w tej roli nie oznacza, że nas nie kochają. Wynika to bardziej z ich charakterów. Tzn tego, że nie wszystko lubią okazywać, czasami sami wiedzą jak jest i nie odczuwają potrzeby udowadniania czegokolwiek.
Jeśli chodzi o jego humorki.. Myślę że zbyt wcześnie zdecydowaliście się na dziecko. Ja mam 22 lata i podziwiam Cie. Szczególnie że Wasz staż nie jest za długi. Ale wróćmy do tematu, bo bezsensu jest bym Cie oceniała. Skoro razem się zdecydowaliście, tzn że byliście świadomi 'konsekwencji' tej decyzji, wszystko przemyśleliście. Zachowanie Twojego mężczyzny może wskazywać na to, że być może go to wszystko przerosło. Może spodziewał się czegoś innego.
Każdy mężczyzna inaczej reaguje na stres. Wielu mężczyzn reaguje właśnie w ten sposób, złoszcząć się, obrażając. Myślę, że on sobie z tym nie radzi i w taki sposób to okazuje.
Ile On ma lat?
- MissIndependent
- Na razie czysta sympatia
- Nieaktywny
Ja bym tego nie spisywała na straty, wszystko spokojnie da się poukładać. Tylko spokojnie.
- okim
- Na razie czysta sympatia
- Nieaktywny
Ja nie brałabym ślubu z tym facetem, tylko poczekałabym do roku po urodzeniu dziecka,
bo dopiero po porodzie będziecie mięli prawdziwą szkołę przetrwania.
Poczekaj ze ślubem, zamieszkacie razem, potem urodzi się dziecko...
to sobie wszystko na spokojnie jeszcze zdążysz poukładać i upewnisz się czy to jest ten jedyny,
bo z tego co przeczytałam wynika, że tą pewność tracisz.
Pamiętaj nic na siłę.
Powodzenia 
- anecia178
- Niewinne początki
- Nieaktywny
może poważnie pogadajcie, powiedz, że jego zachowanie Cie boli, zobacz jak zareaguje, jeżeli oleje to nie popełnij życiowego błędu... ale sama powinnas usiąść i przemyśleć czy chcesz być z kimś takim..
