"Uwielbiam" cierpieć z miłości... ? - Netkobiety.pl

Mcrka przykre jest to co piszesz...może potrzebujecie od siebie odpocząć? zatęsknić? na spokojnie pomyśleć co dalej...? nie potrafię  Ci w żaden sposób pomóc ani doradzić...ja zawsze obawiałam sie nadejścia w związku dnia w którym nie będziemy mieli o czym rozmawiać...a Ciebie to spotkało....Trzymajs ie kochana życze Ci siły i wytrwałosci

Znam ten motyw . Mcrka, to wcale nie chodzi o to, że lubisz cierpieć z miłości. Kobieta ma coś takiego jak intuicję i Twoja właśnie wysyła Ci sygnały że coś jest nie tak. Wiem co to znaczy gdy uczucie niby jest, ale po cichu się wypala. Gdzie chce się rozmawiać, ale coś sprawia, że dwie kochające się osoby nadają na innych falach... I to uczucie bycia "pomiędzy", a jednak uparta chęć zmienienia tego.

Wiesz co, gratuluję Ci tego stwierdzenia. Że miałaś odwagę przyznać to nawet nie nam, ale sobie.
Myślę że w wielu przypadkach jest tak, że to wcale nie kończy związku jedna strona. Czasami kończą go podświadomie dwie osoby, ale trzyma je razem to, że kochają. A przynajmniej jeszcze tak twierdzą. Oczywiście, jeżeli uważasz to za słuszne, zarówno dla siebie jak i jego, dajcie sobie o te kilka miesięcy więcej. To Cię bardziej przygotuje, utwierdzi w przekonaniu, że może faktycznie "nic z tego". A może i stanie się coś odwrotnego.

No i opozycja dwóch skrajnych myśli... Czyli chcę kochać, a już nie mogę, bo nie widzę naszej przyszłości. To nic dziwnego, że takie są. A teraz odpowiedz sobie na pytanie. Czy jesteś pewna że Twoje marzenia staną się takie, jakie masz teraz w głowie. My, kobiety tak pięknie wszystko idealizujemy. Czy na prawdę widzisz w nich tego faceta z którym jesteś? Czy może ten facet z marzeń ma cechy, których on nigdy nie będzie miał? Może to Ty dopisujesz mu jego charakter, zachowanie? ... Mężczyzny w 99% przypadków nie zmienisz. NIGDY! Pamiętaj, aby nie dać omamić się własnym marzeniom, bo rzeczywistość jest totalnie inna. Rozgoryczenie z faktu, że on nie spełni Twoich oczekiwań końcowych może być o wiele większe, niż w tym momencie. A Ty nie akceptuj, jeśli tego nie chcesz. Będziesz się tylko męczyła. Masz być sobą, bo taka jesteś, tak się czujesz najlepiej i na świecie są faceci, którzy Cię właśnie taką zaakceptują. Przepraszam że piszę w samych pesymistycznych aspektach. Ale wiem, że kobiety często tak mają, bo gdzieś, w sercu, każda z nas boi się samotności, tego, że już nigdy nie będzie umiała kochać, lub nie znajdzie nikogo do pokochania. "Kto jeśli nie On jest tym jedynym?"- ktoś inny. Ktoś, z kimś będziesz miała o czym rozmawiać, kogo będziesz umiała pocieszyć, a on Ciebie. Kogoś, komu będziesz przekazywała swoją energie, on będzie robił to samo, a Ty, będziesz się czuła ważna, kochana, doceniona i bezpieczna. Z założenia gdy kogoś wybieramy, robimy to na całe życie. Zastanów się, czy jest możliwe, aby z tym człowiekiem, za 10 lat, było tak samo jak rok temu... Skoro już po dwóch latach jest nieciekawie...

Mcrka - nieraz próbowałam Ci pomóc w innych wątkach. Dziś, czytając co piszesz, mam do powiedzenia tylko jedno - ale proszę zastanów się nad tym głęboko.
Otóż, czasem miłość to nie wszystko. Czasem, mimo wielkiej miłości nie ma tego wszystkiego, co ważne by zbudować trwały związek. Czasem dwie osoby muszą się rozstać i szukać swojego szczęścia gdzie indziej mimo, że oboje będą cierpieć i tęsknić. Czasem, mimo, że bardzo chcemy i bardzo się staramy nie odmienimy sytuacji. Bo wasze zachowanie nie wynika z niczyjej złej woli albo braku "walki" - tacy po prostu jesteście. Nie każdy mężczyzna potrzebuje rozmawiać - nie każda kobieta tego oczekuje.
Zrozum proszę, że nie ma tu żadnej Twojej ani jego winy - w takiej sytuacji często któraś ze stron - bądź obie - próbują się zmieniać, dostosowywać a w efekcie wcale nie są szczęśliwsze. Warto nad sobą pracować - nie warto jednak na siłę wpasowywać się w układ, który nam nie pasuje. I prędzej czy później zawsze z niego uciekamy.

Oczywiście spróbuj dać wam jeszcze czas - dwa lata to nie byle co i rozstanie powinno być ostatecznością. Z drugiej jednak strony nie bój się podjąć tej ostateczności - czasem to właśnie ona będzie początkiem czegoś nowego, lepszego i piękniejszego - nie tylko dla Ciebie ale także dla mężczyzny, którego kochasz.

Dopiero dziś odczytałam Twoją wiadomość... To co napisałaś jest tak niesamowicie mądre...Ja gdzieś w głębi duszy to wszystko wiem, ale boje się samotności. Dziś Piotr do mnie przyjeżdża... chyba przeczytam mu Twój post... zacytuje te kilka ważnych zdań... Nie wiem jak Ci dziękować, jak Cię przeklinać i jak cię kochać za otworzenie mi oczu...