Agresywny mąż - Netkobiety.pl

Autorko, usuwanie tematów i postów jest - zgodnie z regulaminem naszego forum zabronione.
Po raz ostatni wstawiam Twój oryginalny wpis.
Jeśli jeszcze raz go usuniesz, będę zmuszona zablokować Twoje konto, za rażące naruszenia naszych zasad.
Moderator IsaBella77
Witam wszystkie forumowiczki. Poczułam, że muszę się komuś wygadać, poprosić o poradę. Niestety moja rodzina nie okaże mi w tej sytuacji wsparcia. Zacznę od początku. Z moim mężem jestem w związku od 14 lat, od 6 jesteśmy małżeństwem. Początkowy etap związku przebiegał, jak to zwykle bywa bardzo dobrze. A ponieważ byłam bardzo młoda myślałam, że spotkało mnie niesamowite szczęście. Niestety po około 3 latach zaczęły się schody.. Wieczna zazdrość była na porządku dziennym. Później było tylko gorzej. Po zareczynach zaczęło się słowne ubliżanie, początkowo tylko gdy byliśmy we dwoje, później już przy jego znajomych oraz jego rodzinie. Zdarzały się też przepychanki, podniesienie ręki.. Ale ja myślałam, że po ślubie coś się zmieni.. Wiem powiecie, że jestem głupia....
Po ślubie zamieszkaliśmy u moich rodziców. Oni wprost szaleją za moim mężem. Uważają go za najlepszą osobę jaką mogłam spotkać w życiu. Kiedy się kłóciliśmy i przychodziłam spłakana mówili żebym dała mu spokój, że to wszystko moja wina bo on jest wspaniałym mężem. Wszystkich nastawił przeciwko mnie, każdy myśli, że to ja jestem tą gorsza on przy mojej rodzinie gra ideał. Jego rodzina od początku mnie nie akceptowała, więc przy nich nie udaje. Mój mąż twierdzi, że zachowuje się tak do mnie dlatego, że musi mieszkać z moim ojcem, którego nienawidzi. Nie wiem dlaczego bo mój ojciec robi dla niego wszystko, chciałabym żeby kochał mnie tak jak kocha mojego męża.
Dwa lata temu mój mąż poważnie zachorował. Starałam się robić wszystko co możliwe żeby mu pomóc, codziennie jeździłam do niego razem z jego rodziną. Znosiłam ich dogodywanie. Kiedy wyszedł ze szpitala i starałam się z nim o tym porozmawiać powiedział, że oni chcieli dobrze a to ja jestem poje.... i pewnie im cały czas robiłam pod górkę. A ja naprawdę nie miałam siły na nic wracałam do domu, nie jadłam, wypadły mi włosy cały czas płakałam, bałam się, że jak wstanę dostanę telefon, że coś się stało...
Rok temu zaczęliśmy starać się o dziecko. Nie byłam przekonana czy jest to dobry czas.. Nie chciałam ściągać maleństwa do takiej rodziny. Aktualnie jednak jestem w trzecim miesiącu ciąży. Cieszę się z tego dziecka bo kocham je od pierwszego dnia kiedy dowiedziałam się o jego istnieniu. Myślałam, że mój mąż zmieni się kiedy dowie się, że jestem w ciąży. Ale nie... Zwolnił się z pracy, zmienił na mniej płatną ponieważ w poprzedniej nie dogadywał się z kierownikiem. Teraz ma do mnie pretensje o każdy wydany grosz. Tłumacze mu, że ja zarabiam dobrze, że przecież nie musimy tyle odkładać. Ale w odpowiedzi słyszę, że rozje.... bym wszystko jak by dał mi rządzić, że jestem nienormalna, jak moglam urodzić się taką wredną kur... Powiedział też, że jeżeli dziecko okaże się chore mam je usunąć. Proszę o słowa wsparcia. Ja już nie mam siły a staram się nie denerwować żeby nie zaszkodzić maleństwu. Mimo wszystko kocham mojego męża.. Nie wiem co zrobić. Czy on się znieni? Czy dziecko coś zmieni? Wczoraj powiedział mi, że jak by się ze mną rozwiódł dostał by większe alimenty bo więcej zarabiam. Wiem powinnam go zostawić ale nie potrafię. On mimo wszystko uzależnił mnie od siebie. Nie chcę żeby moje dziecko było szarpane między mamą a tatą. Nie mam do kogo się zwrócić o pomoc.