Moj chłopak wyjechał smutek i pustka - Netkobiety.pl

Ja rowne 2 miesiace jak wyjechalam. Zlecialo strasznie... Tesknie za chlopakiem, ale nie jest to taka tesknota jak przewaznie... Brakuje mi naszych rozmow, wyglupow, ogladania filmow z winem w lozku, paplania o glupotach, jezdzenia autem bez celu... na poczatku brakowalo mi po prostu jego, obecnosci, pocalunkow, przytulania... teraz brakuje mi czegos wiecej, teskni mi sie za codziennymi sprawami po prostu Ale juz niedlugo.

Joasia_ana to super, że w końcu pojedziesz do męża i jeszcze lepiej, że wyleczysz żylaki to się mąż pozytywnie zdziwi jak zobaczy takie nóżki Pół roku to trochę czasu, ale warto czekać. Trzymaj się :*

Nemezys Dasz radę! To straszne, że właśnie takich zwyczajnych rzeczy najbardziej brakuje.. Nawet tego co nas tak denerwowało w drugiej osobie. No ale nie ma tego złego co by na dobre nie wyszło Jak wrócisz to będziesz się mogła nim cieszyć do woli

A za mną pierwsza rozmowa na skypie, co prawda tylko chwilę, ale fajnie było go zobaczyć. Dzięki Bogu, że ma internet! A tak wgl to chyba nie wspominałam, ale mój brat też teraz w Szwecji siedzi, on z kolei internetu nie ma więc słabo trochę jeśli chodzi o kontakt z dziewczyną.. no cóż przynajmniej się za sobą porządnie stęsknią, na dobre im to wyjdzie.

Trzymajcie się dziewczynyyyy

Prete blonde rozumiem ja bez neta zycia nie wyobrazam:-)  dzieki bogu moj od pocztku go mial bez tego ciezko sobie to wyobrazam.napewno rozmowy by nie trwaly po 2 godziny dziennie.
Nemezis a jak z chlopakiem?
No ja sie strasznie boje tego usowanie i w ogole, mama i tesciowa maja pomoc przy malej. Nieprzypuszczalam ze w ciazy dostane takich zylakow sa wielkie, straszne na calych dwuch nogach a potem wiecie byly wazniesze sprawy i brak kasy a teraz jakos wygrzebiemy te 7000 maz dostanie taz fajne zarobki a mowi ze polowe juz ma uzbierana, jednak ja mam fajnego meza:-)

rozłąka jest straszna!!! zwłaszcza na początku związku....

Kamila no straszna czy to na poczatku czy potem tez. Ja 3 miesiace sie odnajdywalam i wyzalalam na forum moje smutki. A teraz jakos daje rade i naprawde ciesze sie zyciem, az mnie to dziwi czasem. Ale ja wiem ze w marcu do niego sie przeprowadze to zawsze inaczej sie odlicza:-)  no dziewczyny bylam u lekarza i nie jest tak strasznie podobno:-)  znaczy mowi zd bede zyc:-)  lekarz superancki wart kazdej zlotowki, 4 pazdziernika ide pod noz wiec przekladam wylot do meza o jakis tydzien moze dwa. Wazne aby tesciowa dostala 2 tygodnie urlopu tydzien na operacje a tydzien na opieke nad mala, mama tydzien tez wezmie. Oby sie wszystko udalo naprawde sue boje to beda najdluzesze 3 godzine mojego zycia:-) ja sie rozpisuje pewnie was zanudzam a wy nic w sumie niepiszecie o sobie

Witajcie Dziewczyny ! Jestem tu nowa. Mój facet wczoraj wyjechał za granicę. Jest strasznie... Chcę być z Wami, bo macie podobne rozterki. Wiem, że to dopiero pierwszy dzień...ale kiepsko się trzymam.

Oby tak było... Dobrze, że mam pracę. Ale co z wieczorami? Nie mam nawet koleżanki, z którą mogłabym pogadać...oprócz tych w pracy, ale to co innego. Nie spałam w nocy... Jeny, niech te pierwsze dni miną jak najszybciej, bo na razie jest koszmarnie, ciągle ryczę. Fajnie, że jest takie forum. Dzięki Kochana za słowa otuchy. Idę do roboty z oczami spuchniętymi jak bańki od płaczu, ech...

Jeny, nie ma tu nikogo????

Witam cie maju:-)  bedzie ok wiadomo pierwsze dni sa najgorsze ale zleci zobaczysz. Ja ciagle powtarzam mi teraz tak szybko dni plyna ze brakuje mi doby:-)  przelozony wyjazd na koniec pazdziernika wiec poltora miesiaca do spotania ale co to dla mnie:-)  tyle wytszymalam to pare tygodni roznicy nie robi:-) 
Polecam zrobienie cos dla siebie:-)  ja dzisiaj spedzilam 3 godziny u fryzjera:-)  jestem bladynka:-)  mialam czarne wlosy teraz blad a maz oczywscie skrytykowal sciecie, i jak go nie kochac:-)

Ja wczoraj zabukowałam bilety na 14 października ;-) Ale bedzie on w PL wczesniej bo jedziemy na wesele:) Wiec tez juz dni odliczam. A faceci to sie nie znaja kupiłam buty... wszyscy ze super, gdzie kupiłaś  (oczywiscie kobiety) a on co to za botki lakierki jakieś trzewiczki:O Już sie przyzywczailam robie wszystko pod siebie;D

Okeey

Pomyśl, że już tak niewiele Was dzieli od wspólnego zamieszkania razem. Wytrzymałaś już tyle więc wytrzymasz jeszcze troszkę, zobaczysz jak Ci przeleci...

Mój ciągle chce wyjechać ale na razie jeszcze trzymają go sprawy do załatwienia tutaj. Wiecie co... Chętnie też bym wyjechała. Jak sobie pomyśle, że jak skończę studia i będę kolejnym magistrem poszukującym pracy Bóg wie ile to aż mi się w żołądku kręci...

Buty butami, ale jak ja chodzę w legginsach to mój mi mówi, że noszę kalesony !

Cześć dziewczyny ! trafiłam na to forum i ten wątek kilka minut temu i od razu postanowiłam się zarejestrować. Jak tu trafiłam ? zupełnie przypadkiem, wpisując w google coś czego szukałam wyświetliło mi się " co zrobić kiedy mój chłopak wyjeżdża" a że temat również dotyczy mnie, przejrzałam posty i bardzo ucieszyła mnie atmosfera forum, tego jak się tu wzajemnie wspieracie, dlatego właśnie postanowiłam napisać W sumie nigdy wcześniej nie udzielałam się na żadnym forum więc to dla mnie nowe. Ja wiem, że ten temat to nie jest nic przyjemnego ale fajnie znaleźć osoby które tak samo to dotyczy i posłuchać rad tych, które już trochę przeszły w tym temacie. Człowiek od razu trochę lepiej się czuje jak wie, że więcej ludzi jest w takiej sytuacji jak on.
Może od początku...mój chłopak w zasadzie jeszcze nie wyjechał, więc tak naprawdę nie wiem jeszcze co to znaczy być z kimś na odległość, co nie znaczy, że nie przeżywam tego od dłuższego czasu. Poznaliśmy się pół roku temu i od razu zaczęliśmy się spotykać. Już od samego początku wiedziałam, że pod koniec września wyjeżdża na wymianę studencką na 10 miesięcy, ale na samym początku po pierwsze w perspektywie miałam do jego wyjazdu jeszcze bardzo dużo czasu, a po drugie wtedy jeszcze prawie nic dla mnie nie znaczył, nie wiedziałam nawet czy po kolejnej randce znów się spotkamy? Po miesiącu znajomości rozmawialiśmy na ten temat, czy chcemy się spotykać? przecież wiemy co to znaczy.... mówiliśmy sobie, że spotykamy się i jest nam razem fajnie ale nie chcemy się bardzo angażować bo przecież on wyjeżdża i to nie na krótko... ale wiedzieliśmy co robiliśmy, że każde kolejne spotkanie zbliża nas do siebie co raz bardziej, aż nie wiem kiedy, pokochałam tego chłopaka. Długo się przed tym broniłam, z powodu jego wyjazdu, ale pierwszy płacz przyszedł po kilku miesiącach znajomości, kiedy uświadomiłam sobie co do niego czuje, ale pomyślałam sobie wtedy "dziewczyno! wiedziałaś od początku w co się pakujesz i weszłaś w to bo wiedziałaś, że jesteś z nim tak szczęśliwa, że nawet jeśli potem pęknie Ci serce i będziesz ciągle płakać, to to pół roku jest tego warte" .Dzięki niemu właśnie poznałam smak życia ! Pojawił się w idealnym momencie, kiedy byłam o krok od depresji. Może nie znamy się jakoś szczególnie długo, ale widujemy się bardzo często,kiedy nie zaczęły się wakacje na uczelni widywaliśmy się codziennie, teraz kiedy wróciliśmy do domów, widujemy się co tydzień, na kilka nocy i tak zleciały nam wakacje, więc poniekąd mamy teraz taką namiastkę "na odległość", bo dzieli nas ok 400km, ale rozmawiamy codziennie. Widujemy się w Poznaniu, mieście gdzie oboje studiujemy. Kiedy zaczęły się wakacje było mi trochę ciężko, że z widzenia go codziennie, przeszliśmy na widzenie się kilka dni w tygodniu, ale przyzwyczaiłam się do tego, bo mając w perspektywie jego wyjazd do Włoch, cieszę się póki mam go w tym samym kraju. Całe wakacje kiedy tylko dopadał mnie dół z tego powodu, powtarzał mi, żebym się nie smuciła, bo to odbierze mi radość naszych spotkań i tak właśnie robiłam. Kiedy jestem z nim te kilka dni w tyg jest wspaniale, nie myślę o problemach, o tym, że zaraz będzie ok 1000 km ode mnie, tylko cieszę się, że jest blisko mnie. Tak trzymałam się do września... ale wraz z przyjściem września, w głowie włączył się zegar...4 tygodnie...3...no i 2... zostały nam 2 spotkania do jego wyjazdu, a ja od ponad 1,5 miesiąca płaczę każdego prawie dnia.To przychodzi tak nagle, kiedy się obudzę, albo biorę prysznic, biegam, gotuję, albo nie mogę zasnąć. On jeszcze nie wyjechał a ja już za nim tęsknię. Chyba milion razy myślałam już nad tym jak i kiedy mogę do niego polecieć i jestem gotowa pracować jak mała mróweczka żeby tylko zarobić pieniądze na bilety. Naprawdę jeszcze nigdy nie byłam w życiu tak szczęśliwa odkąd poznałam tego chłopaka i wiem, że będzie cholernie trudno, ale zrobię wszystko co mogę, żeby to przetrwało, bo wiem,że to, że on jest tego wart. Jest naprawdę niesamowitym chłopakiem, ale przede wszystkim dobrym człowiekiem. On sam spełnił masę moich marzeń, a wiem, że o tym wyjeździe marzył już długo przed tym zanim poznał mnie, więc nie mogę mu powiedzieć "proszę nie jedź" chociaż wiele razy patrzę na niego i wszystko we mnie krzyczy "nie zostawiaj mnie tu samej". Mam czasem takie dni kiedy po prostu budzę się rano, patrzę na jego zdjęcie, uśmiecham się i pewna tego w 100% mówię sama sobie "damy rade ! wytrzymamy! "ufam mu  i mam takie pozytywne myśli, że polecę do niego po miesiącu,tyle wytrzymam, potem będą święta i nowy rok, który też mam nadzieję, spędzimy razem, później sesja na uczelni więc szybko zleci i tak dalej...do następnego spotkania, ale przychodzą też takie dni kiedy wszystko jest czarne i myślę sobie"nie będzie go kiedy będę się czegoś bała, kiedy będę potrzebowała przytulenia itp" Nigdy w życiu tak dużo nad niczym nie myślałam i nigdy tak bardzo mi na czymś nie zależało. Staram się myśleć, jak ogromne będzie szczęście kiedy znów go zobaczę. Nie wiem, czy jest jakaś rada na tęsknotę poza zrobieniem co można żeby zająć sobie czas i głowę ? Dlatego właśnie nie mam zamiaru siedzieć i czekać bezczynnie, tylko zrobiłam listę tego co chcę i zrobię w tym roku akademickim. Przede wszystkim magisterka, znalezienie pracy, wracam do chodzenia regularnie na fitness 4 razy w tygodniu, poza tym chciałabym zrobić certyfikat z angielskiego, może zapiszę się na lekcje hiszpańskiego, albo salsy, zależnie od funduszy, a tak poza tym, to realizacja pasji, chciałabym pójść na kursy kulinarne i szkolenia związane z przyszłym zawodem, także sporo mam zamiar wziąć sobie na głowę, żeby czas szybciej płynął a przy okazji - samorozwój Mam nadzieję, że wszystko uda mi się zrealizować.Wiem, że niedługo czekają mnie dni płaczu i smutku i boję się tego bardzo, ale mówi się, że jak ludzie mają być ze sobą to będą, nie zależnie od tego co stanie im na przeszkodzie.
Kończąc mój pierwszy post, chciałabym powiedzieć jeszcze, że bije od Was niesamowita siła! Widać, że czasem jest ciężko, ale to jak walczycie,nie poddajecie się i dajecie sobie radę jest niesamowite ! Kto powiedział, że kobieta to słaba płeć ?

Maja11 a rozmawiacie telefonicznie albo skype? Mi to duzo pomaga staramy sie codziennie no chyba ze ktores ze stron nie ma sily badz jakis wyjazd cos

Na pewno tęskni ale jak to facet nie pokaże tego. Ja też tak myślałam na początku jak mój facet wyjeżdżał, ale widać było, że tęskni. Z czasem się przyzwyczaisz do takiego życia na odległość, najgorszy jest pierwszy okres. Głowa do góry !

Dziewczyny jest wśród nas jakaś osóbka która ćwiczy z Ewą Chodakowską ? :>

cześć dziewczyny, jestem tu nowa mój chłopak wyjechał dzisiaj do londynu ,czuje sie strasznie . Od kiedy wyjechał non stop siedze i płacze , jestem strasznie słaba psychicznie i boje sie ze sobie nie poradze . Oprócz tego ze strasznie tesknie to martwie sie wszystkim moze niepotrzebnie. Strasznie sie boje tego braku kontaktu. Widywalismy sie codziennie a teraz wiadomo rozmowy drogie , dostepu do internetu nie ma.Nie potrafie sobie znaleźc miejsca bez niego . Boje sie ze jego stosunek do mnie sie zmieni, ze przyzwyczai sie do mojej nieobecnosci .ze zobaczy ze mozna beze mnie jakos zyc. Pomóżcie !

To fakt, faceci chyba tak nie okazują tęsknoty...Też mi się wydaje,że on przyzwyczai się do mojej nieobecności. Byłam przeciwna jego wyjazdowi, uparł się i pojechał; pokusa lepszych zarobków.Dzisiaj mija 5 dzień od jego wyjazdu...Na razie nic nie jest lżej...Strasznie płaczę wieczorami, w domu jest tak przerażająco pusto. Boję się co z nami będzie...

Asiu, mój chłopak jedzie do Włoch, będzie mniej więcej 1000 kilometrów ode mnie, z tego wszystkiego już zaczynam to sobie racjonalizować  i myślę sobie na przykład "no w sumie to teraz jesteśmy 400 km od siebie w swoich domach więc to tak jakby ponad 2 razy tyle, plus tyle z tego dobrego, że tam gdzie leci bilety nie są tak drogie no i lepiej Włochy niż np. Hiszpania bo tam jeszcze dalej, no i jakby nie patrzeć, że to 1000 km to w sumie będzie nas dzielić 3 godziny lotu" wiem, że to w sumie głupie myślenie bo za bardzo nic nie zmienia, ale każdy sobie radzi jak umie takie "przekształcenie" tego w takie właśnie myślenie mi trochę pomaga, w sumie on właśnie mnie tego nauczył, kiedyś byłam strasznie pesymistyczna i wszystko czarno widziałam, a sama Asiu napisałaś, że mój post jest taki optymistyczny, bo nauczył mnie we wszystkim dostrzegać coś dobrego, choćby to było coś małego. Masz rację, z resztą Ty już wiesz jak to jest, że nawet jak się nastawisz na spotkanie to coś może wypaść jednej lub drugiej osobie, domyślam się, że to się dzieje, tylko takie właśnie "układanie sobie w głowie scenariusza " tego wszystkiego sprawia, że mam takie jakby poczucie, że jakąś kontrolę nad tym mam, skoro nie mam kontroli nad tym czy pojedzie czy nie, bo to już pewne, to taka naturalna ludzka potrzeba poczucia, że kontroluje się sytuację choć trochę, nawet jeśli w praktyce to wychodzi czasem inaczej.
Jest ciężko, z każdym dniem, kiedy budzę się i widzę kalendarz na wyświetlaczu telefonu, włącza się odliczanie...nienawidzę tego. Ale mimo wszystko, nawet kiedy wpadnę w jakąś histerię to staram się potem wmówić sobie choćby na siłę, że dam radę, jestem silna i wytrzymam, bo nie takie rzeczy już w życiu przetrwałam. Masz rację, z tym, że trzeba po prostu dalej żyć normalnie.

Muszę Ci jeszcze powiedzieć, że Ty to dopiero jesteś niesamowita ! Silna z Ciebie kobieta ! tak trzymaj !! nie udało mi się przebrnąć przez tą masę postów, ale jestem ciekawa, ile lat ma maluch ? długo jesteście razem z mężem ?

LadyAnette ja kiedyś ćwiczyłam z chodakowską ale to trwało chyba tydzień,tak krótko, bo powiem szczerze, że jak ktoś nie "stoi nade mną z batem" to ja się nie umiem tak za bardzo zmobilizować do ćwiczeń i zawsze było coś ciekawszego do zrobienia niż włączyć płytę z Ewką ! ale ogólnie kobieta jest dla mnie niesamowita ! czytam sobie jej posty na FB i ma tak motywujące, ciepłe, podnoszące na duchu i optymistyczne przekazy, że nie raz sprawiła, że uśmiechnęłam się kiedy miałam zły dzień. Ja zapisałam się na zajęcia fitness, ale to z prostego powodu...jeżeli zapłaciłam to szkoda zmarnować pieniędzy i trzeba chodzić i tak wyszło, że czasem mi się nie chciało, czasem byłam zmęczona, ale szłam chociaż na godzinę 4, czasem 5 razy w tyg. Faktycznie z wagi jakoś specjalnie nie spadłam, bo zaczęły robić się mięśnie, ale ciało było tal fajnie jędrne i koniec cellulitu tak jak mówię, moja przygoda z Ewą nie trwała długo, ale koleżanka mojej siostry ćwiczyła 5 razy w tyg i podobno po ok 1,5 miesiąca było widać bardzo duże postępy zwłaszcza na nogach, bo stały się jędrne i smukłe i pupa jej się podniosła.

Euphore amanda ma roczek a z mezem jestesmy poltora roku po slubie z znamy sie jakos z ponad dwa lata. U nas szybko poszlo:-)  ale od poczatku bylo jasne ze bedziemy razem:-)  mysmy sie poznali przez neta ludzie sie smieja ze po mnie wrocil z anglii. Moj jest w wielkej brytani 2 godziny samolotem teraz jak lece place 400 w dwie strony a na swieta bilety sa juz za 1500 wiecu nas odpada. Ale maz w listopadzie jeszcze obiecal przyleciec do malej bo ona ze mna do niego nie leci. No a w marcu przeprowadzka maz szuka miekania powoli. A dzieki ale ja wcale silna nie jestem stwarzam pozory:-)  a do wloch to niedaleko a ty pracujesz? A on bedzie mial jakies stypendium czy cos?

Karolina, doskonale Cię rozumiem, też mam takie obawy.Mój miał tu pracę, ja pracuję, w sumie niczego nam nie brakowało. Powiedział,że nie będzie pracował za marne pieniądze, skoro jest okazja zarabiać więcej.Przewrócił nasze życie do góry nogami...Mam wrażenie,że jest w stanie ze mnie zrezygnować w zamian za nowe, lepsze życie.Słabo sobie z tym wszystkim radzę... a praktycznie nie radzę sobie wcale.
Dziewczyny twierdzą,że potrzeba czasu,żeby to sobie poukładać w głowie, że będzie lepiej....To mnie naprawdę podtrzymuje na duchu.

Mój też nie rozumie mojego płaczu, denerwuje się ,że ja tak rozpaczam. Tęsknię, ale jeszcze bardziej boję się tego,że nasz związek się rozpadnie. I masz rację, z tego powodu rozpaczam najbardziej,jestem rozżalona, byłam przeciwna,żeby wyjeżdżał, postawił na swoim. Chyba jednak nie jestem dla niego najważniejsza...

Mój pojechał do anglii zupełnie bez kasy ,zaraz skoncza sie pieniadze na koncie ,nie ma internetu.Powiedziałam jemu zeby poszedł do kafejki to mowi ze jak zarobi pieniadze ., wiec jeszcze chwila i zupelnie stracimy chyba kontakt.

Asia ! to faktycznie szybko u Was poszło,ale to fajnie że się tak kochacie i byliście pewni a to czułaś to już od początku ? że skończycie jako małżeństwo? i byłaś tego pewna? przepraszam, że się tak dopytuję, ale strasznie mnie to ciekawi. My też poznaliśmy się przez internet i z tego co widzę, poznałaś swojego męża w podobnym wieku co ja swojego chłopaka. To w marcu przeprowadzka? ani się obejrzysz a szybko zleci a rozmawiacie codziennie?
co do tych pozorów, to mój pan profesor od psychologii powiedział kiedyś, że nawet jak czegoś nie wiesz, nie umiesz, czy z czymś sobie nie radzisz, to przynajmniej stwarzaj pozory to przekonasz samą siebie więc widzisz, to i tak bardzo dużo !
Ja jeszcze nie pracuję, ale planuję i bardzo bym chciała znaleźć pracę, żeby zająć sobie czas i głowę no i mieć na bilety .Chcę zacząć szukać pod koniec września, jak poleci. Tak, to jest wyjazd finansowany z UE więc co miesiąc będzie dostawał określoną sumę euro na utrzymanie się tam.

Karolina też się tego boję co Ty... tego, że kiedy mój pojedzie to wiadomo, że kiedy się kogoś nie ma przy sobie to łatwiej jest się zdystansować i boję się, że też jego stosunek do mnie się zmieni, ale staram się tak nie męczyć samej siebie tą myślą. Zgadzam się, że płaczemy bo tak naprawdę boimy się nie tyle tęsknoty, ale tego, że stracimy tą osobę. Myślę, tak jak Ty, że jeśli ktoś by mi powiedział, że to wytrzymamy i on wróci i będziemy razem, to pewnie bym tak nie przeżywała, byłoby łatwiej. Tak sobie myślę, że chciałabym kiedyś jak on wróci po tych 10 miesiącach, wejść tu na forum i poczytać moje posty z nim u boku A z facetami i z płaczem to tak jest, ja swojemu tłumaczyłam, żeby nie panikował jak ja płaczę, bo kobiety płaczą z wielu różnych powodów...hormony, PMS, stres, zdenerwowanie, problemy, smutek, ale też kiedy są od dłuższego czasu spięte, bo tak właśnie regulujemy to sobie, a on mówi, że facetą to jest tak trudno zrozumieć, bo dla nich płacz to jest tragedia i płaczą kiedy to jest naprawdę tragiczna sytuacja.

LadyAnette zgadzam się ! nawet jeżeli jest ciężko to nie wolno mówić a już tym bardziej wątpić w to, że się uda ! wiara naprawdę czyni cuda i ważne jest nasze podejście, dlatego nawet jak same w to nie za bardzo wierzymy, to wmawiajmy sobie na siłę, że się uda, aż pewnego dnia w to uwierzymy i nie będziemy już musiały sobie tego wmawiać. To jest tak, jak napisała LadyAnette, ze samemu można nieświadomie doprowadzić do tego, że tak się stanie, nawet jeśli tego nie chcemy. Bo to tak działa, że to co mamy, to co do nas przyszło, sami przyciągnęliśmy myśleniem o tym. Dlatego właśnie w każdej sytuacji trzeba myśleć pozytywnie ! Polecam film "the secret"

Karolinak a to praca na magazynie czy gdzie? I tak bedzie robil przes agencje wiec mogl sie zatrudnic gdziekolwiek a ta czeka i nie zarabia. A ty do niego dojedziesz jak on znajdzie prace i mieszkanie tak? Czy kiedy?
Euphore no szybko to ja zaszlam w ciaze a potem to juz polecialo. Ja go poznalam jak byl w anglii i od razu jak zobaczylam zdjecie powiedzialam siostrze oto moj maz:-)  ta sie smiala i do taz smieje ze przeczulam to:-)  on przyjechal po 2 miesiacach do pl na stale, zucil tam prace a byl na kontrakcie mieszkal tam 5 lat no niestety ale tu dorywczo pracowal jak urodzilam zaczol jezdzic do niemiec ale w styczniu juz tam pracy nie bylo wiec pojechal do agencji w katowicach i pojechal do anglii. I dobze ze pojechal wyjazd kosztowal nas 3 tysiace, dziekuje bogu ze nieposluchal tesciowej ktora obiecuje od 2 lat ze mu robote zalatwi w niemczech wtedy robila wszystko zeby zostal a teraz niemielibysmy za co zyc. dzoewczyny wiedza co ja tam przechodzilam jak maz wyjezdzal a ja z tesciami mieszkalam. Teraz mieszkam sama z dzieckiem w mieszkanku co dostalam w spadku po babci i mi super:-)
Dzisiaj jakis pokopany dzien amanda spala tylko raz o 13 ale o dziwo sama sie bawi i nawet angielskiego sie troche pouczylam:-)

Asia to fajnie, ze CI się to jakoś poukładało z tym mieszkaniem ale miałaś przeczucie ja też chciałabym żeby i moje się sprawdziły. A jak długo ze sobą mailowaliście zanim się pierwszy raz zobaczyliście na żywo? Jak Ci idzie nauka angielskiego? uczysz się sama czy chodzisz na jakieś zajęcia?

Powoli zaczynam to rozumieć i staram się nie szlochać do słuchawki. Widzę,że jemu też jest ciężko, pierwsze dni był przerażony, nie wiedział jak to wszystko się poukłada,a ja sobie wmawiałam,że jego zachowanie świadczy o tym,że nie tęskni. Nieprawda i tak jak piszesz faceci nie do końca potrafią to okazać.

Dziewczyny, ja już mam z tego wszystkiego mętlik w głowie, rozmawialiśmy wczoraj na skype na ten temat i wiem, że mu zależy, ale on mi powiedział, że znamy się pół roku, a on przecież jedzie na 10 miesięcy, to prawie dwa razy tyle i że on nie może mnie sobie "zarezerwować" na te miesiące, nie może kazać mi czekać. Są momenty, że widzę, jak mu zależy i kiedy mówię mu hipotetycznie, co sie stanie jak zaczniemy się oddalać i co jak się nie uda, to mówi mi "ale dlaczego Ty tak w ogóle myślisz?" ale zaraz potem widzę jak sam wątpi w to. Jak ma nam się udać jak on w to wątpi? Co? mam wierzyć za nas dwoje? Pytam go, chcesz mnie zobaczyć z innym? Chcesz, żebym z innym robiła to co z Tobą? ...mówi, że nie i że gdybym go zdradziła to nie wie co by zrobił poza tym, że ze złości koleś by oberwał, no to po co mówi mi, że nie może mi kazać czekać? on wie, że ja chce czekać, więc czemu podkopuje moje postanowienia? Ja wiem, że jemu też jest ciężko, że nie tak to sobie wyobrażał ten wyjazd, bo nie planował przed nim nikogo poznać, ale Jezu jaki on mi robi mętlik w głowie ! Jak już to sobie jakoś poukładam to on powie kilka zdań i znów zasiewa wątpliwości. Czasem jestem tak zła za to, myślę sobie "żebyś się nie obudził jak będzie już za późno"... kocham go i cholernie mi na nim zależy, on mówi, że też mu zależy i widzę to...ale widzę też masę wątpliwości i braku wiary...jutro widzimy się na kilka dni, więc poruszymy ten temat na żywo, tylko, że ja już po prostu nie wiem co mam mu powiedzieć? to jego nastawienie to jakiś  rollercoaster ! Ja rozumiem, że on też nie wie, jak będzie, bo to po prostu czas pokaże, ale raz mówi mi tak, że czuję, że aż mi dobrze w środku i czuję takie jakby bezpieczeństwo, psychiczny komfort, wiarę, że się uda a zaraz potem BAM ! powie coś takiego, że pojawiają się tylko wątpliwości .... ja już nie wiem. Skąd wynika to jego ciągłe wahanie się?

Asia, bo to tak jest, że co komu z pieniędzy i innych dóbr jak nie ma z kim tego dzielić ? celem nas wszystkich jest przede wszystkim szczęście, a tego właśnie nie dadzą nam żadne dobra materialne tak jak kochanie i bycie kochanym
fajnie, że masz już datę wylotu, masz teraz do czego odliczać chociaż domyślam się, że strasznie nie możesz się doczekać !

albo poczekaj aż wyjedzie i zobaczysz jak bedzie to wygladać czy bedzie sie staral czy nie, bo też z gory nie wiele idzie zaplanować:)

Mój po pierwszych dniach szoku, zaczął teraz bardzo tęsknić, przynajmniej tak twierdzi. Myślę, że gdybym znała datę jego powrotu byłoby mi lżej... On pojechał z zamiarem zostania. Chciałby żebym do niego dojechała, ale mam nadzieję ,że zmieni zdanie.

Cześć dziewczyny. Ja też się chyba do was przyłączę. W tamtym tygodniu chłopak wyjechał za granicę. Niby tylko do 8 listopada, ale i tak jest mi bardzo bardzo ciężko. Przez ostatnie 2 miesiące też nie mieliśmy dla siebei zbyt dużo czasu, taką ma pracę. Wracał bardzo późno a jeśli miał jeden dzień wolnego to większą częśc przesypiał bo wracał nad ranem albo w środku nocy.

Teraz do końca miałam nadzieję, że coś nie wypali z tym wyjazdem, że zostanie. Nie mogło to do mnie dotrzeć. Nie wiem co ze sobą zrobić. W jednej chwili jest ok a w drugiej myślę o nim, że przytulę go dopiero w listopadzie i bardzo cierpię.

To mój pierwszy związek w ogóle chociaż mam 22 lata, wcześniej nie interesowałam się facetami, byli dla mnie kumplami, ale do żadnego nic nie czułam. Jak się zaczęliśmy poznawać to nawet się cieszyłam, że taką ma pracę, bo lubiłam zawsze pobyć sama, nie przeszkadzało mi to i byłam przekonana, że jeśli będę mieć faceta to musi mi dawać sporo wolnej przestrzeni ) No i tak się wszystko pozmieniało, nie poznaję siebie heh

W każdym razie składam wniosek o przyjęcie mnie do grona słomianych wdów )

To widzę, że masz o wiele gorzej ode mnie. My przynajmniej mamy tego facebooka i skype. Rozmawiamy trochę wieczorami i jest ok, ale zauważyłam, że już drugi raz próbowałam go bardzo zdenerwować i sprowokować do kłótni. Ale on wie, że jestem bardzo zła na całą sytuację i to dlatego więc nie reagował negatywnie. Widzę, że mu przykro, ale co ma poradzić...

Jesteśmy jakiś rok i 2 miesiące razem.

A Twój chłopak na jak długo wyjechał? Czy po prostu chce tam juz zamieszkać i zostać? Kurcze, cięzka sytuacja..ja przynajmniej mam jako taki kontakt ;( Współczuje. Dobrze, ze mamy ten temat to możemy troche pobiadolić i się posmucić razem . Bo ludzie z mojego otoczenia tak średnio to rozumieją bo nie byli w takiej sytuacji a dużo koleżanek nigdy nie było z nikim. Częśc pytała jak ja to znoszę, ale większośc osób mówi, że to nic takiego przecież, że szybko minie. Może faktycznie wyolbrzymiam sprawę ehh

Rozumiem Cię. A tutaj nie da rady znaleźć pracy? Nie ma na to szans?

Ja się czasami zastanawiam jak oni się czują. czy też im tak samo ciężko, ale może tego aż tak nie pokazują bo by się to skonczyło na tym, że byśmy ryczeli oboje do telefonu
A Ty chcesz w ogóle jechać do Londynu? Rozmawialiście o tym czego Ty chcesz?