Pogaństwo - Netkobiety.pl

Niezupełnie. Mówienie o jednym totalny bogu ma pewien sens na pewnym poziomie ontologicznym do którego nie dochodzi większość wierzących ani ateistów, ale ze społecznego punktu widzenia, wielobóstwo to znacznie lepsze rozwiązanie. Imperium Rzymskie nie miało specjalnych problemów z napływem nowych religii politeistycznych. Dopiero pojawienie się chrześcijaństwa które negowało dotychczasowe bóstwa i głosiło jednego superboga, mogło stać się poważnym puntem zapalnym konfliktów na stopie religijnej.

Niektórzy usiłują wykorzystać zarys starego pomysłu, do religii monoteistycznej. Jeśli dobrze pamiętam to Jan Paweł II usiłował hybrydować Islam z Chrześcijaństwem.

Rozumiem o co chodzi i Vuk, i masz rację. Jednak pewien zarys odpowiedzi przemawiający za tezą postawioną przez Archera są święte dęby posadzone na kopcach władców i ścięte przez chrześcijan. Bioreligia była by może niezłym pomysłem. Wyobrażacie sobie jak skutecznie wyglądałaby obrona lasów deszczowych przed wycinką, gdyby przybrała status wojny religijnej? W zasadzie powinna taką skalę przyjąć, bo tym razem zagrożenie jest realne.

Gdzie ten Nowy Świat? W Nowym Świecie nie byłoby żadnych zabobonów, żadnych religii. Cały czas mamy Stary świat skoro ludzie nadal wierzą sobie w bogów czy boga. Skoro nadal klęka i oddaje hołdy mitom sprzed 2000 lat to nie widzę żadnych zmian. Jedynym zwiastunem "nowego świata" jest rozwijająca sie technika i medycyna. Nic po za tym. Skoro

Jak widać, masz rację. Natomiast odnosząc się do kopców, właśnie na szczytach tych kopców miano znaleźć korzenie dębów które zostały wycięte w początkach Chrystianizacji.

Vuk a skąd Ty wysnułeś tezę z wypowiedzi Archera że poganie żyli bliżej natury NIŻ chrześcijanie? Archer napisał: "Na pewno żyli bliżej natury i to miało odzwierciedlenie w wierzeniach, które odpowiadały realiom lokalnym." Ja tu tej wzmianki nie widzę.

A ja to zrozumiałam tak, że żyli (wtedy, ludzie) bliżej natury niż teraz i dlatego, ponieważ czuli się od natury, przyrody bardziej zależni, to wpływało na ich obrzędy- czy też ich intensywność.

Dziś katolicy obchodzą Niedzielę Palmową.

Sam rytuał uświęcania gałązki pochodzi jeszcze z pogańskich czasów kiedy do wsi wnoszono wierzbową gałązkę, która miała wypędzać zimę i wnosić nowe życie.

Sama palma jest symbolem odradzającego się życia.

Według tradycji palmę robiono z wierzby (popularnych bazi), trzciny wodnej oraz gałązek brzozy, które wstawiano wcześniej do wody aby się rozwinęły, dodatkowo oplatając całość gałązkami borówek i suszonymi lub żywymi kwiatami. Zwracano uwagę, aby gałązki pochodziły z wierzby iwy, a nie wierzby rokity, która jak sama nazwa wskazuje była uznana za diabelską.

Po jej poświęceniu należało w domu zjeść 3 bazie co miało chronić od chorób gardła. Szczęście miało przynieść także uderzanie palmą każdego domownika oraz... bydło idące na pastwisko. W niektórych regionach palmę niszczono i paląc okadzano nią domy lub dawano do pica zwierzętom w oborze jako ziołowy wywar. W większości domów jednak palmy przechowywano i traktowano jako talizman chroniący dom. Stawiano ją często w oknie w czasie burzy lub wsadzano w strzechę dachu. Jej źdźbło wkładano także do trumny, aby zapewnić spokój zmarłemu.

Ludzie podświadomie czują związek z własnymi korzeniami.
Mnie jednak panteon słowiański jakoś 'nie leżał'. Nie czułam po prostu bliskości ze słowiańskimi bogami.
Tak samo nie czuję panteonu germańskiego, czy nordyckiego. Celtycki mnie interesuje bardziej, ale to też nie panteon, który czuję.

Choć nazywam się poganką, nie wyznaje konkretnego panteonu. Moja wizja bogów jest bardziej panteistyczna, nie nadaję więc ludzkich cech swoim bogom, imion, cech wyglądu, itd.
To bardziej pierwotny panteon, bardziej związany z naturalnością, siłami natury i żywiołów, bez chęci dzielenia, a spajania i harmonizowania świata.