Trudne pytania o chrześcijaństwo - Netkobiety.pl

masz  racje   to trudne  pytania   poprosze   o inny  zestaw  pytań

1
   Z punktu widzenia    KK  wczesniejsze religje były  przejawem podswiadomego wyczuwania  obecnosci  siły wyższej nazywana  róznymi  imionami  z racji braku dostepu  do   prawdziwej  wiary Nier  pytaj   mnie   skąd  wiadomo że to prawdziwa  wiara   bo  podaje  Ci punkt  widzenia KK  Z logiczne  punktu  widzenia   monoteizm  zakłada  różnice   cech  miedzy bogami  ten jest taki ten  inny  ten silniejszy  a ten mądrzejszy   zaprzecza to   opcji że bóg jest   wszechmocny   wiec  perawdziwy bóg moze być  tylko jeden Ostaniawątek perwszego  pytania  świadczy   o twojej  totalne niewiedzy    albo prowokacji  wiec  daruje  sobie   te wyjasnienia
2
na  co  onczekał  to mozesz się spytac  tylko  jego  , poprzez  modlitwe  lub  medytacje może Ci się uda..... Ja moge  podac   alternatywne przypuszczenia że byc  może  włąsnei  tyle  trwał proces przygotwania  ziemi do życia dla ludzi  i ich  rozwoju  społecznego aby  można  było zakorzenic   prawdziwą wiare

3

Bóg  stworzył system  zycia na ziemi taki  a ne inny  To  co jest  brutalne  a co nei  jest  kwestią naszej oceny  Jest  to kolejne   pytanie  które  nie ma odpowiedzi 

ogólnie   wydaje   mi się ze   twoje  pytania są  po prostu  prowokacją  z   twojej odpowiwedzi   na  post Emilia  widac że jesteś inteligentnym  facetem   ale poziom zadanym  pytań  jest naprawde ......
Jak  znam życie  nastepnym twoim  krokiem  bedzie     zadnie   bardziej szczegółowych  pytań   potem dalej  i tak  dalej  Ogólnmei bedzie   to wygladac   jak   Tyu stawiasz  "mądre"  pytania  z  inni  bedą sie plątać   aby  wyjaśnić to czy tamto  , całkowity sens   sie rozymyje  i nic  z tego nie wyniknie

Wiesz, lubie sobie popisać z innymi na wymagające intelektualnie tematy i to jest główny powód tego wątku, niestety w otoczeniu ciężko byłoby mi znaleźć kogoś kto chciałby pleść o religii, nauce itd. Czasem rzeczywiście jest to świadoma prowokacja, czasem po prostu chęć poznania zdania drugiej strony, która pozostaje w opozycji. Nie zmuszam nikogo aby się wypowiadał, wtedy wątek umrze śmiercią naturalną i po kłopocie. Jest jeszcze jeden aspekt tematów takich jak ten: być może podobne pytania pomogą niektórym zacząć rozpatrywać pewne sprawy i uwolnić się z tej nakręcanej od narodzin maszynki religijnej indoktrynacji, w której wszyscy tkwimy. Jest wiele przypadków na to, że osoba wierząca dostrzega bezsens tego co robi, rzadko jednak można spotkać się z sytuacją odwrotną: ateista zaczyna wierzyć w siły nadprzyrodone, takie o jakich traktuje np. chrześcijaństwo.

1. Rozumiem tłumaczenie kk. Zastanawia mnie więc co z wiarą tysięcy osób, które wyznawały wielu bogów, a przez katolicyzm są pogardliwie określani jako poganie? Te same pogańskie obrządki, zostały jednak przyjęte do obrządku katolickiego. Hipokryzja? Jaki jest sens wiary skoro wierzyli w coś, co nie było prawdą? (to nie piorun jest bogiem a jakaś siła nadprzyrodzona). Pójdą do chrześcijańskiego nieba?

2. Wolę wykorzystywać swój czas w bardziej produktywny sposób. Rodzi się kolejne pytanie: Co z wszechmocą boga który potrzebuje miliardów lat na to, aby zakorzenić wiarę na Ziemi? Ten sam bóg jednocześnie potrafi robić rzeczy fizycznie niemożliwe, czyli np. zmartwychwstać do nieba.
Co do wieku Ziemi, nie przeszkadzało to jednak niektórym przedstawicielom kościoła (J.Ussher) określać wiek Ziemi na 4 tys. lat p.n.e. wzorując się na Biblii. Czym się kierowali?

3. Człowiek ma prawo i zdolność oceniania tego, co jest złe a co dobre. Świat jest brutalny, myśle że jest to dość jasne.
Rodzą się zatem pytania, które rzeczywiście pozostaną bez odpowiedzi: dlaczego np. nie powstał świat idealny, oparty na pobieraniu energii powszechnie dostępnej na świecie, energii gwiazd przez wszystkie żyjące organizmy bez tego całego zjadania się? (Nie znaczy to jednak, że nie możemy próbować dociekać jak to mogło być?). Wtedy w moim odczuciu mielibyśmy prawo sądzić, że tak idealne organizmy rzeczywiście zostały stworzone przez boga.
Brutalność tego świata na każdym jego poziomie idealnie tłumaczy ewolucja, z którą kościół katolicki się zgodził (co zatem z biblijnymi bajkami o zwierzątkach, które zostały stworzone jednego dnia i żyły sobie obok siebie w zgodzie?)
System obiegu materii w przyrodzie nie zna litości, moralności, to zwyczajny proces zjadania i wydalania, ukształtowany i wyspecjalizowany przez miliardy lat. Człowiek w tym procesie również bierze udział, w moim odczuciu nie ma w tym nic boskiego. To surowe reguły ukształtowane przez samo życie. Można w tej sytuacji odbić piłeczkę i stwierdzić, że bóg w rzeczywistości mógł jedynie dać początek życiu na Ziemi a ono potem samorzutnie się kształtowało. W końcu teksty religijne dają duże pole manewru w tłumaczeniu rzeczywistości, bo są pełne metafor i uogólnień, to wyobrażenia ludzi a nie informacje od boga. Tylko po co w takim przypadku się nimi kierować, skoro rzeczywistość lepiej tłumaczy nauka? Bo jesteśmy ofiarami indoktrynacji?

Ad. 1
Niebo w rozumieniu chrześcijańskim, podobnie jak czyściec i piekło są jakby nie patrzeć abstrakcją. Niestety podobnie w moim odczuciu może być z poziomami świadomości, o których piszesz (zen, nirvana). Niebo jest czym jednokierunkowym, podobno można się tam dostać ale jeszcze nikt stamtąd nie powrócił. Stan nirvany wydaje się czymś bardziej osiągalnym, skoro można go osiągnąć już za życia, niemniej z tego co przed chwilą doczytałem jej pełnia następuje dopiero po śmierci, czyli mamy podobny problem co z niebem chrześcijańskim- jak jest naprawdę dowiesz się dopiero wtedy, kiedy umrzesz.
Możesz podzielić się swoimi doświadczeniami w tych praktykach?

Ad. 2
Faktem jest, że ludzie zdając sobie sprawę z okresowości życia na Ziemi (każdy organizm żywy umiera) zadawali pytania o jego niejaką kontynuację, tyle że po śmierci. W religii chrześcijańskiej nieśmiertelność zapewnić miało posiadanie duszy. Wieki temu w kręgach kościelnych określono nawet jej wagę ;D.
Problem pojawia się wtedy, gdy nasze ciało krótko mówiąc kończy żywot. Wraz z zaprzestaniem pracy mózgu zmiany są nieodwracalne. Dla racjonalisty w tym miejscu kończy się ludzkie życie. Na ludzkich pragnieniach wyrosły jednak religie, w różny sposób ujmujące szanse życia po śmierci. Jak do tej pory chyba żadna w sposób przekonujący nie dała odpowiedzi na nurtujące nas pytania dotyczące życia pozagrobowego. Pokusa życia po śmierci jest tak wielka, że wszystkie liczące się religie świata obiecują życie wieczne, choć rozumieją je w odmienny sposób. Pewnie większość z nas chciałaby żyć wiecznie, więc wierzy w ten czy inny sposób na jego osiągnięcie, w myśl zasady: "co mi szkodzi spróbować?". Ale żeby je osiągnąć, trzeba spełnić szereg warunków, które określają religie. I tak się kręci ta maszynka.

Ad. 3
Przyznam, że argumentacja wyznawców religii Dalekiego Wschodu jest dużo bardziej zastanawiająca. Życie jest pełne dualizmów, ale czy tak jest naprawdę? Czy istnieje dobro i zło jako dwie strony medalu, czy zło jest tylko stanem w którym praktycznie nie ma dobra? Możnaby to porównać do pokoju z lampą posiadającą ściemniacz. Jeżeli w tym pokoju zapalimy a po chwili zgasimy oświetlenie, będzie to dualizm (jasność i ciemność), ale jeśli najpierw włączymy oświetlenie a następnie używając ściemniacza będziemy zmniejszać ilość światła wydobywającą się z żarówki aż do całkowitej ciemności, to będzie to ta druga rzeczywistość

Wyznawcy Peruna i Zeusa z punktu widzenia Chrześcijan, Żydów czy Muzułmanów byli poganami. Ciekawe jest, że wzajemnie wyznawcy tych wielkich monoteistycznych religii nie nazywają się poganami, ponieważ mamy poczucie, że wierzymy w tego samego Boga, tylko inaczej. Co się stanie z Bogiem gdy na ziemi nie będzie ludzi? Będzie istniał tak, jak istniał przed powstaniem człowieka, przed powstaniem świata, bo to On jest Stwórcą wszystkiego.

Bóg objawił się człowiekowi zaraz po stworzeniu (tak naucza Biblia), potem jednak człowiek odsunął się od Boga, ale Izraelici (czy raczej początkowo różne plemiona semickie) dzięki swoim prorokom np. Abrahamowi i Mojżeszowi  mieli możliwość poznać Boga. Chrześcijanie wierzą w tego samego Boga, tyle, że wierzymy, iż wypełniło się proroctwo w postaci Mesjasza, którym był Jezus, a Żydzi nie uwierzyli Jezusowi i nadal czekają na obiecanego Mesjasza. Tak więc Bóg był z człowiekiem cały czas od jego powstania, tylko człowiek Go od czasu do czasu opuszczał .

To jest trudne pytanie z punktu widzenia człowieka. Życie na ziemi rządzi się pewnymi prawami, które wyznaczył Bóg, a polegają one na przeplataniu się życia i śmierci. Życie na ziemi jest ulotne i choć bywa piękne, bywa też również okrutne. Doskonałe jest dopiero życie po śmierci, ale może żeby je docenić, zapragnąć go, człowiek musi też poznać smak cielesnego, "ułomnego" w pewnym sensie życia na ziemi z jego urokami i cieniami. Skoro śmierć (także gwałtowna) dotyczy człowieka, musi również dotykać inne stworzenia. Trudno to pojąć, ale nic dziwnego, w końcu gdybyśmy rozumieli całkowicie Boga, bylibyśmy Mu równi.

Matt, przecież pytałeś o punkt widzenia człowieka wierzącego, więc ci odpowiedziałam. Rozumiem twój tok myślenia, jest on całkowicie zrozumiały przez wzgląd na to,że jesteś niewierzący. Szanuję to. Mój punkt widzenia Boga i tego co stworzył jest całkowicie inny, więc nie usiłuj mnie przekonać, że  liczby udowadniają, że Boga nie ma, bo ja widzę to trochę inaczej.

Matt, odpowiedziałam na to w sąsiednim temacie i nie chcę się powtarzać.
Twój temat zacząłeś od słów: "Interesuje mnie spojrzenie katolików na podawane w wątku problemy..." . Nie jestem co prawda katoliczką, ale sądziłam, że jako chrześcijanka mogę się wypowiedzieć, bo w tych kwestiach zdanie wszystkich chrześcijan są raczej zbieżne. Nie wiem czego oczekiwałeś od katolików, zadając takie pytania. Sądziłam, że interesuje cię po prostu ich punkt widzenia, ale widzę teraz, że chciałeś po prostu "udowodnić" jaki to ty jesteś niebywale światły, a wierzący w Boga to głupki, którzy uwierzyli by nawet w latającego potwora spaghetti.

Drogi Matt, pomimo twego nieco pogardliwego tonu ustosunkuję się do twojej wypowiedzi. Mylisz moim zdaniem pewne pojęcia, czym innym jest tłumaczenie wiarą rzeczywistości, czyli na pytania dotyczące rzeczywistości doszukiwać się wyłącznie boskiej interwencji, a czym innym jest szukanie boskich zamiarów. W pierwszym przypadku człowiek nierozumiejący praw natury np. przyczyn choroby, wytłumaczy sobie wiarą, że np. jest to kara za grzech. W drugim przypadku wiedząc, że choroba jest spowodowana przez wirus człowiek będzie sobie zadawał pytanie, dlaczego Bóg stworzył wirusy. W tym drugim przypadku nie jest to jednak tłumaczenie wiarą rzeczywistości, bo przyjmujemy rzeczywistość taką, jaka jest i wierzący tłumaczy chorobę tak samo jak niewierzący.

To nie abstrakcja. To autentyczne doświadczenie. To praktyka medytacji, wszystko jedno czy chrześcijańskiej, czy modlitwy kontemplacyjnej, czy medytacji zen. Istotą tego doswiadczenia jest głębokie poczucie jedności z wszechsiwatem, z tym co nazywamy Bogiem, ze wszystkim, co nas otacza. Człowiek jest tak skonstruowany, że wytycza sobie sam granice. Tymczasem owoc medytacji to pewien stan ducha, w którym nie ma granic i różnic, wszystko to zaciera się i jest jedność. To nie jest kwestia wiary, lecz - powtórzę - doświadczenia. Po śmierci ciała jest to samo, tyle że ten stan będzie trwaniem. Tu i teraz, w życiu, nie da się tak "trwać", choć owoce tego doświadczenia widoczne są na codzień.

Judaizm jest najstarszą spośród monoteistycznych. Wcześniejsze religie kultywowały wielobóstwo, tak gwoli uściślenia.

Że słucham?

Bo to jest jeden i ten sam Bóg. Judaizm i Islam to dwa odłamy tej samej religii (zapoczątkowanej przez Abrahama). Z kolei Chrześcijaństwo stało się odłamem Judaizmu. Tak czy siak - wszyscy wierzą w jednego i tego samego Boga. To nie jest jakieś poczucie, tylko fakt. Chrześcijaństwo się rozwinęło dzięki narzucaniu go siłą - przy pomocy ognia i miecza.

To jest podstawowe kłamstwo rozpowszechniane przez Kościół. Te cywilizacje były bardzo często lepiej rozwinięte od naszej. Pod kątem technologicznym niekiedy również. Dopiero dzisiaj zaczynamy poznawać niektóre niuanse i rozumieć ich motywy. Acz też nie zawsze, bo nie znamy odpowiedzi na pytania skąd znano układy gwiazd, których nie widać gołym okiem. Rzymianie mieli np wodoodporny beton - coś zapomnianego na niemal 2 tysiące lat, klimatyzowane domy itp. Na całym świecie stoją gigantyczne, monolityczne konstrukcje z bloków skalnych ważących dziesiątki i setki ton, a obrobionych z dokładnością lasera i diamentu. A nawet dzisiaj obróbka tak wielkich elementów nie byłaby możliwa. Inne wielotonowe bloki były transportowane na setki kilometrów. Coraz częściej badacze skłaniają się ku teorii iż było to możliwe dzięki technologii sonicznej, którą dzisiaj dopiero poznajemy - w warunkach laboratoryjnych unoszone są niewielkie piłeczki dzięki falom akustycznym (unoszone i dokładnie sterowane tj, obracane w dowolną stronę). Egipcjanie z kolei znali już elektryczność i mieli rozbudowany system pomocy medycznej. Okazało się, że to nie niewolnicy budowali piramidy, ale wyspecjalizowana klasa budowniczych. Znaleziono szczątki jednego człowieka potwierdzające, że przeszedł skomplikowaną operację czaszki, a zmarł dopiero kilka lat później. Wikingowie znali się nie tylko na astronomii, ale również potrafili nawigować bez widocznego nieba. Do tej pory nie specjalnie wiadomo jak. Znane są zatopione miasta u wybrzeży Indii (ale i nie tylko) sprzed ok 30 tysięcy lat. A więc są wielokrotnie starsze niż do tej pory uważane początki urbanizacji (czyli ok 10tyś lat). Niektóre ruiny noszą ślady działania ekstremalnie wysokich temperatur - niemożliwych do osiągnięcia w pożarze czy nawet w kowalskim piecu. Znaleziono bowiem ślady zeszklenia skał, z których były zbudowane mury wokół miast. Jakim cudem? Nikt nie wie, bo nawet dziś nie mamy technologii, która pozwoliłaby dać taki efekt na wolnym powietrzu. W grę wchodziłby jedynie piec hutniczy.

Pytań o technologię i motywy jest tak wiele, że wielu ludzi wierzy w pomoc 'obcych'. Bo inaczej nie jesteśmy w stanie tego wytłumaczyć, gdyż zbyt wiele rzeczy wykracza poza możliwości naszej technologii, choć ujarzmiliśmy moc atomu, byliśmy na księżycu itp. Stoi to w sporej sprzeczności o utrzymywanym (a zapoczątkowanym przez KK) prymitywizmie kultur przedchrześcijańskich. 

Dzięki KK niemal nic nie wiadomo o naszej, słowiańskiej kulturze sprzed chrystianizacji. A również była to kultura dość zaawansowana, znająca się m.in. na hydrotechnice, czy wysoko rozwiniętym ziołolecznictwie. KK po prostu przejął w tym zakresie metody rzymskie - Pax Romana polegał głównie na wycięciu w pień starszyzny, narzuceniu własnych bożków i świąt w dni, w które oni obchodzili własne, a reszta ich nie obchodziła za bardzo. Następowało szybkie załamanie własnej kultury i w przeciągu 2-3 pokoleń nikt już nie znał starych obrządków.

Owszem nie da się tego porównać, bo dalej nie wiemy jakim cudem udało im się stworzyć takie cywilizacje z takimi osiągnięciami, które trudne by było do skopiowania nawet dla dzisiejszych ludzi. Dlatego mówienie o ich prymitywizmie jest po prostu kłamstwem.

Co do pisania itp to akurat wynalazek przedchrześcijański.

Tak - pomijając kilka kwestii o których wspominałem - że nawet przy użyciu dzisiejszej technologii nie jesteśmy w stanie skopiować ich dzieł nawet w skali 10krotnie mniejszej. Faktycznie - prymitywy...

Średniowieczna Europa to wręcz zaprzeczenie wcześniejszych osiągnięć - nawet tych europejskich. I chodzi zarówno o rozwiązania architektoniczne, metalurgię czy wojaczkę. Niemal w każdej dziedzinie nastąpił regres. Wspomniani rzymianie mieli kanalizację, ogrzewanie podłogowe, brukowane ulice, klimatyzację, miejskie szalety. W średniowieczu królowało błoto na ulicach, a ścieki były z wiadra wywalane wprost na ulice. Faktycznie - postęp. Dopiero w wieku XIX i XX zaczęliśmy dorównywać starożytności. W niektórych aspektach ich wyprzedziliśmy, ale jedynie nieznacznie, bo dopiero teraz zaczynamy odkrywać i rozumieć pewne rzeczy. Owszem - mamy technologię na miarę naszych czasów, która jest nie do porównania - ale wciąż okazuje się, że odkrywamy rzeczy, o których starożytni wiedzieli. Jednakże rozwój jaki nastąpił w wieku XIX i XX nie wiązałbym z Kościołem, a raczej z odejściem od zwierzchnictwa tej instytucji i wojną (która jest motorem postępu).

I tak i nie. Już wcześniej byli na naszych ziemiach wspomniani rzymianie. Chrzest przyjęty przez Mieszka nie wyplenił pogaństwa, które było silnie zakorzenione. To o czym mówisz to nie pismo samo w sobie, ale kronikarstwo w rozumieniu współczesnym. Wcześniej nie było ono potrzebne i nikt nie widział takiej potrzeby. Niektóre plemiona Indian w Ameryce Północnej wciąż nie spisują swoich legend i podań, a ich kultura plemienna jest bardzo silna i nie została wyparta przez KK. Zdobyczą może być jedynie wynalazek druku, a fakt, że pierwszą drukowaną książką było biblia była raczej przejawem strachu i zapobiegliwości niż aktem wiary. W ówczesnych czasach technologia i rozwój naukowy był potępiany przez KK jako dzieło szatana, magii/czarownic itp.

No z tym jednym zdaniem się nie zgadzam, Biblię wydrukowano jako pierwszą nie ze strachu, tylko dlatego, że dla ówczesnych ludzi w Europie była to po prostu najważniejsza księga. Strach nie miał tu nic do rzeczy i pierwszy raz muszę przyznać spotkałam się z taką argumentacją .  Mam wrażenie, że zbaczamy z tematu. Ja się zgadzam z tym co napisałeś, ale to wszystko nie zmienia faktu, że dla człowieka żyjącego w dobie internetu, podboju kosmosu, badań genetycznych itp. nie wydaje mi się możliwa wiara w boga Zeusa żyjącego na górze Olimp czy Thora miotającego piorunami. Bóg w wydaniu chrześcijańskim czy judaistycznym nie ma przymiotów ludzkich, w przeciwieństwie do wszelkich bóstw pogańskich. Nie ma żon, dzieci, konkretnego mieszkania, nie miota piorunami, nie wzbudza fal trójzębem, nie żywi się krwią ofiar. To moje osobiste zdanie, ale uważam, że to dość istotna różnica wyróżniająca chrześcijaństwo i judaizm od wszelkich kultów pogańskich (nawet jeśli ci poganie mieli niebywałe umiejętności w dziedzinie astronomii czy matematyki).

Bullitt  widze że nei potrafisz   zrozumiec   rzeczy które dzieją sie  na pewnych płaszczyznach  poza  twoim zasięgiem  Mówie  tu  o  WIERZE  a nie  nauce , każdy ma prawo  wierzyc  w co  chce    nawet  w przytaczane   różowe słonie  Jest  to po PROSTU WIARA  A   ona sama z  założenia  dopuszcza  wszelkie możlkiwości  nawet te  całkowicie niewytłumaczalne   bawi mnie dziecinne  traktowanie   starego  testamentu   nawet przez wierzących  , a  w  szczególności   przez  ataistów  którzy  chlubią się  jak  bardzo  są postepowi  i nowoczesni   Ale  chyba że   masz jakiś  argument  i potrafisz mi udowodnic że  sodome i gomore roz...li  aniołowie
   A tak swoją drogą  jesteś na dobrej  drodze   w anioły  już wierzysz ....

Widzisz  Matt  Twój problem  to taki że nie potrafisz myślec  abstrakcyjnie   dla ciebie liczy sie  to co możesz dotknąc  i zrozumić  , wszystko inne  nie istnieje  Ale niektórzy potrafia  dostrzec  cos wiecej , dla niektóych liczy sie  intuicja  , pragnienie, wewnetrzna  refleksja Rozmowa  z Toba  o  wierze  to tak jak  opisywanie slepemu kolorów  Aby  to zrozumieć  trzeba w ieśc sie na troche inne płaszczyzny  egzystencji  ,dostrzec to co  jest  ulotne   i niedostrzegalne Chwali się ze próbujesz  to zrozumieć  ale  wiedzą nigdy  nie zrozumiesz  wiary , przykro mi.....

Widzisz, do około 17 roku życia byłem katolikiem praktykującym jak to się nieraz mówi, wiem co to znaczy wierzyć i mam pewne doświadczenia z tym związane. Trzeba to przynać, nie lubię gadać do siebie, więc rozmowa z bogiem mi nie szła, bo były to monologi. Im więcej dowiadywałem się o chrześcijaństwie, im bardziej czytałem o religiach, o nauce, tym bardziej odchodziłem od wiary. Zrozumiałem, że to nie ma sensu poza kilkoma oczywistymi aspektami wiary, jak otrzymywanie wewnętrznej motywacji i siły, czy upraszczanie sobie światopoglądu. Motywować potrafię się sam, siłę wewnętrzną czerpię z chęci życia i rozwijania się, a światopogląd kształtuje w oparciu o wiedzę, religia więc stała się zbędna.

Tak z kompletnie innej brochy, ale koncepcja wydaje mi się być ciekawą. Otóż jak wiadomo energia jest wartością stałą. Jeśli przyjmiemy, że ludzie maja jakąś tam energię - manę, duszę, siłę swojej wiary, ducha czy jak to nie nazwiemy, to czy ilość ludzi będzie wpływać na ową energię? W sensie Energia musi się zgadzać - a skoro jest nas więcej, to i czy owa energia, która jest w nas, będzie w konsekwencji słabsza?

Wiele by to wyjaśniało prawdę mówiąc, bo kiedyś ktoś (nazwiska nie pamiętam) wpadł na pomysł, aby zmierzyć energię grup ludzi modlących się w pewnym sanktuarium słynnym z cudów. Wyniki były zadziwiające, bowiem wytworzoną energię nie dość, że można było zmierzyć, to wyniki były względnie powtarzalne.

Ciekawa teoria. Biorąc pod uwagę, że według teologii dusza jest nieśmiertelna i nie ma początku ani końca, to jeśli był by to rodzaj energii, to po prostu część energii nie znajdujący się dawniej w nas, bo było nas mniej, była wtedy gdzieś indziej. Gdzie jest "zmagazynowana" energia, gdy nie jest w człowieku? Może stoi za tym Bóg? .

Ja wierzę, ty nie i co w tym złego? Nie rozumiem tylko dlaczego usilnie starasz się mi udowodnić, że w związku z tym jestem od ciebie głupsza. Chcesz swoje ego podbudować, czy jak?

A ja widzę ten sens -  życie wieczne, w które ty nie wierzysz i taka jest różnica, która nie powoduje, że ty jesteś mądrzejszy (albo ja).

Nauka nie odpowiada na wszystkie pytania. Zarówno wiara, jak i nauka wymagają ciągłych studiów.

Podobną abstrakcją było założenie, że Ziemia jest okrągła. Zarówno z wiarą jak i nauką jest ten sam problem: im dalej w las - tym więcej drzew. Im więcej wiemy, tym więcej pytań zadajemy. Na pewnym poziomie zaawansowania mamy do czynienia z rzeczami niewytłumaczalnymi - zarówno przez wiarę jak i naukę.

Nie każda wiara zakłada życie wieczne. A nawet jeśli, to ta obietnica jest obostrzona wieloma zobowiązaniami. Poza tym, życie po życiu to najmniejszy problem. Bardziej frapujące pytania są zupełnie inne - jak? Skąd? Dlaczego? Kto i po co? To są pytania o nasze pochodzenie, o nasze miejsce we wszechświecie i sposób rozwoju poszczególnych cywilizacji i przyczyny ich upadku. Nasza wiedza jest bardzo nikła, a sposób postrzegania ograniczony technologią.

Zakładasz, że nie ma boga czy bogów, nie ma wyższej siły. Ok - zatem co pchnęło prymitywne ludy do gwałtownego rozwoju, że w ciągu kilku raptem pokoleń zmieniły się od prymitywnych plemion zbieraczy do rozwiniętych cywilizacji znających zaawansowaną matematykę, fizykę, astronomię, hydrotechnikę. Skoro byli tak prymitywni, to skąd rozwinęło się u nich abstrakcyjne myślenie? Czy to zasługa ewolucji? To czemu oddzielone w czasie i przestrzeni cywilizacje wykazywały aż tak ogromną ilość cech wspólnych? Nie rozumieli czemu rzeki wylewają, skąd się biorą błyskawice? Ok - ale czemu przez tysiące lat nikogo to nie obchodziło, ani nie dziwiło, aż nagle zaczęło? Ewolucja? No nie bardzo, bo na przestrzeni ostatnich kilkunastu tysięcy lat nie zmieniliśmy się pod tym kątem prawie wcale.

1) Tylko twoim zdaniem. Ale jesteś w błędzie. Nauka i religia odpowiadają na te same pytania tylko w różny sposób. Nauka daje ci odpowiedź na pytanie 'jak?', natomiast wiara 'dlaczego?'.

2) Twoje postrzeganie wiary jest naprawdę bardzo płytkie.

3) Zmienia to to, że religie różnią się między sobą określonymi założeniami, a obietnica wiecznego życia nie jest dana każdemu. Nawet katolik, jeśli będzie grzeszył, to nie zazna raju. Posłużyłeś się nieprawdziwą tezą do udowodnienia swojego "prawdziwego" twierdzenia. Religia czy nie, to mamy tendencje do ustalania pewnych zasad, które porządkują nasz świat. Równie dobrze mógłbym to samo napisać o konstytucji czy poszczególnych ustawach.

Wiesz, jest takie powiedzenie, które jak nic pasuje do ciebie: "Wiedza daje pokorę wielkiemu, dziwi przeciętnego, nadyma małego.". Zachłystujesz się pustymi frazesami ufny w swoją mądrość. Tymczasem nie możesz udowodnić, że boga (takiego czy innego) nie ma. Nie da się tego udowodnić. Podobnie jak nie da się jednoznacznie udowodnić, że bóg (taki czy inny) istnieje.

Co do ewolucji - cóż - teoria Darwina cieszy się coraz mniejszym powodzeniem, bo w wielu wypadkach nie tłumaczy niczego. Tak jest np w przypadku homo sapiens. Człowiek żył w tym samym czasie co inne humanoidy. Nawet biologicznie lepiej dostosowane do warunków naturalnych niż człowiek. Mimo wszystko to my odnieśliśmy sukces, to my zaczęliśmy budować miasta itp. Co ciekawe w biblii i wielu innych tekstach mówi się o półbogach, innych rasach - czy to wielkoludów, czy wyjątkowo małych ludzi itp. No i okazało się to w sumie prawdą - bo mieliśmy z nimi styczność, choć nie do końca w taki sposób. Czyli pamięć o tych wydarzeniach przetrwała przez tysiąclecia w plemiennych historiach. Cechą wspólną wszystkich religii jest jedno - przyszedł bóg (lub bogowie) z nieba i dał ludziom wiedzę i umiejętności. I tuż po tym następował wielki, cywilizacyjny rozkwit.

Jako człowiek światły spróbuj zinterpretować teksty religijne na sposób naukowy - o czym one wtedy mówią? Przypominają trochę opisy opisy urządzeń i zjawisk, które starali się opisać ludzie, dla których wykraczało to poza ich zdolność rozumowania. Bo jak wyglądałby współczesny smartfon dla człowieka sprzed 3 tysięcy lat jak nie lampa Aladyna?

I tutaj zaczynają się dopiero schody Matt87 - jeśli boga/bogów nie ma, a prości ludzie próbowali sobie religią odpowiedzieć na pytanie o ich jestestwo i opisywali wprost to co widzą, to jak to zinterpretować? Siejąca śmierć i zniszczenie Arka Przymierza, rozstąpienie się Morza Czarnego, plagi egipskie, opisy aniołów (szczególnie polecam zwrócić ci uwagę na opis zjawisk jakie temu towarzyszyły i co obecnie to przypomina) nagle nabierają zupełnie innego wymiaru - nie duchowego, ale realnego i namacalnego. Jeśli takie były choć w połowie, to powstaje pytanie "co u licha?". Jeśli zaś była to czysta abstrakcja, to skąd ona się wzięła? Jakie ma podstawy? Skąd powtarzające się z wieku na wiek objawienia, wizje, cuda? Objaw tej samej, niezmiennej przez tysiąclecia choroby psychicznej, której nie potrafimy zdiagnozować?

Kizia75 - nie chcesz chyba powiedzieć, że ktokolwiek wierzy, że to Bóg ciska piorunami...?

Matt87 - widzisz, cały problem w dyskusji z tobą jest taki, że okopałeś się na swojej pozycji "wiedzy" i "nauki" w mocno tradycyjnym i konserwatywnym ujęciu tych pojęć. Prosty przykład - założyłeś, że boga nie ma. Na dokładnie tej samej zasadzie, co przeciętna osoba wierząca zakłada istnienie boga. To wygląda tak, jakbyś się obraził na KK.

Wiesz, tak się akurat składa, że jestem osobą niewierzącą. Nigdy nie byłem. Zawsze szukałem i byłem otwarty na różne hipotezy. Jedne pasowały mi bardziej, a inne mniej. Ale nie znalazłem takiej, która zadowalałaby mnie w całości. Bo wciąż więcej zadajemy pytań niż uzyskujemy odpowiedzi. Zwłaszcza o naszą przeszłość. I ani wiara, ani nauka nie jest w stanie dostarczyć odpowiedzi.

Może gdzieś ktoś wierzy, np. w Indiach czy Afryce. Niewykluczone.

Nie tu w Polsce i nie są to bynajmniej wyznawcy Asatru czy rodzimowiercy słowiańscy tylko bogobojne owieczki z trzódki KK. Ustaw sobie częstotliwość rozgłośni toruńskiej i posłuchaj od czasu do czasu rozmówców bądź ojców prowadzących, wiele się dowiesz.

Hej, trochę mnie nie było, postaram się odpowiedzieć na te inwektywy. Moją potrzebę wiedzy i poszukiwania odpowiedzi na liczne pytania sprowadziłeś do poziomu obrażania się na jakąś instytucję, to niesprawiedliwe

Okopałem się, tzn. mam wyrobione zdanie, poparte wieloma latami lektury i przemyśleń. Stwierdzam, że boga nie ma, bo założyłem że bujanie w obłokach do niczego konkretnego nie prowadzi. Pojęcie boga jest uproszczeniem utworzonym tysiące lat temu przez ludzi którzy nie mogli pojąć prawidłowości tego świata. Nie ma żadnych dowodów na to że bóg istnieje, oczywiście ten rozumiany przez wszystkie religie od tych politeistycznych po monoteistyczne. To jest problem wiary, nie może się to równać z nauką. Nie jestem ignorantem i dopuszczam do siebie możliwość, że wszechświat mógł powstać wskutek działania nieznanej nam energii, jednak jest to problematyka tak niejasna, że religie które wyewoluowały z prostych wierzeń animistycznych nie mogą tu nic wyjaśnić. Pojęcie boga znów się powtórze, stało sie komunałem. Każdy interpretuje je na swój własny sposób. Co dzięki temu można wyjasnić? Nic.
To że osoba wierząca zakłada, ze bóg istnieje jest już założeniem innej natury. Problem wiary pozostaje niezmienny, nie do wyjaśnienia. To natomiast, że ja zakładam że wszechświat powstał w taki a nie inny sposób to problem do wyjaśnienia na przestrzeni następnych dekad czy stuleci.

Jestem otwarty na różne poglądy, ale akurat w materii religii sporo przebywałem i uznałem, że szkoda na to czasu. Religia ma wartość w wymiarze psychologicznym, kulturowym i w żadnym więcej. Jak wspominałem nie akceptuje tłumaczenia rzeczywistości uproszczeniami opartymi na wierze. Życie jest krótkie i aby do czegoś dojść trzeba eliminować warianty najmniej prawdopodobne a szukać odpowiedzi w tych, które mają jakieś szanse powodzenia. Szeroko pojęta nauka jest dla mnie dzisiaj tym, co może taką odpowiedź dać. Religia, mając na uwadze całą jej ziemską ewolucję, pochodzenie i motywy, na nic konkretnego odpowiedzi nie da.

Ktoś stwierdził, że nauka nie zagraża religii, nie wypiera jej. Ja uważam, że nauka wyjaśnia to, co religia upraszcza w wielu płaszczyznach. Proste przykłady to tzw. cuda. Odniosę się do tych z obszarów Polski, tematyki mi najbliższej. Ludzie wierzą w cuda jasnogórskie, nad Wisłą itd. Żadnych cudów bynajmniej nie było. Określenie tych zdarzeń cudami oczywiście wzięło się z jednej strony z ludzkiej niewiedzi a z drugiej strony to celowa polityka kk w tamtych czasach, aby wszystko co ważne, kluczowe dla Polski i ludności wiązać z religią. Ogłupienie ludu było tu tylko czymś sprzyjającym. Warto poczytać o tym, aby zmienić swoje nastawienie do tego typu spraw. Jeden doktor podczas zajęć na moim kierunku ładnie skwitował tego typu wierzenia: powiedział że cud nad Wisłą to po prostu biegunka żołnierzy rosyjskich, którzy w takim stanie nie mogli skutecznie walczyć z przeciwnikiem.

Dotarła do mnie równie przerażająca myśl, mianowicie przeciętni zjadacze chleba są zbyt głupi, aby nauka mogła wyprzeć religię w ich życiu. Czemu? Na przestrzeni wieków odkrycia wyjaśniały to co religia upraszczała, ale nie wiązało się to ze wzrostem świadomości wśród pospolitego tłumu. Podobnie jest dzisiaj, gdyby stwierdzono że boga nie ma musiano by to ogłosić w wiadomościach, ale pewnie i tak większość ludzi wierzących dalej by wierzyła w to, w co wierzy. Tu kluczowa wydaje się indoktrynacja, czyli wpajanie religii tłumowi od małego. Dzięki temu stopień ignorancji można utrzymać na takim poziomie, aby religia i jej władze miały zapewniony sowity byt.
Ktoś stwierdził, że wiarę w boga utożsamiam z czyjąś głupotą. Napisze tak: jeśli ktoś jest głupi, to fakt że wierzy w boga bądź nie niczego nie zmienia. Tak samo, jeśli jest inteligentny.
Wiara w boga to dla mnie ignorancja postępu nauki, która nie wyjaśnia oczywiście wszystkiego, ma jeszcze wiele przed sobą, ale jest jedynym źródłem wiedzy, która może dać odpowiedzi na kluczowe dla tej myślącej części ludzkości pytania.
Moim marzeniem jest, aby dożyć kiedyś chwili, kiedy urządzenia wzorowane na LHC lub któryś z wybitnych intelektów tego świata dadzą odpowiedź na pytanie dotyczące tego, jak powstał wszechświat, jak narodziło się życie na Ziemi. Który szary zjadacz chleba marzy o takich rzeczach? Tacy ludzie to trzon wyznaniony każdej z wielkich religii.
Znając życie, spece od watykańskiego dostosowywania religii do postępu nauki stwierdzą wtedy, że..tak chciał bóg, to o czym powiedział ten naukowiec, co wykazała ta maszyna jest w gruncie rzeczy bogiem ;D Czyż to nie religijne uproszczenie?

Zgadzam się z Tobą, co nie zmienia cały czas faktu, że rzeczywistości nie można tłumaczyć wiarą, opisywaną przez religie. Nauka przecież wie, co to jest wiara, każdy z nas jest w stanie w prosty sposób określić na czym się ona opiera.
Zresztą jak wyobrażasz sobie świat w którym to religia kształtuje światopogląd a nauka jest tylko dodatkiem? To już znamy z historii, dominacja religii niesie głupotę i ciemnotę. Wiek XXI to wiek nauki i technologii.

Widzisz, miłość z naukowego punktu widzenia jest czymś bardzo klarownym, jest tylko grą zwiazków chemicznych. Nie mając tej świadomości będzie czymś niesamowitym, danym przez boga itd. Mając świadomość jej mechanizmu możesz kochać ale będziesz też rozumieć, że zadaniem tego mechanizmu jest nic innego tylko utrwalanie związku dwóch bytów w celu skutecznego odchowania potomstwa. Miłość nie jest wyjątkowa, dana przez boga, przecież zwierzęta też kochają i to uczucie potrafią sobie okazywać. To jeden z ewolucyjnych mechanizmów.

Wiem, że wiara daje siłę. To jedna z jej podstawowych funkcji. Mogę śmiało zaryzykować stwierdzenie, że większość środowiska naukowego na świecie to ateiści, nie ma w tym nic dziwnego. Część to osoby wierzące, motywujące to na pewno w różny sposób. Pamiętaj że naukowiec to zwykle specjalista, może być geniuszem w fizyce a o religiach nie mieć zielonego pojęcia. Taka osoba jest katolikiem z prostego powodu: była indoktrynowana. Z tego też niewielu z tych, którzy tak się szczycą tym że część środowiska naukowego to osoby religijne, zdaje sobie sprawę.

Racja, mogą sobie wierzyć i mogą to nawet głosić ale muszą pojąć jedno: to jest wiara nie nauka. Nie mogą stwierdzać, a jedynie zakładać że tak może być. To jest właśnie wiara. Stwierdzanie, że tak jednak jest, to już typowo katolicka ignorancja.
Ja nie twierdzę, że świat powstał w sposób który stara się wyjaśnić nauka, bo to na razie teorie stale weryfikowane, ja twierdzę że sposób powstania świata głoszony przez religie to tylko domysły które NIGDY NIE ZOSTANĄ POTWIERDZONE, bo nie będzie możliwe wykazanie w sposób satysfakcjonujący, że tak było. Na straży tego stoi właśnie zagadnienie wiary-ZAKŁADANIE ŻE COŚ SIĘ WYDARZYŁO, CHOĆ NIE DOSZUKUJEMY SIĘ W TYM POTWIERDZENIA ANI DOWODÓW. W taki sposób nie można tłumaczyć rzeczywistości.

Wiara, sens wiary, jej właściwości, to wszystko można zdefiniować. Chętnie poznam jednak aspekty wiary, które są nie do opisania. Ja cały czas mam na myśli wiarę związaną z religią.

Nie wiemy co tak naprawdę siedziało w głowie Einsteina, jaką miał psychikę, siłę woli itd. To wszystko poza inteligencją kształtuje nasze poglądy. Mając na uwadze fakt idealnej struktury pewnych zjawisk zostawił sobie niejako furtkę lub nie chciał być w pełni stanowczy w soich osądach, co jednak niczego nie dowodzi.

Wolę wiedzę i naukę niż wiarę w rzeczy nieweryfikowalne, choć to drugie niesie za sobą pewne korzyści.

Nadal ignorujesz to, czym jest nauka. Fakty, które można wytłumaczyć naukowo przypisujesz czemuś paranormalnemu tylko dlatego, że albo nie masz dostatecznej wiedzy w tym problemie, albo indoktrynacja działa w sposób sobie właściwy. Zakładasz że siła wiary jest dowodem istnienia boga całkowicie ignorując to, że możliwości ludzkiego mózgu nie są do końca znane, cały czas nas zaskakuje, a to za jego sprawą dochodzi do przemian określanych jako boskie, samouzdrowień organizmu. Zauważ, że są w świecie zwierząt organizmy, które same potrafią odtwarzać utracone części ciała. To też ingerencja boga i siła ich wiary?

Jak pisałem wiara niesie pewne korzyści, ma swoje plusy dla psychiki ale na tym jak dla mnie kończy się jej rola.

Skoro technika i nauka są zawodne, to co może w sposób bardziej racjonalny tłumaczyć otaczającą rzeczywistość? Doskonale rozumiem, że nauka na wielu polach ledwie raczkuje, ale na chwilę obecną nie widzę innej alternatywy. Problematyka opierania światopoglądu na nauce jest dużo bardziej stabilna niż na wierze i religii. Mogę być zwolennikiem jednej z teorii naukowych starających się objaśniać dany problem, po czym po latach okaże się że była ona błędna, bo inna teoria wyjaśni wszystko, a ja po prostu to zaakceptuję, dlatego że zagadnienie to ma wymiar racjonalny, odnosi się do inteligencji, wiedzy itd. Podziały religijne natomiast to problematyka dużo bardziej prymitywna, co jak pokazuje historia przyniosło wiele złego na świecie. Po dziś dzień walka o zabobony i słuszność jednej wiary nad drugą trwa. Podział Sudanu na dwa niezależne państwa jest tego przykładem. Religia w tym aspekcie jest złem, archaizmem z zamierzchłych czasów coraz bardziej kontrastującym z postępem naukowo-technicznym. Coś co odnosi się do wiary ma wymiar irracjonalny, coś takiego nie może ukształtować stabilnego światopoglądu, bo jak pewnie sam nieraz zauważyłeś osoby którym nagle zdaje się że ich wierzenia przestają mieć sens reagują w sposób niekontrolowany.  Nie chce zresztą wiedzieć jak mogłoby  wyglądać życie ludzi wierzących w świecącego boga wszechmogącego, który okazałby się jedynie kulą gazu.
Zauważ, że choć świat nauki również jest podzielony to podziały te można by porównać do klastrów przemysłowych, gdzie poszczególne komórki konkurują ze sobą ale robią to w celu nie wyniszczania się ale napędzania własnego rozwoju. W nauce podział również ma działanie konstruktywne. Podziały religijne natomiast mają działanie destruktywne.
Ludzie z natury lubią się dzielić, nie zawsze te podziały mają sens bo walka o to czyj bóg jest bardziej prawdziwy ma tyle samo racji, co walko o to czy Legia jest lepsza niż Polonia. Zresztą jak wspomniałem podziały na tym najwyższym, naukowym szczeblu nie są niczym złym. Im jednak prostsze są motywy tych podziałów, tym bardziej niedorzeczny  mają one wymiar.

Co do różowych słoni, można to dość prosto wyjaśnić na gruncie racjonalnym. Zauważ, że wiara w różowe słonie jest tylko śmiesznym zwrotem bez większej wartości, nikt przecież nie wierzy w różowe słonie. Choćbyś nawet nie wiem jak próbował w nie uwierzyć mózg doskonale rozumie, że są to brednie. Wiara w boga jako coś nadprzyrodzonego to dużo poważniejsza problematyka obrosła wiekami różnych mitów i niejasności, dodatkowo zagadnienie siły nadprzyrodzonej jest czymś poważniejszym niż różowe słonie, często przerastającym intelektualne możliwości poznawcze osoby wierzącej. Kluczowa tu znowu jest indoktrynacja i to, aby zagadnienie wiary nie kontrastowało śmiesznie niczym różowy słoń.
Chyba nie sądzisz, że uwierzyłbyś w syna boskiego w trzech osobach zrodzonego z dziewicy i zmartwychwstałego po trzech dniach gdybyś nie miał do czynienia z indoktrynacją. Gdybyś wychowywał się i dorastał w środowisku pozbawionym religii to potem po uzyskaniu dojrzałości intelektualnej propozycję takiej wiary najnormalniej wyśmiałbyś, bo byłaby ona oczywiście irracjonalna i niedorzeczna. Jednak nie po to wymyślono indoktrynację od momentu narodzin, aby nie miała być ona skuteczna. W szablonowy ale i skuteczny sposób kształtuje młode rzesze wyznawców, którym potem w dorosłości takie niedorzeczności już nie przeszkadzają. Tacy wyznawcy będą się spierać, że zachowują trzeźwość umysłu, a tymczasem są ofiarami szablonu w który ich wpakowano tuż po urodzeniu. Tylko część z nich będzie się w stanie z tego szablonu wyłamać.
Myśle że wiara w boga, silne przekonanie o pewnych jej aspektach może wyzwalać w mózgu procesy które prowadzą w konsekwencji do zdarzeń potocznie określanych jako cudowne uzdrowienia, cuda. Mnie takie przypadki zadziwiają równie mocno jak te, w których ktoś potrafi złożyć 5 kostek Rubika jedna za drugą z zamkniętymi oczami szybko i bez pomyłek. Wiem jednak, że zdarzenia te są tylko i wyłącznie wynikiem pracy mózgu, który jest najmniej poznanym z ludzkich organów. Nie ma w tym bynajmniej nic boskiego, bo inaczej trzebaby przyznać, że bóg ludzki nie jest zbyt wszechmocny skoro nie potrafi zrobić tego, co zwykła jaszczurka odtwarzająca utraconą częśc ciała. To jest dopiero zadziwiające jak gad z mózgiem proporcjonalnie wielokrotnie mniejszym do reszty ciała niż ma to miejsce w przypadku człowieka robi takie rzeczy? A może on też wierzy w jakiegoś boga, dużo silniejszego?

Zwróć jednak uwagę na to, że choć światopogląd religijny nie ulega tak różnorodnym przemianom jak ten naukowy, bo w boga można będzie wierzyć jeszcze nawet przez setki lat dopuki wreszcie nie dowiemy się jak powstają wszechświaty, wcześniejsze wierzenia w siły natury trwały przez tysiąclecia, a teorie naukowe rzeczywiście dużo częściej są obalane lub potwierdzane, to procesy te jak pisałem w przypadku nauki są bezbolesne i mają charakter najczęściej konstruktywny, a w przypadku religii przełomy muszą się wiązać z wielkimi tragediami jakkolwiek by one miały wyglądać i wiążą się z destrukcją, co ładnie opisałem wcześniej przy podziałach religijnych. Przełom w religii to po prostu koniec jednego wierzenia i początek następnego.
Nie uważam też, że mogłyby one tłumaczyć wierniej niż nauka rzeczywistość właśnie przez to, że tak rzadko podlegają zmianom. Przez to właśnie wierzenia i religie muszą niejako gonić za nauką, nie odwrotnie. Znowu trzeba tu przywołać hierarchię potrzeb Maslova, aby wszystko układało się w logiczną całość. Zdecydowana większość ludzi nie ma potrzeby wiedzy, wystarczają im religijne uproszczenia kultywowane od wieków. Mniejsza część osób z tą potrzebą jednak będzie kierować się w stronę zagadnień dużo bardziej złożonych, opartych na badaniu, doświadczeniu.

Jestem perfekcjonistą, więc mogę spoglądać na te problemy ze swojego wyidealizowanego położenia, ale wiem że gatunek ludzki jest ułomny, posiadamy wiele mankamentów. Religijne szablony rzeczywiście potrafią "trzymać w ryzach" ludzkie niedoskonałości poprzez system zasad zwanych np. przykazaniami, choć równie dobrze taką samą funkcję spełnia etyka, zasady moralne które mamy zakodowane w genach. Zabijają jednak racjonalne myślenie i postęp z powodów, które określiłem we wcześniejszym akapicie.
Wiara trwa od początku istnienia człowieka rozumnego, tu nie chodzi o to aby ją eliminować bo nie jest możliwym aby wszyscy ludzie odrzucili religijne uproszczenia w imię bardziej złożonych zagadnień z prostych powodów: granicą podziału są tu najzwyklejsze w świecie intelektualne ograniczenia, posiadanie bądź nie potrzeby wiedzy itp. Staram się jednak zwracać uwagę na to, że niektórzy tymi religijnymi uproszczeniami próbują tłumaczyć rzeczywistość, choć nie ma to większego sensu bo nigdy uproszczenie nie będzie bardziej wiarygodne niż szczegół.

Banalnie proste jest złożenie z sześciu rozsypanych zapałek figury płaskiej przypominającej domek. Składanie kilku kostek rubika z zamkniętymi oczami gdy są one pomieszane w różnorodny sposób i ma się kilka chwil na zapamiętanie ich układu to zdolność którą posiadają nieliczni.
Jak się tego spodziewałem, przemilczałeś część stwierdzeń, które dla osoby wierzącej są problematyczne o ile niemożliwe do wytłumacznie.