Drugi raz zamężna - co z Komunią? - Netkobiety.pl

Białe małzeństwo????W imie czego???Czy Jezus nie nauczał ze miłość jest jedna z najwazniejszych rzeczy???Jesli ludzie się kochają potrzebuja cielesności....za co maja być ukarani????Za to ,ze nie udało im sie załatwic rozwodu koscielnego??A tym co sie udało mogą sypiac ze sobą tak???Ale to ściema...sami dobrze wiecie...niedawno wcale takich rozwodów nie było....a teraz rozwód kościelny i co...i mozna komunie w niedzielę..i dziecko ochrzcic....tacy to juz rozgrzeszeni??Wiekszosci PRAW BOŻYCH to prawa koscielne....księzy..duzo od nich zalezy czy jestes juz czysty czy grzeszny...według Koscioła....to nie są prawa boskie..Bóg nas rozliczy po śmierci.

Batrix, nie ma czegoś takiego, jak rozwód kościelny. Jest stwierdzenie nieważności zawarcia sakramentu małżeństwa (że od początku było nieważne). Poza tym możliwość ta istnieje od bardzo dawna, tylko kiedyś się o tym nie mówiło i świadomość wiernych była w tym temacie o wiele mniejsza. I jest dokładnie tak, jak mówisz. Po stwierdzeniu nieważnego zawarcia można chodzić do Komunii i chrzcić dzieci, jeśli oczywiście weźmie się ślub kośicelny z kolejnym mężem.
Warto powiedzieć, że w KK istnieje tendencja (wśród liberalnych hierarchów), żeby nie było kościelnego procesu, ale by osoba zainteresowana mądrze i dojrzale we własnym sumieniu oceniło, czy jej małżeństwo było ważne czy nie. Potem, po rozmowie z kompetentnym duchownym mogłaby normalnie przystępować do sakramentów. Ale znając historię Kościoła i tempo przemian w nim zachocących wątpię, czy nasze prawnuki doczekają takiej zmiany.

Różyczko, jak sama zauważyłaś ten temat jest bardzo bolesny dla wielu z nas. Dlatego proszę Cię o większą wyrozumiałość. Chciałabym, żeby reszta wypowiadających się zrozumiała, że Różyczka wypowiada oficjalne stanowisko Kościoła, podobnie jak ja w wielu wątkach na tym forum. Być może Różyczki osobiste zdanie na ten temat jest inne, podobnie jak moje. To trudne i bolesne sprawy, ale chciałabym, żeby nkt nie czuł się atakowany, bo każdy ma prawo do swojego zdania - nawet jeśli dla innych nie będzie to miłe. Zresztą - same sobie wybrałyśmy taką czy inną ścieżkę życia i wiemy, że nie każdemu się ona podoba.

Może ta wypowiedź pogodzi niektórych z Was.

Wielokrotnie słyszałam określenie ?białe małżeństwo". Proszę o wyjaśnienie tego określenia bliżej. Czy ludzie którzy żyją ze sobą w tzw. "białym małżeństwie", którzy mają dzieci, ślub cywilny, tworzą rodzinę w społecznym określeniu tego słowa mogą przyjmować Komunię?
Magda W.

Dziękuję za pytanie. W odpowiedzi postaram się najpierw naszkicować ogólnie problem, potem przytoczę fragmenty adhortacji apostolskiej ?Familiaris consortio? (wydanej przez Jana Pawła II po zakończeniu Synodu Biskupów poświęconego rodzinie, który odbył się w Rzymie w 1980 roku), które wprost odnoszą się do wspomnianego problemu.

Bywa, że ludzkie drogi się bardzo pokrzyżują, pogmatwają. Dzieje się tak z różnych przyczyn: z powodu lekkomyślności, nieodpowiedzialności, czasem na skutek piekła, jakie mąż alkoholik zgotował swojej rodzinie? Rozwód, wejście w ponowny cywilny związek małżeński ? to wszystko na początku wydaje się proste. Komplikacje i ból przychodzą później? Kościół broniąc świętości sakramentu małżeństwa podtrzymuje praktykę (potwierdzoną podczas ostatniego synodu w 2005 r.) niedopuszczania osób żyjących w konkubinatach (związkach niesakramentalnych) do sakramentu pokuty i Eucharystii. Przyczyna: niemożność udzielenia rozgrzeszenia z powodu braku postanowienia poprawy i rezygnacji z nieprawidłowej relacji.

Nieraz, szczególnej przy okazji wizyty kolędowej, księża podejmują ten temat. Nie są to łatwe rozmowy. Niemożność przystępowania do Komunii św. powoduje ogromny ból, poczucie opuszczenia, wyobcowania. Dochodzi do tego poczucie skrzywdzenia np. przez męża alkoholika. Z drugiej strony - trudno powiedzieć komuś, kto w takim związku przeżył np. 20 ? 30 lat, gdy są w nim dzieci, gdy rodzina jest szczęśliwa, aby odszedł w siną dal. To byłoby też jakimś podeptaniem dobra, które się przez te lata zrodziło. Życie jest życiem i pewnych sytuacji nie da się cofnąć.

Bywa, że podczas takich rozmów pada wtedy propozycja tzw. białego małżeństwa. Jest to jakieś wyjście z sytuacji ? niełatwe, związane z pewnymi ograniczeniami, ale stanowiące pewną alternatywę. Na czym ono polega? Polega na tym, że mężczyzna i kobieta żyjąc dalej razem w związku niesakramentalnym, wychowując dzieci etc. rezygnują świadomie z prawa do współżycia seksualnego. Postanawiają żyć na zasadzie: brat ? siostra. Są razem, nadal wspierają się wzajemnie, ale nie wchodzą ze sobą w grzeszne relacje.
Po podjęciu takiej decyzji - mówiąc o tym jasno na spowiedzi ? warunkowo mogą otrzymać rozgrzeszenie i przystąpić do Komunii św. Wtedy też razem ze spowiednikiem ustalają warunki swoich praktyk sakramentalnych.
Jest jeszcze jeden problem: kwestia zgorszenia. Żyjąc w jednym blok, w jednej wiosce, na jednej ulicy są znani sąsiadom, współmieszkańcom. Także znany jest ich status i znana jest - co by nie mówić, jednak dość surowa - praktyka Kościoła w tym względzie. Sytuacja, gdy nagle zaczynają oni przystępować do Komunii św. w swojej parafii - kiedy na zewnątrz nic się nie zmieniło - mogłaby wywołać zgorszenie, zdziwienie, niezrozumienie. Sąsiedzi nie muszą przecież wiedzieć o ich intymnym postanowieniu. Dlatego też proponuje się zwykle takim osobom, aby uczestniczyli w Eucharystii tam, gdzie nie są znani, gdzie ich postawa nie będzie wzbudzać kontrowersji. Uprzedzając pytanie odpowiadam: nie jest to hipokryzja - Pan Bóg wie, co się kryje w ludzkim sercu i to jest najważniejsze.
Podjęcie decyzji o ?białym małżeństwie? nie jest łatwe. Jeszcze trudniej jest wytrwać. Ale jest to jakieś sensowne rozwiązanie w tej obiektywnie trudnej sytuacji.

Na koniec chciałbym przytoczyć fragmenty adhortacji apostolskiej Jana Pawła II ?Familiaris consortio?. Zobowiązuję ona Kościół do pasterskiej troski wobec ?wszystkich rodzin, a szczególnie wobec tych, które znajdują się w sytuacjach trudnych czy nieprawidłowych.?(FC. 65) Obszernie na temat związków niesakramentalnych i ich miejsca w Kościele papież wypowiada się w pkt. 82 - 84 FC: ?Coraz więcej jest takich przypadków, że katolicy ze względów ideologicznych lub praktycznych wolą zawrzeć tylko ślub cywilny, odrzucając lub przynajmniej odkładając ślub kościelny. Sytuacji tych ludzi nie można stawiać na równi z tymi, którzy współżyją bez żadnego związku, tu bowiem istnieje przynajmniej jakieś zobowiązanie do określonej i prawdopodobnie trwałej sytuacji życiowej [?] Chociaż osoby te trzeba traktować z wielką miłością i zainteresować je życiem wspólnot kościelnych, to jednak, niestety, pasterze Kościoła nie mogą ich dopuścić do sakramentów. [?]Kościół ustanowiony dla doprowadzenia wszystkich ludzi, a zwłaszcza ochrzczonych, do zbawienia, nie może pozostawić swemu losowi tych, którzy - już połączeni sakramentalną więzią małżeńską - próbowali zawrzeć nowe małżeństwo. Będzie też niestrudzenie podejmował wysiłki, by oddać im do dyspozycji posiadane przez siebie środki zbawienia.
Niech wiedzą duszpasterze, że dla miłości prawdy mają obowiązek właściwego rozeznania sytuacji. Zachodzi bowiem różnica pomiędzy tymi, którzy szczerze usiłowali ocalić pierwsze małżeństwo i zostali całkiem niesprawiedliwie porzuceni, a tymi, którzy z własnej, ciężkiej winy zniszczyli ważne kanonicznie małżeństwo. Są wreszcie tacy, którzy zawarli nowy związek ze względu na wychowanie dzieci, często w sumieniu subiektywnie pewni, że poprzednie małżeństwo, zniszczone w sposób nieodwracalny, nigdy nie było ważne.

Razem z Synodem wzywam gorąco pasterzy i całą wspólnotę wiernych do okazania pomocy rozwiedzionym, do podejmowania z troskliwą miłością starań o to, by nie czuli się oni odłączeni od Kościoła, skoro mogą, owszem, jako ochrzczeni, powinni uczestniczyć w jego życiu. Niech będą zachęcani do słuchania Słowa Bożego, do uczęszczania na Mszę świętą, do wytrwania w modlitwie, do pomnażania dzieł miłości oraz inicjatyw wspólnoty na rzecz sprawiedliwości, do wychowywania dzieci w wierze chrześcijańskiej, do pielęgnowania ducha i czynów pokutnych, ażeby w ten sposób z dnia na dzień wypraszali sobie u Boga łaskę. Niech Kościół modli się za nich, niech im dodaje odwagi, niech okaże się miłosierną matką, podtrzymując ich w wierze i nadziei.

Kościół jednak na nowo potwierdza swoją praktykę, opartą na Piśmie Świętym, niedopuszczania do komunii eucharystycznej rozwiedzionych, którzy zawarli ponowny związek małżeński. [?]Pojednanie w sakramencie pokuty, które otworzyłoby drogę do komunii eucharystycznej, może być dostępne jedynie dla tych, którzy żałując, że naruszyli znak Przymierza i wierności Chrystusowi, są szczerze gotowi na taką formę życia, która nie stoi w sprzeczności z nierozerwalnością małżeństwa. Oznacza to konkretnie, że gdy mężczyzna i kobieta, którzy dla ważnych powodów ? jak na przykład wychowanie dzieci ? nie mogąc uczynić zadość obowiązkowi rozstania się, ?postanawiają żyć w pełnej wstrzemięźliwości, czyli powstrzymywać się od aktów, które przysługują jedynie małżonkom? [?] Postępując w ten sposób, Kościół wyznaje swoją wierność Chrystusowi i Jego prawdzie; jednocześnie kieruje się uczuciem macierzyńskim wobec swoich dzieci, zwłaszcza tych, które zostały opuszczone bez ich winy przez prawowitego współmałżonka.

Kościół z ufnością wierzy, że ci nawet, którzy oddalili się od przykazania pańskiego i do tej pory żyją w takim stanie, mogą otrzymać od Boga łaskę nawrócenia i zbawienia, jeżeli wytrwają w modlitwie, pokucie i miłości.?
Ks. Paweł Siedlanowski

Nasz syn urodził się w niesakramentalnym małżeństwie-ja po rozwodzie ,dwie córki-mąż kawaler-czyste uczucie, z byłym nic mie nie łączy od lat,nie interesuje sie  w żaden sposób dziećmi.
Ksiądz udzielił chrztu bez żadnego problemu-chrzestni praktykujący-nie czułam się gorzej nawet podczas komunii-uważam że Bóg zna nas najlepiej i najlepiej osądzi.To napewno nie jest usprawiedliwienie i tłumaczenie wiary na swój wygodny sposób.Oczywiście czuję brak korzystania z komunii ale to jest właśnie wybór.Ksiądz zaproponował mi przystąpienie do konfesjonału gdzie może udzielic błogosławieństwa-no bo rozgrzeszenia dostać nie możemy.Ja wierzę i myślę że to jest najważniejsze.

Wiesz Rubinko, nie osądzaj jej tak ostro, dopóki nie przeżyjesz tego co ona, czego Ci oczywiście nie życzę, choć w życiu jak to w życiu - różnie bywa .
Poza tym autorka wątku nigdzie nie napisała, że nie jest praktykująca. Wierzy w Boga i wiem, że wychowa dziecko na chrześcijanina. Chyba masz bardzo ogranicziny pogląd na świat, skoro wszystko oceniasz jako czarne i białe, a przecież wokół same szarości...

Sama, tak jak Namaluję Cię Łzami, dostałam po tyłku od takich ludzi jak Ty, którzy swoją rolę widzą jedynie w pouczaniu, upominaniu i mówieniu innym jak żyć, odbierając im jednocześnie nadzieję. Takimi postami kategoryzujesz ludzi, upychasz ich w szufladki, patrzysz na nich przez pryzmat stereotypów, a tymczasem nie jesteś w stanie zajrzeć do ich serc... Napisałaś, że autorka wątku: "jest przeciwko Bogu" - nie zdziwiłabym się, gdybyś swoją jadowitym osądem zabiła w niej resztkę wiary.
Parafrazując Twoją wypowiedź: radzę Ci popracować nad sobą, żeby Twoje słowa nie zabijały serc, tylko je uzdrawiały ("nie sądźcie, żebyście nie byli sądzeni - mówi Ci to coś?).

Oj, ale z Ciebie erudytka hahah . Napluć na kogoś, zasugerować, że jest zerem bo w Boga nie wierzy (skąd Ty to możesz wiedzieć?), a potem jeszcze szafować imionami świętych... Myślisz, że tak się zachowują chrześcijanie? Oburzyłam się, bo oceniasz innych ludzi wtedy, gdy nikt Cię o to nie prosi. To forum jest po to, by sobie pomagać, a nie odsądzać od czci i wiary tylko dlatego że po pierwsze ktoś czegoś nie rozumie, po drugie - bo Ty żyjesz inaczej. Wrzuć na luz, kobieto. Jak nie potrafisz komuś pomóc, to się naucz, a potem tu wróć.

Wyobraź sobie, że wychodzisz za mąż z miłości. Miesiąc po ślubie masz rozbity nos, dowiadujesz się, że jesteś k* i parę jeszcze innych tego typu tekstów. Wyobraź sobie, że koszmar trwa parę lat, a Ty chorujesz na depresję, nerwicę lękową, ażw końcu pewnego dnia nie wytrzymujesz i odchodzisz. Masz totalnie zszarganą psyche, zerowe poczucie własnej wartości, boisz się wszystkiego i cągle jesteś na lekach. Poznajesz wspaniałego faceta, który na Ciebie nie krzyczy, nie leje Cię, nie pije, nie zdradza... Zakochujecie się w sobie, bierzecie ślub, rodzi się dziecko... Ty powoli stajesz na nogach, chodzisz na terapię, czujesz się coraz lepiej. I nagle na kobiecym forum, na którym się udzielasz pojawia się osoba, która uparcie twierdzi, że jesteś przeciwko Bogu (czyli z nim walczysz - bo to znaczy "być przeciwko komuś), zarzuca ci brak praktykowania (chociaż chodzisz do kościoła), twierdzi, że nie jesteś w stanie wychować dziecko w duchu wartości chrześcijańskich (no bo tylko w katolickim małżeństwie można wychować porządnego czŁowieka - to jedynie trawestacja Twoich słów), mówi, że odrzucasz nauki kościoła (nie jedno twierdzenie, ale "nauki" - czyli całość), a potem radzi Ci popracować nad sobą (przecież chodzisz na terapię i pracujesz nad sobą ciągle). A w końcu wyjeżdża z cytatami ze swiętych, którzy w widoczny sposób Cię potępiają - czyli stosuje manipulację opartą na podpieraniu się autorytetem). Co robisz? Tracisz wiarę, załamujesz się, a w najlepszym przypadku po prostu przestajesz chodzić do kościoła, bo tam przecież pełno takich ludzi... No chyba że się mylę - chyba że Namaluję Cię Łzami w tej chwili wykopia za drzwi swojego faceta, posypie głowę popiołem i wróci do idioty, który się nad nią znęcał.

Gdybyś rzeczywiście chciała pomóc, to wskazałabyś jej drogę do stwierdzenia nieważności - jej były nie nadawał się psychicznie do roli męża, był niedojrzały, a agresję pewnie ukrywał (czyli błąd co do przymiotu osoby). Powiedziałabyś jej, że to się opłaca, to całe cierpienie zwązane z procesem kościelnym, że wtedy będzie w pełni uczestniczyć we Mszy, wspierałabyś ją. Ale nie - Ty sobie wolisz po niej pojechać, bo tak przecież łatwiej. I w dodatku popisać się erudycją - dowartościować się.

I w dodatku Rubinka obraża innych, tak jak mnie na forum "kocia wiara". Pisze o Jezusie ale niech się zastanowi nad słowami- "Nowe przykazanie daję Wam, byście się wzajemnie miłowali". Jej słownik jest pełen nienawiści i złości, ciekawe dlaczego?

Ks. prof. Ryszard Sztychmiler ? jest adwokatem przy Metropolitalnym Sądzie Archidiecezji Warmińskiej w Olsztynie oraz przewodniczącym Korpusu Adwokatów Kościelnych w Polsce. Kieruje też Katedrą Prawa Kanonicznego i Wyznaniowego na Wydziale Prawa i Administracji UWM w Olsztynie. Jest autorem kilku książek, m.in. ?Obowiązki małżeńskie? (Warszawa 1999) oraz ponad 250 publikacji dotyczących rodziny, mediów i prawa kanonicznego, zwłaszcza prawa małżeńskiego i procesowego.

Mam nadzieje że to Ci pomoże wiem jak serce boli gdy nie można pojednac sie z Bogiem i takie gdybanie i przepychanki słowne nic nie wnosza -powodzenia napewno warto spróbować .