Jak przestać odczuwać ból i tęsknotę po odrzuceniu? - Netkobiety.pl

Salomonka napisał/a:

Jeszcze musi być jakaś treść w tym mundurze, bo sam mundur to i na wieszaku może wisieć i nikt za  nim nie poleci.

To jednak raczej stereotypy, obecnie o mundurowych będących w związkach dobrze się nie słyszy, a taki cukierkowy mundurowy dla obcych kobiet, dla swojej może być przeciwieństwem.
Jakby nawet autorce coś wyszło z tego romansu, to też kiedyś też prawdopodobnie by ją zdradził. Dlatego powinna się cieszyć, że tak się skończyło, jak się skończyło.

KoralinaJones napisał/a:

Magdalena1000 napisał/a:

Witam wszystkich, chcę podzielić się swoją historią a zarazem prosić o wsparcie, sama nie daję rady. Tak bardzo cierpię psychicznie, że nikomu tego nie życzę. W zeszłym roku poznałam wojskowego, który szkolił mnie do pewnych zadań. Ja nie należę do żadnych służb. Oboje mamy prawie 48 lat. Było to szkolenie bardzo intensywne, w pocie czoła, często wymagające fizycznego i psychicznego zaangażowania. Był dla mnie wsparciem, cały czas mnie pilnował, dbał o mnie, bardzo mnie mobilizował i dbał o moje bezpieczeństwo. Trwało to prawie 3 miesiące. Widywaliśmy się praktycznie codziennie. Jego zaangażowanie, dbanie o mnie oraz niesamowita wiedza oraz jego pewność siebie, tak bardzo zawirowały mi w głowie, że zupełnie się w nim zakochałam. Ale tak kompletnie bez pamięci. Kiedy zakończyło się szkolenie, nagle poczułam zupełną pustkę i brak obok mnie kogoś, kto był przy mnie jak "ukochany strażnik". Zaczęłam pisać do niego, dopominać się uwagi, nie za bardzo szło to odpisywanie przez niego, ale w końcu jakoś ruszyło. Zaczęliśmy wysyłać do siebie coraz odważniejsze fotki, były spotkania, czułości, pocałunki. Niestety po jakimś czasie jego zainteresowanie znowu zmalało, chociaż było to zmiennie. Raz pisał, wysyłał coś miłego innym razem milczał. Coraz rzadziej odpisywał. Aż w końcu powiedział mi, że nie może nic więcej, bo kiedyś był winny tragicznego zakończenia swojego podwójnego związku i teraz obiecał rodzinie, że nigdy już to się nie powtórzy. Powiedział również, żebyśmy do siebie już nie pisali, bo to zaburza jego spokój. Najchętniej zmieniłabym środowisko, aby zapomnieć, ale nie ma takiej opcji. Dodatkowo, my się widujemy i czasami uczestniczymy we wspólnych szkoleniach. Tutaj opcji zmiany również nie ma. W wielu sytuacjach niestety jestem zmuszona do bycia blisko niego. Jestem wrakiem człowieka, cały czas płaczę. Ból, który mam w sercu jest nie do zniesienia. Ciągle mam go w głowie. Dodatkowo ból potęguje moja sytuacja rodzinna z mężem, który niewiele do mnie czuje i nie zależy mu na mnie. Nie sypiamy ze sobą, do tego dochodzą jego długi, które niestety trzeba spłacać. Jak bym miała opisać moje cierpienie, to tak jakby ktoś wbijał we mnie gwoździe i śmiał się przy tym ze mnie. Czuję się upokorzona i zdradzona. Jest to dla mnie koszmarem. On za to jest w doskonałej formie na bardzo wysokim stanowisku, z dużym uznaniem i autorytetem w swoim środowisku. Ja niczym takim nie mogę się pochwalić. Nawet nie mam stałych znajomych, jakoś tak się to nie ułożyło. Proszę dajcie mi dobrą radę, bo moja psychika umiera.

Odpuść sobie tego człowieka ponieważ jedyne co zrobiłaś to w trudnej dla Ciebie sytuacji emocjonalnej z mężem wykreowałaś sobie "związek" z tym mężczyzną, jego zainteresowanie, zaangażowanie.  Tylko w swojej głowie.  W rzeczywistości nic tutaj z tego za czym tak tęsknisz nie jest prawdziwe. Spróbuj, na ile to możliwe, oddzielić się emocjonalnie od tej osoby.
On wyraźnie zaznaczył swoje granice, a to, że nie reaguje na Twoje próby kontaktu, jest sygnałem, że nie ma w tej relacji nic, co mogłoby Cię uzdrowić.

A teraz to ja wiem, że mnie ta relacja nie uzdrowi...ale dopiero teraz. Tylko moje zaangażowanie emocjonalne niestety poszło w tany. To właśnie tak się dzieje, jak zabraknie tej miłości w najbliższej osobie. Boże, jak ja cierpię. Naprawdę wszystko straciło dla mnie już sens.

Tylko w moim stanie zakochania moje wnętrze aż krzyczy, że to człowiek, który ma mi ogrom do zaoferowania. Bo już części doświadczyłam.

Magdalena1000 napisał/a:

Tylko w moim stanie zakochania moje wnętrze aż krzyczy, że to człowiek, który ma mi ogrom do zaoferowania. Bo już części doświadczyłam.

Magdalena, wciąż pomijasz fakt, że ten czlowiek ma żonę!
Ty masz męża, cały wiecheć nierozwiązanych problemów za sobą ciągniesz i jakoś nie myślisz żeby z nich wychodzić, tylko ekscytujesz się czymś, co nie ma żadnej przyszłości.

Żal mi ciebie, ale jedyną osobą która może ci pomóc jesteś ty sama. Weź się w garść, bo takie roztkliwianie się nad sobą i nad swoją niespełnioną miłością niczego ci nie da, tylko przysporzy ci więcej problemów.
Idealizujesz faceta, podkochujesz się w nim jak nastolatka w idolu z telewizji. Zauroczyłaś się, bo okazał ci odrobinę zainteresowania i bezkrytycznie go postrzegasz.

O rozdzielności majątkowej z męzem pomyślałaś? Pisałam ci wcześniej o bardziej praktycznych posunięciach w życiu, które powinnaś wziąć pod rozwagę.

Samba napisał/a:

Autorko, twoje zauroczenie jest wynikiem zaistnienia procesów biochemicznych w mózgu. Tak że tak, to chwilę trwa.
Najważniejsze, byś sama z siebie nie wracała myślami do niego, do wszystkich sytuacji z nim związanych, też abyś nie próbowała interpretować jego zachowania. W końcu tobie przejdzie.

Tak właśnie mam tendencję do analizowania tego co powiedział. I teraz też przychodzą mi na myśl jego ostatnie słowa, "nie piszmy do siebie, bo to zaburza mnie".... czy coś takiego. Boże mój, całuje mnie, dotyka, wysyła różne zdjęcia, opowiada mi najbardziej skryte swoje sytuacje a potem nagle w jednej chwili stop - nie mogę. Ciężkie dla mnie.

Magdalena1000 napisał/a:

Samba napisał/a:

Autorko, twoje zauroczenie jest wynikiem zaistnienia procesów biochemicznych w mózgu. Tak że tak, to chwilę trwa.
Najważniejsze, byś sama z siebie nie wracała myślami do niego, do wszystkich sytuacji z nim związanych, też abyś nie próbowała interpretować jego zachowania. W końcu tobie przejdzie.

Tak właśnie mam tendencję do analizowania tego co powiedział. I teraz też przychodzą mi na myśl jego ostatnie słowa, "nie piszmy do siebie, bo to zaburza mnie".... czy coś takiego. Boże mój, całuje mnie, dotyka, wysyła różne zdjęcia, opowiada mi najbardziej skryte swoje sytuacje a potem nagle w jednej chwili stop - nie mogę. Ciężkie dla mnie.

Widać, że masz, sama sie nakręcasz tym, co było i przeżywasz więcej niż to warte. Stało się i klops. Musisz wziąć się w garść, chociaz obawiam się, że jeszcze długo będziesz żyć wspomnieniami utraconej miłości, ktorej nie było. Salomonka ma rację, że idealizujesz faceta, co nie pomaga a przeciwnie, ale w zakochaniu tak jest, widzimy rycerza bez skazy, nie zauważamy wad. Wszyscy poeci opiewali w swych wierszach miłość, ale glownie niespełnioną, bo ona taka romantyczna, wyidelizowana własnie, nierzeczywista, wykreowana w marzeniach...Przypominam tu sobie te  wszystkie osoby z szoł bizu, ktore za każdym razem odlatywały w wywiadach rzekach jaka to wlasnie ich milosc życia spotkała, wrecz ezoteryczna a potem za rok czy dwa  już było po i kolejny wywiad, że ach, tańczą w chmurach, bo kolejnego anioła spotkali Gdybyś miała mozliwość ze swoim wojskowym pomieszkac pół roku to może spojrzalabyś na niego jak na zwykłego czlowieka, który wcale nie jest taki cudowny jakim teraz go widzisz, ale nie masz i ryczysz w poduszkę. Daj sobie czas, nic więcej nie możesz. Ale potem musisz coś zrobić, żeby znowu nie wpaść jak śliwka w kompot. Stanie na Twej drodze inny pan, który będzie miły, zabawny, opiekuńczy, trochę posmyra ustami  i przepadniesz. Albo nie daj Boże, poużywa ile wlezie i się zawinie. Wiesz, ilu takich cwaniaków jest, dla ktorych jesteś łatwym celem. Nie muszą się wysilać, trochę komplementów, jaka jesteś cudowna, romantycznych smsow a babeczka myśli, że oto los zesłał jej to o czym marzyła...

wieka napisał/a:

Magdalena1000 napisał/a:

Tak właśnie mam tendencję do analizowania tego co powiedział. I teraz też przychodzą mi na myśl jego ostatnie słowa, "nie piszmy do siebie, bo to zaburza mnie".... czy coś takiego. Boże mój, całuje mnie, dotyka, wysyła różne zdjęcia, opowiada mi najbardziej skryte swoje sytuacje a potem nagle w jednej chwili stop - nie mogę. Ciężkie dla mnie.

Nie na darmo mówi się, że zakochanie to choroba psychiczna

Zdecydowanie psychiczna. Zupełnie odlatuje rozum. U mnie odleciało wszystko.

KoralinaJones napisał/a:

Magdalena1000 napisał/a:

A teraz to ja wiem, że mnie ta relacja nie uzdrowi...ale dopiero teraz. Tylko moje zaangażowanie emocjonalne niestety poszło w tany. To właśnie tak się dzieje, jak zabraknie tej miłości w najbliższej osobie. Boże, jak ja cierpię. Naprawdę wszystko straciło dla mnie już sens.

Twoje zaangażowania emocjonalnie wpadło w pułapkę złudnej nadziei. Wydaje mi się, że nadzieja cały czas się tli, więc i zaangażowanie ma się dobrze. Spójrz na to od strony mężczyzny. Nie ma Ci nic do zaoferowania. Nic. To powinno ostudzić Twoje zaangażowanie.

Tylko w moim stanie zakochania moje wnętrze aż krzyczy, że to człowiek, który ma mi ogrom do zaoferowania. Bo już części doświadczyłam. Dlatego to takie trudne, tu nie wystarczy sobie powiedzieć stop i już. Może inni tak mogą, ja na razie nie potrafię. Tym bardziej, że ja z racji trwających szkoleń muszę być obok niego, muszę słuchać go i patrzeć na niego. Muszę razem z innymi niemalże podzielać uznanie i zachwyt nad jego wiedzą czy pracą, którą wykonuje. Jest osobą z bardzo dużym uznaniem u innych w swej branży. U kobiet jest zachwyt u facetów uznanie. Boże, gdzie ja trafiłam? Dlaczego i po co????

Facet bez klasy się okazał, ty w sumie też. Szkoda że tak się to potoczyło - w kierunku romansu, tak łatwo coś zniszczyć tak trudno coś zbudować.

KoralinaJones napisał/a:

Szkoda, że nie mogę podzielić tej radości. Mnie podobno analizowała poza forum prywatnie na mailu .  Chyba Niemiec słabo się stara, bo jak widać ma dużo czasu na wylewanie frustracji na forum .
Frustrację może pogłębiać fakt, że ostatnio przestali nadawać jej ulubiony turecki serial dla kur domowych udających na net"kobitach" światowe damy .

Przepraszam, to dla mnie zbyt hermetyczne: jaka radość (chodzi o to "gdzieś"?); kto kogo analizował po forum?; jaki Niemiec?; czyj ulubiony serial?

KoralinaJones napisał/a:

Magdalena1000 napisał/a:

Tylko w moim stanie zakochania moje wnętrze aż krzyczy, że to człowiek, który ma mi ogrom do zaoferowania. Bo już części doświadczyłam. Dlatego to takie trudne, tu nie wystarczy sobie powiedzieć stop i już. Może inni tak mogą, ja na razie nie potrafię. Tym bardziej, że ja z racji trwających szkoleń muszę być obok niego, muszę słuchać go i patrzeć na niego. Muszę razem z innymi niemalże podzielać uznanie i zachwyt nad jego wiedzą czy pracą, którą wykonuje. Jest osobą z bardzo dużym uznaniem u innych w swej branży. U kobiet jest zachwyt u facetów uznanie. Boże, gdzie ja trafiłam? Dlaczego i po co????

Jedyne czego doświadczyłaś, to zafascynowania tym człowiekiem. Od niego samego nie dostałaś nawet namiastki prawdziwego zaangażowania.

Karolina Jones, pretendujesz do roli kolejnej "jasnowidzki" na tym forum? Skąd wiesz, co Magdalena "dostała" od Niego? Skąd wiesz, czego doświadczyła?

"Jasnowidzenie" czy kolejna seria  projekcji?

To mój wniosek na bazie przekazanych przez nią informacji. Masz z tym jakiś problem.? Jeśli tak to odpierdol się od moich wpisów.

Od niego samego nie dostałaś nawet  namiastki  prawdziwego zaangażowania..

Dziękuję, oby jak najszybciej.

Boli teraz, bardzo boli, serce, dusza, całe ciało cierpi. Okropnie, nawet nie zdawałam sobie sprawy, że można tak bardzo cierpieć psychicznie i tak bardzo będzie miało to na mnie wpływ.

Miałam nadzieję, że każdy dzień to oznaka, że będzie więcej ulgi. Ale tak nie jest. Są łzy, ból, niechęć do czegokolwiek, w pracy brak skupienia. Budzę się w nocy albo wstaję rano i same łzy lecą mi po twarzy i taki ciężar w sobie czuję. Tak bardzo cierpię i boję się każdego dnia. Brak mi jakiejkolwiek motywacji czy chociażby chęci do robienia nawet zwykłych domowych obowiązków. Faktycznie, nie mam już nic do zaoferowania nikomu ani nawet sobie. Wstydzę się siebie.

Magdalena1000 napisał/a:

Miałam nadzieję, że każdy dzień to oznaka, że będzie więcej ulgi. Ale tak nie jest. Są łzy, ból, niechęć do czegokolwiek, w pracy brak skupienia. Budzę się w nocy albo wstaję rano i same łzy lecą mi po twarzy i taki ciężar w sobie czuję. Tak bardzo cierpię i boję się każdego dnia. Brak mi jakiejkolwiek motywacji czy chociażby chęci do robienia nawet zwykłych domowych obowiązków. Faktycznie, nie mam już nic do zaoferowania nikomu ani nawet sobie. Wstydzę się siebie.

Wiesz jest taki etap,ze moze sie pogorszyc zanim.sie polepszy-to minie..zajmij sie soba,rob co lubisz, niedlugo pewnie trafisz na nowy związek, a jak nie to zycie singielki tez jest fajne 

KoralinaJones napisał/a:

To mój wniosek na bazie przekazanych przez nią informacji. Masz z tym jakiś problem.? Jeśli tak to odpierdol się od moich wpisów.

No i pięknie się zrobiło. Zawsze się pięknie robi, kiedy Kobieta schodzi do poziomu żula spod przysłowiowej budki z piwem.

Wniosek? To podaj przesłanki dla tego swojego wniosku:

KoralinaJones napisał/a:

Od niego samego nie dostałaś nawet  namiastki  prawdziwego zaangażowania..

Może coś przeoczyłem? NAMIAST-niczko.

KoralinaJones napisał/a:

Czego nadal nie rozumiesz w prostym i dosadnym przekazie, że rozmawiam z autorką, nie z Tobą, i że nie obchodzi mnie, co sądzisz na temat moich wniosków oraz że nie zamierzam ani Tobie ani komukolwiek innenu tłumaczyć się?

Ja nie rozumiem?

Jak czegoś nie chcesz to tego nie rób. Proste.

Jesteś wolna. Twoja jednak wolność kończy się tam, gdzie zaczyna się moja.

Ja Ci nie narzucam, co masz myśleć i robić. To TY próbujesz narzucać mnie, co mam robić. Tylko ja jestem kulturalny i nie biorę przykładu z tych wulgarnych facetów spod budki z piwem.

Wiem wiem: asertywność to trudna sztuka.

Nie obchodzi mnie, co sądzisz o moich wypowiedziach skierowanych przeze mnie do autora tematu ani o mnie samej w związku z tym.

Animus napisał/a:

KoralinaJones napisał/a:

Nie obchodzi mnie, co sądzisz o moich wypowiedziach skierowanych przeze mnie do autora tematu ani o mnie samej w związku z tym.

Ciebie może nie obchodzić, więc zacznij obchodzić...

Mnie jednak obchodzi i może obchodzić także innych czytelników Twoich postów.

Jesteśmy tu dla Magdaleny. To Jej wątek. W Twoim wątku mógłbym rozważyć Twoją niewybrednie wyrażoną propozycję.

Tak samo jak nie obchodzą mnie Twoje komentarze odnośnie moich wpisów skierowanych do innych użytkowników.

To że masz kłopot z moim zdaniem mnie nie interesuje.

Magdalena1000 napisał/a:

Miałam nadzieję, że każdy dzień to oznaka, że będzie więcej ulgi. Ale tak nie jest. Są łzy, ból, niechęć do czegokolwiek, w pracy brak skupienia. Budzę się w nocy albo wstaję rano i same łzy lecą mi po twarzy i taki ciężar w sobie czuję. Tak bardzo cierpię i boję się każdego dnia. Brak mi jakiejkolwiek motywacji czy chociażby chęci do robienia nawet zwykłych domowych obowiązków. Faktycznie, nie mam już nic do zaoferowania nikomu ani nawet sobie. Wstydzę się siebie.

Poszukaj w sieci etapów sytuacji kryzysowej.

Po zapoznaniu się z nimi będziesz miała świadomość, na którym jesteś etapie i jak to będzie ewoluowało.

Magdalena1000 napisał/a:

Będę pisać, bo inaczej nie wiem co bym zrobiła. Jutro mam przed sobą kolejne ciężkie popołudnie. Jutro mam szkolenie razem z nim, do tego on mnie egzaminuje. A więc nie wiem jak ja to zniosę i jak będzie. Boje się jego oschłości i obojętności. Nie chcę po prostu tego znosić. Boję się usłyszeć każde słowo od niego, boję się, że jeszcze mnie czymś tak przywali i zupełnie mnie zablokuje i rozkleję się przy nim i przy wszystkich obecnych. Tego chyba najbardziej się obawiam, żeby już mnie tylko nie pogrążał dalej. I tak jestem obecnie wrakiem człowieka.

Zamień te emocje negatywne na ZŁOŚĆ i wyzwól w sobie lwicę.

I zrób to dla siebie...

po co? wtedy nie mogłaby czuć nieszczęścia, które to poczucie do czegoś jest autorce potrzebne najwyrażniej.
Scena zalewania się łzami w aucie była taka sugestywna..
każda próba zmiany tego stanu rzeczy wzbudzi protest, bo nie o to chodzi by przestać.

To uważacie, że powinnam pokazać mu swoją złość i niezadowolenie z sytuacji?? Albo ostentacyjnie prosić o zmianę egzaminatora i zrobić z tego w praktyce w ostatniej chwili zamieszanie a do tego jeszcze tłumaczyć się przed innymi ? Według mnie, to chyba nie jest dobry moment.

To uważacie, że powinnam pokazać mu swoją złość i niezadowolenie z sytuacji?? Albo ostentacyjnie prosić o zmianę egzaminatora i zrobić z tego w praktyce w ostatniej chwili zamieszanie a do tego jeszcze tłumaczyć się przed innymi ? Według mnie, to chyba nie jest dobry moment.

wieka napisał/a:

Magdalena1000 napisał/a:

To uważacie, że powinnam pokazać mu swoją złość i niezadowolenie z sytuacji?? Albo ostentacyjnie prosić o zmianę egzaminatora i zrobić z tego w praktyce w ostatniej chwili zamieszanie a do tego jeszcze tłumaczyć się przed innymi ? Według mnie, to chyba nie jest dobry moment.

Do czego potrzebne jest ci to szkolenie i na czym będzie polegał egzamin?
Bo to jakoś dziwnie wygląda, chyba tam będzie więcej osób, tym bardziej prywata nie ma miejsca.

O szkoleniu nie mogę pisać. Jest przygotowaniem do pewnych zadań. Obowiązuje mnie zakaz dzielenia się tym tematem.  To jeszcze bardziej dobija mnie. Bo nie mogę nic na ten temat pisać. Fakt jest taki, że pomimo mojego słabego charakteru, tak jak twierdzicie zasłaniania się, itp... muszę jeszcze tkwić obok niego. Przynajmniej do jutra nie mam wyjścia, bo naprawdę mogłabym narobić za dużo problemów i to nie tylko sobie.  A i tak w praktyce w miejscu gdzie jestem, on kręcił by się jako nadzorujący. Nie ma tu innych opcji.

Magdalena1000 napisał/a:

wieka napisał/a:

Do czego potrzebne jest ci to szkolenie i na czym będzie polegał egzamin?
Bo to jakoś dziwnie wygląda, chyba tam będzie więcej osób, tym bardziej prywata nie ma miejsca.

O szkoleniu nie mogę pisać. Jest przygotowaniem do pewnych zadań. Obowiązuje mnie zakaz dzielenia się tym tematem.  To jeszcze bardziej dobija mnie. Bo nie mogę nic na ten temat pisać. Fakt jest taki, że pomimo mojego słabego charakteru, tak jak twierdzicie zasłaniania się, itp... muszę jeszcze tkwić obok niego. Przynajmniej do jutra nie mam wyjścia, bo naprawdę mogłabym narobić za dużo problemów i to nie tylko sobie.  A i tak w praktyce w miejscu gdzie jestem, on kręcił by się jako nadzorujący. Nie ma tu innych opcji.

Dlaczego nie możesz pisać o szkoleniu? To jakaś tajemnica państwowa? Nie rozumiem

wieka napisał/a:

Magdalena1000 napisał/a:

To uważacie, że powinnam pokazać mu swoją złość i niezadowolenie z sytuacji?? Albo ostentacyjnie prosić o zmianę egzaminatora i zrobić z tego w praktyce w ostatniej chwili zamieszanie a do tego jeszcze tłumaczyć się przed innymi ? Według mnie, to chyba nie jest dobry moment.

Do czego potrzebne jest ci to szkolenie i na czym będzie polegał egzamin?
Bo to jakoś dziwnie wygląda, chyba tam będzie więcej osób, tym bardziej prywata nie ma miejsca.

O szkoleniu nie mogę pisać. Jest przygotowaniem do pewnych zadań. Obowiązuje mnie zakaz dzielenia się tym tematem.  To jeszcze bardziej dobija mnie. Bo nie mogę nic na ten temat pisać. Fakt jest taki, że pomimo mojego słabego charakteru, tak jak twierdzicie zasłaniania się, itp... muszę jeszcze tkwić obok niego. Przynajmniej do jutra nie mam wyjścia, bo naprawdę mogłabym narobić za dużo problemów i to nie tylko sobie.  A i tak w praktyce w miejscu gdzie jestem, on kręcił by się jako nadzorujący. Nie ma tu innych opcji.

Magdalena1000 napisał/a:

wieka napisał/a:

Do czego potrzebne jest ci to szkolenie i na czym będzie polegał egzamin?
Bo to jakoś dziwnie wygląda, chyba tam będzie więcej osób, tym bardziej prywata nie ma miejsca.

O szkoleniu nie mogę pisać. Jest przygotowaniem do pewnych zadań. Obowiązuje mnie zakaz dzielenia się tym tematem.  To jeszcze bardziej dobija mnie. Bo nie mogę nic na ten temat pisać. Fakt jest taki, że pomimo mojego słabego charakteru, tak jak twierdzicie zasłaniania się, itp... muszę jeszcze tkwić obok niego. Przynajmniej do jutra nie mam wyjścia, bo naprawdę mogłabym narobić za dużo problemów i to nie tylko sobie.  A i tak w praktyce w miejscu gdzie jestem, on kręcił by się jako nadzorujący. Nie ma tu innych opcji.

No nie wiem czy taki masz słaby charakter skoro dajesz radę w ciężkich zadaniach.
Chociaż w kontaktach damsko-męskich wypadasz blado. Tym bardziej dziwne, że masz obawy o spotkanie z nim i nie potrafisz oddzielać spraw prywatnych od zawodowych, to nie wiem jak poradzisz sobie w tym specjalnym zadaniu które cię czeka po tym egzaminie.
Pytałam bo coraz bardziej temat wygląda mi na konfabulację, w czym utwierdza mnie twoja odpowiedź.

Samba napisał/a:

Facet bez klasy się okazał, ty w sumie też. Szkoda że tak się to potoczyło - w kierunku romansu, tak łatwo coś zniszczyć tak trudno coś zbudować.

Możesz wyjaśnić na czym polegał brak klasy u tego faceta? Bo wg mnie zachował się ok, gdy zobaczył, że to idzie w kierunku jakim idzie, wygasił znajomość. Jeżeli to u ciebie brak klasy, to czego od niego wymagasz? Potoczyło się w kierunku romansu, bo tego chciała Autorka. Facet to przeciął i bardzo dobrze dla niej i dla niego.

Tutaj wogóle jest jakieś dziwaczne podejście kilku użytkowniczek. Niby dobrze piszą, że jej zachowanie jest problemem. Ale potrafią to tak przeinaczyć, że i tak to zawsze musi być wina jakiegoś faceta. Bo to tylko on ma coś zaoferować. Bo to on wykorzystuje. A co ma do zaoferowania mężatka z problemami, uciekająca przed nimi?