Jak przestać odczuwać ból i tęsknotę po odrzuceniu? - Netkobiety.pl

A rozwieść się nie mogę, bo długi mojego męża są dla mnie samej nie do udźwignięcia, a niestety uwikłał mnie w nie.

Gdyby nie było z jego strony zainteresowania, to pewnie nie było by tego wszystkiego. Ale jednak przez jakiś czas po szkoleniu był bardzo blisko mnie.

Dziękuję za te słowa, to naprawdę bardzo wiele dla mnie znaczy. Opuścić wreszcie to cierpienie psychiczne.

Witam wszystkich, chcę podzielić się swoją historią a zarazem prosić o wsparcie, sama nie daję rady. Tak bardzo cierpię psychicznie, że nikomu tego nie życzę. W zeszłym roku poznałam wojskowego, który szkolił mnie do pewnych zadań. Ja nie należę do żadnych służb. Oboje mamy prawie 48 lat. Było to szkolenie bardzo intensywne, w pocie czoła, często wymagające fizycznego i psychicznego zaangażowania. Był dla mnie wsparciem, cały czas mnie pilnował, dbał o mnie, bardzo mnie mobilizował i dbał o moje bezpieczeństwo. Trwało to prawie 3 miesiące. Widywaliśmy się praktycznie codziennie. Jego zaangażowanie, dbanie o mnie oraz niesamowita wiedza oraz jego pewność siebie, tak bardzo zawirowały mi w głowie, że zupełnie się w nim zakochałam. Ale tak kompletnie bez pamięci. Kiedy zakończyło się szkolenie, nagle poczułam zupełną pustkę i brak obok mnie kogoś, kto był przy mnie jak "ukochany strażnik". Zaczęłam pisać do niego, dopominać się uwagi, nie za bardzo szło to odpisywanie przez niego, ale w końcu jakoś ruszyło. Zaczęliśmy wysyłać do siebie coraz odważniejsze fotki, były spotkania, czułości, pocałunki. Niestety po jakimś czasie jego zainteresowanie znowu zmalało, chociaż było to zmiennie. Raz pisał, wysyłał coś miłego innym razem milczał. Coraz rzadziej odpisywał. Aż w końcu powiedział mi, że nie może nic więcej, bo kiedyś był winny tragicznego zakończenia swojego podwójnego związku i teraz obiecał rodzinie, że nigdy już to się nie powtórzy. Powiedział również, żebyśmy do siebie już nie pisali, bo to zaburza jego spokój. Najchętniej zmieniłabym środowisko, aby zapomnieć, ale nie ma takiej opcji. Dodatkowo, my się widujemy i czasami uczestniczymy we wspólnych szkoleniach. Tutaj opcji zmiany również nie ma. W wielu sytuacjach niestety jestem zmuszona do bycia blisko niego. Jestem wrakiem człowieka, cały czas płaczę. Ból, który mam w sercu jest nie do zniesienia. Ciągle mam go w głowie. Dodatkowo ból potęguje moja sytuacja rodzinna z mężem, który niewiele do mnie czuje i nie zależy mu na mnie. Nie sypiamy ze sobą, do tego dochodzą jego długi, które niestety trzeba spłacać. Jak bym miała opisać moje cierpienie, to tak jakby ktoś wbijał we mnie gwoździe i śmiał się przy tym ze mnie. Czuję się upokorzona i zdradzona. Jest to dla mnie koszmarem. On za to jest w doskonałej formie na bardzo wysokim stanowisku, z dużym uznaniem i autorytetem w swoim środowisku. Ja niczym takim nie mogę się pochwalić. Nawet nie mam stałych znajomych, jakoś tak się to nie ułożyło. Proszę dajcie mi dobrą radę, bo moja psychika umiera.

Tamira, na moja intuicję:
Pani zyła całkiem normalnie z mężem, może i jakieś kłopty i długi mieli.
ale poszła na szkolenie i okazało się, że mąż to tyran, a kochanek wspaniały.
z  nie wiadomo jakiego powodu wbiła sobie do głowy wielki romans.
zresztą chyba z tego co pisze, to On zatrzymał to na jakiś etapie, chyba nawet nie było seksu, albo czegoś nie zroumiałam.
wycofał się a ona cierpi.
gdzie tu widzisz wykorzystanie?
i czyje pokrzywdzenie? sama siebie krzywdzi udając śpiącą królewnę, sorry.
żeby ja pocieszyć co można jej powiedzieć, jeśli z refleksją przyjrzeć się sobie nie chce?
hmm.. może że mamy podobno 200 tys armię, pewnie chętnych kochanków na romans z mężatką się trochę znajdzie, nie ma co płakać za tym co jej nie chcial.
jesli taka myśl nie postawi jej do pionu, to co ja postawi? głaskanie po głowie przez niedoswiadczoną studentkę?

Nie żyłam normalnie z mężem. To już dawno wygasło. A to, że mój znajomy zatrzymał tą relację, to tak jak napisałam - prawda. Ja się zakochałam mocno, ale zostałam odrzucona.

Magdalena1000 napisał/a:

Nie żyłam normalnie z mężem. To już dawno wygasło. A to, że mój znajomy zatrzymał tą relację, to tak jak napisałam - prawda. Ja się zakochałam mocno, ale zostałam odrzucona.

Cierpisz na własne życzenie, sorry ale widziałaś, że ma rodzinę, więc tu egoizm widać na pierwszym miejscu. On nic nie obiecywał, był po prostu miły, a ty się zakochałaś jak małolata i pociągnęłaś tę znajomość. Na pewno nie Ty pierwsza i ostatnia co się w nim zakochała, widać ma facet branie…
Postaw się na miejscu porzuconej przez niego żony i dzieci dla innej, to  prędzej ci przejdzie.

Witam wszystkich, chcę podzielić się swoją historią a zarazem prosić o wsparcie, sama nie daję rady. Tak bardzo cierpię psychicznie, że nikomu tego nie życzę. W zeszłym roku poznałam wojskowego, który szkolił mnie do pewnych zadań. Ja nie należę do żadnych służb. Oboje mamy prawie 48 lat. Było to szkolenie bardzo intensywne, w pocie czoła, często wymagające fizycznego i psychicznego zaangażowania. Był dla mnie wsparciem, cały czas mnie pilnował, dbał o mnie, bardzo mnie mobilizował i dbał o moje bezpieczeństwo. Trwało to prawie 3 miesiące. Widywaliśmy się praktycznie codziennie. Jego zaangażowanie, dbanie o mnie oraz niesamowita wiedza oraz jego pewność siebie, tak bardzo zawirowały mi w głowie, że zupełnie się w nim zakochałam. Ale tak kompletnie bez pamięci. Kiedy zakończyło się szkolenie, nagle poczułam zupełną pustkę i brak obok mnie kogoś, kto był przy mnie jak "ukochany strażnik". Zaczęłam pisać do niego, dopominać się uwagi, nie za bardzo szło to odpisywanie przez niego, ale w końcu jakoś ruszyło. Zaczęliśmy wysyłać do siebie coraz odważniejsze fotki, były spotkania, czułości, pocałunki. Niestety po jakimś czasie jego zainteresowanie znowu zmalało, chociaż było to zmiennie. Raz pisał, wysyłał coś miłego innym razem milczał. Coraz rzadziej odpisywał. Aż w końcu powiedział mi, że nie może nic więcej, bo kiedyś był winny tragicznego zakończenia swojego podwójnego związku i teraz obiecał rodzinie, że nigdy już to się nie powtórzy. Powiedział również, żebyśmy do siebie już nie pisali, bo to zaburza jego spokój. Najchętniej zmieniłabym środowisko, aby zapomnieć, ale nie ma takiej opcji. Dodatkowo, my się widujemy i czasami uczestniczymy we wspólnych szkoleniach. Tutaj opcji zmiany również nie ma. W wielu sytuacjach niestety jestem zmuszona do bycia blisko niego. Jestem wrakiem człowieka, cały czas płaczę. Ból, który mam w sercu jest nie do zniesienia. Ciągle mam go w głowie. Dodatkowo ból potęguje moja sytuacja rodzinna z mężem, który niewiele do mnie czuje i nie zależy mu na mnie. Nie sypiamy ze sobą, do tego dochodzą jego długi, które niestety trzeba spłacać. Jak bym miała opisać moje cierpienie, to tak jakby ktoś wbijał we mnie gwoździe i śmiał się przy tym ze mnie. Czuję się upokorzona i zdradzona. Jest to dla mnie koszmarem. On za to jest w doskonałej formie na bardzo wysokim stanowisku, z dużym uznaniem i autorytetem w swoim środowisku. Ja niczym takim nie mogę się pochwalić. Nawet nie mam stałych znajomych, jakoś tak się to nie ułożyło. Proszę dajcie mi dobrą radę, bo moja psychika umiera.

Widzę, że jesteś tu już wiele lat i może masz już zmęczenie materiału, ale uważam, że jednak warto pochylić się nad czyimś problemem, nawet jak wydaje nam się dziwny, zamiast robić z kogoś trola czy obśmiewać.

Magdalena, cierpisz, nie dziwne, przeciez nie jesteś robotem, masz uczucia. Zakochałaś się, tego się nie wybiera, wiedziesz smutne życie u boku męża, z ktorym glownie dlugi Cię łączą bo nawet nie sypiacie i piszesz, że nie czujesz się kochana a tu pojawił się atrakcyjny mężczyzna, silny, wspierający, pomagający, zaangażowany...co prawda tylko zawodowo, ale zawsze... Przez te miesiące napatrzyłaś się na mężczyznę o jakim pewnie marzysz,  przeciwieństwo Twojego męża, poczułaś się zaopiekowana i emocje wzięły górę. Kochana, szczęsliwa i spełnioona  kobieta nie zakochuje się bo jest zakochana. Jeśli ludzie nie znajdują w związku tego, czego praną, to są podatni na pokusy z zewnątrz a czasem sami te pokusy tworzą. Wiesz, że z wojskowym nie ma przyszłości. On się raczej nie zakochał, na pewno trochę połechtało jego ego to, że stał się obiektem Twoich uczuć, ale nie widzę z jego strony nic więcej. Musisz pogodzić się z faktami, niestety. Takie jest życie. Wiem, że to banał, ale z czasem emocje ostygną, nie bujaj tylko w obłokach, nie twórz w głowie alternatywnej rzeczywistości, co by było, gdyby...To jest jak żałoba. Musisz przetrwać.

Jest pewne zjawisko psychologiczne.
Autorka się użala,  więc uznaliscie ją za słabą, wymagajającą wsparcia.
To teraz trochę racjonalnego myślenia włączcie i odpowiedzcie sobie na parę pytań:
W tym dramacie jest parę osób.
1. Malzenstwo z długami jak autorka twierdzi z powodu męża.
Piszę autorka o hazardzie czy alkoholizmie? Nie. Napisałaby prawdopodobnie gdybytak było, by usprawiedliwić chęci romansowania.
Więc prawdopodobnie mieli biznes, na którym popłynęl ale kiedyś z niego żyli.
Jest ciężko? No bywa.
Tylko autorce? Nie , mężowi również 
Ale to autorka chętnie dla swojego dobrego samopoczucia dobije męza romansem, bo przecież w jej przypadku nie ma to być skryty romans, o nie! To ma być rycerz na białym koniu, ratujący ją i dzieci prawdopodobnie.
Więc kto tu jest silny , bezwzględny i dba o siebie głównie?
Warto się zastanowić,  kogo się tu stawia w roli ofiary.
Temat schematyczny do bólu. 1% szans ze się mylę.
Słabi to są Ci co mają jakąś empatie.
Autorka nie ma jej ani dla swojej rodziny, ani dla rodziny niedoszłego kochanka.
Oczywiście można ją wspierać pazurami, pisząc że ja nie mam empatii.
Mam, ale nie dla osób bezwzględnych, nawet jak mają słabe samopoczucie, bo coś nie poszło po ich myśli.

Ach i TO MOJE subiektywne zdanie, dopisek dla tych, którzy się bez tego dopisku poczują urazeni, bo mają inne

Magdalena1000 napisał/a:

I tutaj w tej wypowiedzi jest faktycznie trochę prawdy. Cóż, tylko wszyscy żyją sobie i mają się dobrze. Ja akurat sens wszystkiego straciłam. Nie użalam się, tylko proszę o pomoc i wsparcie, bo nikogo ranić nie chciałam, a ten mężczyzna jednak pozwolił mi wejść w bliską relację sam.

Jedyne co możesz teraz zrobić to zadbać o siebie i o swój stan psychiczny. Jest Ci teraz ciężko, bo po latach posuchy dostałaś nagle coś czego potrzebowałaś: zaopiekowania i jakiegoś rodzaju bliskości z drugim człowiekiem. I jesteś na głodzie emocjonalnym. Ten stan przez jakiś czas potrwa. Czasami będzie lepiej, czasami gorzej. Ale dasz radę. Przede wszystkim przyjrzyj się sobie. Pomyśl nad czym można byłoby popracować, żeby w przyszłości było Ci łatwiej. Fajnie zrobić to z terapeutą, ale jeśli nie możesz sobie na to pozwolić, to na YT pełno jest podkastów psychologicznych. O relacjach damsko-męskich, ale nie tylko: Piotr Mosak, Ewa Wojdyło, Katarzyna Miller, Barbara Strójwąs. To naprawdę pomaga spojrzeć na świat w nieco inny niż do tej pory sposób. I przede wszystkim pomaga kiedy serce krwawi.

To forum, a nie grupa wsparcia, jakbyś nie zauważyła.
różnica jest taka, że na forum wypowiadasz się na temat problemu, a nie w ciemno głaskasz po głowie.
mozna założyć za to wyżej temat w dziale nasza społeczność: grupa wsparcia dla kobiet bujajacych w obłokach, prosze nie analizować i tam szukać tych, które analizować nie chcą.
tutaj raczej się czymś wymieniamy, szczerość ma znaczenie i analiza przyszłość.
jesteś tu krótko, wiec to moje 2 słowa wyjaśnienia.

Proszę dajcie mi dobrą radę, bo moja psychika umiera.

Autorka nie rozumie tego i pewnie nigdy nie zrozumie, że tam jest jej mąż czy czyjaś żona. Liczą się tylko jej uczucia. Miałam okazję poznać osobiście kogoś takiego, oczywiście nie utożsamiam z autorką, ale są podobieństwa. Jest pewna niedojrzałość, wiara w księcia czyli tego, którego się darzy uczuciem. A kiedy książę znika jest rozpacz i wołanie o pomoc. To nie wszystko, bo jest jeszcze dążenie do powrotu do tej sytuacji zakochania. W tym świecie nie ma norm moralnych, wyznacznikiem są uczucia autorki.

[Niejaka Solaris sie cieszy, że masz ją gdzieś.

...a ten mężczyzna jednak pozwolił mi wejść w bliską relację sam.

Wracając do autorki to popatrz do czego może doprowadzić kierowanie się tylko samymi uczuciami? Czy można kogoś, na przykład, zabić, bo się kogoś kocha? Jakie normy się lekceważy  a jakie się przyjmuje? Do czego można się posunąć? Gdzie są granice?

... weź się za uporządkowanie swojego życia, rozwód z męzem skoro go n ie kochasz i potem szukaj sobie kogoś do pary.
Taka jest kolejność i omijanie pewnych szczebli zwykle dobrze się nie kończy.

Tamiraa napisał/a:

Wracając do autorki to popatrz do czego może doprowadzić kierowanie się tylko samymi uczuciami? Czy można kogoś, na przykład, zabić, bo się kogoś kocha? Jakie normy się lekceważy  a jakie się przyjmuje? Do czego można się posunąć? Gdzie są granice?

Dla mnie granicą są fakty. Konfabulacje są już czymś za daleko posuniętym.

Salomonka napisał/a:

... weź się za uporządkowanie swojego życia, rozwód z męzem skoro go n ie kochasz i potem szukaj sobie kogoś do pary.
Taka jest kolejność i omijanie pewnych szczebli zwykle dobrze się nie kończy.

To jakaś obsesja z tym rozwodem jako sposobem uporządkowania "swojego życia".
Ale to pewnie dlatego, że nikt nie prowadzi badań nad porządkiem i poczuciem szczęścia po rozwodzie.

Bo jakby tak nieoczekiwanie wyszło, że Mężczyźni po rozwodzie mają poczucie lepsze od Kobiet to by dopiero się iskry sypały.

Szczeble? To chyba chodzi o drabinę? Przy schodzeniu czy przy wychodzeniu się dobrze nie kończy?

A co wtedy, gdy ktoś ma windę w domu zamiast drabiny?

Tamiraa napisał/a:

Wracając do autorki to popatrz do czego może doprowadzić kierowanie się tylko samymi uczuciami? Czy można kogoś, na przykład, zabić, bo się kogoś kocha? Jakie normy się lekceważy  a jakie się przyjmuje? Do czego można się posunąć? Gdzie są granice?

Dla mnie granicą są fakty. Konfabulacje są już czymś za daleko posuniętym.

Ela210 napisał/a:

Tamira, na moja intuicję:
Pani zyła całkiem normalnie z mężem, może i jakieś kłopty i długi mieli.
ale poszła na szkolenie i okazało się, że mąż to tyran, a kochanek wspaniały.

Za mundurem panny sznurem.

Takie "szkolenia" ryjom kobietom dekiel. Przerabiałem to wielokrotnie. Ten sam mechanizm masz w tym słynnym już programie prowadzonym przez Bear'a Grylls'a, gdzie na wyspę wysłali facetów z z jednej strony, a na drugi kraniec kobiety - silne feministki niepotrzebujące facetów. Babki musiano ratować już w drugiej dobie, a kolesie mieli wakacje życia. Proste problemy przerastają możliwości większości kobiet i facet jawi się nagle jako TEN MĘŻCZYZNA, Książę na białym rumaku i wybawca. To po prostu instynkt i podstawowe hormony.

Tamiraa napisał/a:

Wracając do autorki to popatrz do czego może doprowadzić kierowanie się tylko samymi uczuciami? Czy można kogoś, na przykład, zabić, bo się kogoś kocha? Jakie normy się lekceważy  a jakie się przyjmuje? Do czego można się posunąć? Gdzie są granice?

Dla mnie granicą są fakty. Konfabulacje są już czymś za daleko posuniętym.

Salomonka napisał/a:

... weź się za uporządkowanie swojego życia, rozwód z męzem skoro go n ie kochasz i potem szukaj sobie kogoś do pary.
Taka jest kolejność i omijanie pewnych szczebli zwykle dobrze się nie kończy.

To jakaś obsesja z tym rozwodem jako sposobem uporządkowania "swojego życia".
Ale to pewnie dlatego, że nikt nie prowadzi badań nad porządkiem i poczuciem szczęścia po rozwodzie.

Bo jakby tak nieoczekiwanie wyszło, że Mężczyźni po rozwodzie mają poczucie lepsze od Kobiet to by dopiero się iskry sypały.

Szczeble? To chyba chodzi o drabinę? Przy schodzeniu czy przy wychodzeniu się dobrze nie kończy?

A co wtedy, gdy ktoś ma windę w domu zamiast drabiny?