Historia...i koszmary do dziś.. - Netkobiety.pl

przepraszam ale to jakies nierealne .  a co z przedmiotem?? zdalas?? czemu nikomu o tym nie powiedzialas??

Ci którym powiedziałam, też nie chcieli uwierzyć...ale zobaczyli, przeczytali...smsy... uwierzyli..chcieli pomóc, ale ten strach był silniejszy. przykro mi, że nie wierzysz, to tak boli..

powinnaś od razu powiedziec o wszystkim Mamie, bo nie ma Jej się co dziwić że kazała Ci iść jeżeli nie powiedziałaś czemu nie chcesz. Ale rozumiem, jakie to było i jest dla Ciebie trudne. Może spróbuj porozmawiać z Mamą teraz, na spokojnie, poproś o rozmowę, tak żeby Wam nikt nie przerywał, żebyś czuła się bezpiecznie. Myślę że jak powiesz Mamie to już dużo Ci pomoże i razem będzie Wam łatwiej podjąć jakieś kroki

dobrze o tym wiem, sama odważyłam się dopiero po kilku latach, ale teraz zdaję sobie sprawę jaki błąd zrobiłam i jak ważne jest podzielenie się taką tragedią z kimś bliskim

samemu nie wiele można zrobić w takiej sytuacji, chyba jeszcze nie spotkałąm się z kimś kto sam poradził sobie po tak traumatycznym przeżyciu. Czasem wystarczy ktoś bliski, czasem potrzebna jest pomoc specjalisty. Tym bardziej że nie osiągnęłyśmy jeszcze super dojrzałego wieku. Dla mnie poczucie bliskości i zrozumienie drugiej osoby było najważniejsze i najbardziej mi pomogło.

Myślę, że najlepszym rozwiązaniem na tą chwilę będzie spotkanie z psychologiem. Jeżeli czujesz wstręt do facetów poszukaj kobiety psycholog. Musisz jej opowiedziec, co się wtedy stało. Ona na pewno Ci pomoże i podpowie w jaki sposób powinnaś porozmawiać z mamą o tym zdarzeniu, tak żeby Ci uwierzyła.
Sama nie poradziłaś sobie z tym do tej pory więc musisz skorzystac z pomocy specjalisty. Dobrze by było, gdyby była na tym spotkaniu z psychologiem Twoja mama. Wtedy na pewno uwierzy i pomoże Ci dojść do siebie.

Po dwóch latach udręki CHCĘ a raczej odważyłam się coś zrobić - już się nie boję ani jego słów, ani jego.. Nie wiem, czy słyszeliście o wywieszonym bannerze w Otwocku? Poznałam tą Panią, spotkałam się z nią, kontaktuję się z nią, naprawde bardzo mi pomogła i wciąż to robi. Rozumie mnie,nie wyśmiewa. A co najważniejsze.. UWIERZYŁA MI. Nie to co moja matka. ona niczego wciąż się nie domyśla, nie wie nic a raczej nie chce wiedzieć. Nie tylko ona mi nie uwierzyła.. Jak pisałam, odważyłam się COŚ z tym zrobić, bo jak mogę pozwolić, by kogoś jeszcze ten typ skrzywdził?! Poszłam więc pod jego blok, powiedziałam tym ludziom co do niego chodzą, że mnie molestował, że jest zboczony, żeby nie szli do niego. I wiecie co? Wyśmiali mnie, nie uwierzyli.. Cholernie zabolało.

Znów nie śpię w nocy. Co robić mam?

Chciałabym go w jakiś sposób ukarać.. Bo z tego co słyszałam od innych zachowuje sie dziwnie, rzuca jakimiś dziwnymi tekstami... ale żadna dziewczyna nie chce się przyznać do tego, że on robił im to co mi.. Wciąż boję się, że byłam tylko ja.. Lecz również slyszałam, że w jakiejś szkole ktoś "puścił plotę" że on maca dziewczyny... może warto się tam przejść, popytać? Nie chcę by uszło mu to na sucho. Próbowałam zapomnieć dwa lata. Nie dało się... Poradzicie coś..?

Jakoś się trzymam. Dziękuję, za troskę... Jednak ze snem jeszcze nie jest zbyt dobrze. A raczej nie jest wcale dobrze.. W ogóle znów nie potrafię spać w nocy. Brałam jakieś tabletki, spałam po nich, ale nie potrafiłam rano wstać, zawalałam szkołę... Pod koniec kwietnia odstawiłam je, ale tylko przez trzy dni "normalnie" usnełam... Staram się o tym nie myśleć, jestem trzeźwa... Nie piję, nie biorę, nie palę.. Czy w trzeźwości kiedykolwiek da się zapomnieć? Nie obwiniać się? Nie myśleć? Nie pamiętać? Nie brzydzić się siebie..?

Matka po świętach Wielkanocnych tak z niczego spytała się mnie: "Słuchaj co robimy z tym grubasem?" Heh.. obudziła się po dwóch latach? Po co teraz mi jej ta udawana troska, że chce pomóc, skoro przez te dwa długie lata nic z tym nie zrobiła? Z resztą.. oczywiście na słowach (jak zwykle) się skończyło.. Nie wiem co robić, co myśleć, jak żyć. Nie umiem jej już ufać. Tak bardzo mnie zawiodła... Czasem znów mnie nawiedza w snach.. (jak w ogóle usnę.) jak wyzbyć się tych koszmarów? Pozdrawiam.

spam

Tego, co przeżyłaś, nie da się zapomnieć. Ale odpowiednia terapia psychologiczna pomogłaby Ci to zaakceptować i nauczyć się z tym żyć.

Od zdarzenia minęło już sporo czasu, lecz to nie oznacza, że policja jest bezsilna. Twoje słowa stanowią wiarygodny dowód przeciwko niemu. Składanie zeznań na policji, a później w sądzie na pewno będzie dla Ciebie trudne, ale poradzisz sobie. A kiedy dopadną Cię jakiekolwiek wątpliwości, pomyśl o tym, że sprawca powinien zostać ukarany za krzywdę, którą Ci wyrządził.