Witam.
Bardzo ciężko było mi się przełamać i napisać. Mam 21 lat. 2,5 roku temu zmarła moja najukochańsza mama po ciężkiej walce z chorobą. W moim życiu nigdy nie było kolorowo ze względu na ojca alkoholika, który przychodził wiecznie pijany i się awanturował a ja wraz ze starszym rodzeństwem chowaliśmy się żeby go nie widzieć w takim stanie. Gdy miałam 14 lat mama w końcu rozwiodła się z nim i już z nami nie mieszkał. Wpadłam wtedy w złe towarzystwo, imprezy, alkohol, papierosy, na szczęście po paru latach takiego trybu życia otrząsnęłam się i wyrwałam z tego towarzystwa za sprawą mojego obecnego chłopaka z którym jestem już 3,5 roku. Bardzo mi pomógł i wspierał mnie w każdym momencie. Niestety ja nie potrafię normalnie żyć, jestem strasznie nerwowa, rzucam się o wszystko do niego, ciągle płaczę... jest to bardzo męczące zarówno dla niego jak i dla mnie... nic mi nie pomaga, żadne rozmowy z nim też nie pomagają, chyba że na chwilkę. Tak bardzo zazdroszczę ludziom co żyją beztrosko i cieszą się każdą chwilą... ja tak niestety nie potrafię ;( codziennie zamartwiam się tym wszystkim zamiast po takich przeżyciach stać się silniejsza. potrzebuję pomocy... bardzo proszę o radę.
- domcia8900
- Niewinne początki
- Nieaktywny
- cisowianka
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
proponuję wizytę u psychologa.
ja nie jestem w stanie Ci pomóc.
- jaqubek
- Netchłopak
- Nieaktywny
Pomijając sytuacje z matką moja Partnerka ma podobny problem, jeszcze jej przepracowanie... Bądz przy swoim facecie, czasem Ciężko jest stać przy kimś gdy jest wiele dróg odwrotu. I chyba Psycholog..
- Anhedonia
- 100% Netkobieta
- Nieaktywny
Tak bardzo zazdroszczę ludziom co żyją beztrosko i cieszą się każdą chwilą... ja tak niestety nie potrafię ;( codziennie zamartwiam się tym wszystkim zamiast po takich przeżyciach stać się silniejsza. potrzebuję pomocy...
"Cudze chwalicie, swego nie znacie - sami nie wiecie co posiadacie" 
Nie trzeba szukać wiecznie minusów w swoim życiu - trzeba szukać pozytywów. Zrób sobie taki bilans, może to otworzy Ci oczy na innych. Jak nie, poczytaj inne wątki - samotnych, zdradzonych, cierpiących po śmierci bliskich lub żyjących z piętnem raka.
Ludzie nie żyją beztrosko, czasami walczą ciężko o przetrwanie każdego kolejnego dnia - chyba o tym wiesz mając za sobą dzieciństwo z alkoholikiem? Masz coś bardzo cennego - nie jesteś sama - masz wsparcie chłopaka.
Jeśli nie potrafisz tego ogarnąć sama - skorzystaj z pomocy psychologa jak Ci radzą przedmówcy 
Powodzenia i głowa do góry
- sisley
- Netbabeczka
- Nieaktywny
ja również polecam Ci wizytę u psychologa,bardzo dużo pomoże Ci.
- Smołka
- Woman In Red
- Nieaktywny
Gdy dotyka nas wiele cierpienia, zadajemy sobie pytanie: ,,Dlaczego nas to spotkało" Gdzieś w głębi serca jesteśmy zbuntowani wobec świata, źli na los, że nas tak potraktował. Możesz mi wierzyć, albo, nie, ale w gruncie rzeczy każdego coś spotyka, każdy ma jakieś problemy, choć nie po każdym to widać. Nie można dać się złamać, podsycać swego stanu beznadziei. Jesteś młoda, masz mężczyznę. Pielęgnuj swój związek, zaufaj Mu. On jest przy Tobie! Nie pozwól, by z Twojego powodu czuł się źle. Otrzep kucyki i wal przez życie pełną piersią!!! Podejdź do życia optymistycznie, a wszystko zacznie się układać. Nakręcanie w stylu:,,przydarzyło mi się to i to, teraz jestem nieznośna" pogłębi tylko ,,fatalizm Twojego bytu" Bądź dzielna, bo w życiu trzeba być twardym! Trzymam kciuki i ściskam mocno!
- asiula123
- Zaglądam tu coraz częściej
- Nieaktywny
Witam
Mam 22 lata gdy miałam 13 lat moja mama powiesiła się w domu w pokoju na klamce tata ją znalazł widzialam jak miała pasek na szyi moja mama była wtedy pod wpływem alkocholu tata spał pijany siedziałam z nią do12 w nocy rozmawialiśmy zawszę mnie nie lubiła biła mnie wyzywała ciągała mnie za włosy. najgorsze było to że gdy tata był w pracy ona zabawiała się z innymi chłopami gdy to widziałam groziła mi że jak powiem dla ojca dostane w piernicz.Po śmierci mamy dorastalismy z tatą mam jeszcze 2 siostry które nie przeżyły tego tak jak ja do tej pory stoi mi wszystko w oczach ta tragedia siostry nie chcą wspominać mamy a przecież były najlepiej traktowane.Przez te lata poznałam swojego męża którego bardzo kocham ale jest jeden problem nie mogę zajsć w ciąże Mój mąż kiedyś chorował na grzybice płuc i ziarnice złośliwą.Przechodził dużo chemii myślę że to dlatego.Dręczy mnie to bardzo czemu moje życie jest do bani,dlaczego właśnie ja?????????pisze to i mam łzy w oczach żebym miała chociaż jedno dziecko to by mi nadało sens mojemu życiu a tak to nic mnie nie trzyma .....................Bardzo proszę
o pomoc.
- Anhedonia
- 100% Netkobieta
- Nieaktywny
Współczuję A może adopcja? tyle jest dzieci spragnionych domu i miłości a w Tobie takie jej pokłady. Możesz jakiegoś smyka uszczęśliwić
- orszulik
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Witam
Mam 22 lata gdy miałam 13 lat moja mama powiesiła się w domu w pokoju na klamce tata ją znalazł widzialam jak miała pasek na szyi moja mama była wtedy pod wpływem alkocholu tata spał pijany siedziałam z nią do12 w nocy rozmawialiśmy zawszę mnie nie lubiła biła mnie wyzywała ciągała mnie za włosy. najgorsze było to że gdy tata był w pracy ona zabawiała się z innymi chłopami gdy to widziałam groziła mi że jak powiem dla ojca dostane w piernicz.Po śmierci mamy dorastalismy z tatą mam jeszcze 2 siostry które nie przeżyły tego tak jak ja do tej pory stoi mi wszystko w oczach ta tragedia siostry nie chcą wspominać mamy a przecież były najlepiej traktowane.Przez te lata poznałam swojego męża którego bardzo kocham ale jest jeden problem nie mogę zajsć w ciąże Mój mąż kiedyś chorował na grzybice płuc i ziarnice złośliwą.Przechodził dużo chemii myślę że to dlatego.Dręczy mnie to bardzo czemu moje życie jest do bani,dlaczego właśnie ja?????????pisze to i mam łzy w oczach żebym miała chociaż jedno dziecko to by mi nadało sens mojemu życiu a tak to nic mnie nie trzyma .....................Bardzo proszę
o pomoc.
asiula bardzo dużo przeszłaś, z tego co napisałaś to dopiero próbujesz zajść w ciążę więc na razie nic nie jest przesądzone .
Pozatym może tak jak pisze Anhedonia warto zastanowić się nad adopcją.
- asiula123
- Zaglądam tu coraz częściej
- Nieaktywny
Tylko że ja staram się o dziecko już prawie 6 lat. Ja bym mogła zaadoptować tylko jest jeden problem mój mąż nie chce Mówi ze to nie to samo on by nie czuł że jest ojcem.Wiecie dziewczyny kobieta musi czuć że to jest jej dziecko.Chciała bym zajść w ciąże nosić swoje maleństwo przez 9mies. pod sercem i zobaczyć co to jest być matką. Czuję że tego nie doświadczę.;-[
