Niskie poczucie własnej wartości , nieśmiałość - Netkobiety.pl

MIMI_38 bardzo dobrze Cię rozumiem.moja mama też była i jest bardzo dominującą i powiedziałabym że agresywną i nerwową kobieta a ja mam męża,dziecko i całkowicie nie potrafię odnaleźć się w tej sytuacji.
  Do tego też mam problem z wyrażaniem własnych poglądów-szczególnie wtedy gdy widzę że osoba z którą rozmawiam jest ode mnie starsza i pewna siebie.Moje poczucie wartości też leży u mych stóp(jest takie małe).Ale chodzę od 1,5 miesiąca na psychoterapie,właśnie z psychologiem i bardzo mi to pomaga.Polecam więc tobie znaleźć jakiegoś dobrego specjalistę.

Dzięki za dobre słowo. Utwierdzam się w przekonaniu, że jednak muszę gdzieś się z tym udać czyli do psychologa. Ale czy tak zrobię??? I tu duży znak zapytania. Boję się zacząć szukać a potem nie wiem co mnie czeka podczas tej pierwszej wizyty - od czego zacząć? Czy powiem  ,co mnie dręczy? Czy zdążę podczas tej wizyty? Czy nie będę miała oporów o czymś powiedzieć? I wreszcie , czy w którymś momencie się nie rozpłaczę? Tego nie wiem... Zobaczcie ,  nawet teraz zamiast  włączyć się do rozmowy na forum gdzie poruszany jest temat, który mnie też dotyczy - ja nie miałam odwagi, wolałam zacząć od początku - sama. I to jestem cała JA! Na domiar złego dochodzą jeszcze/ o czym wczoraj nie pisałam/ obawy o własne zdrowie - KOSZMAR!!! Ja to wszystko widzę, wiem że coś jest ze mną nie tak a nie mam motywacji , dręczą mnie różne obawy, a przecież muszę sobie pomóc. I tak najczęściej uciekam do netu, kiedy idę spać - słucham muzyki i uciekam w marzenia. Tylko  to nie załatwi mojego problemu.....
Może macie jakieś doświadczenia z wizyt u psychologa? Może coś mi doradzicie? A może po prostu dacie mi "kopniaka" żebym w końcu coś z tym zrobiła... Pozdrawiam!

Podobna sytuacja jest z moim młodszym bratem. Teoretycznie powinien być zadowolonym z życia studentem, jest przystojnym chłopakiem, dziewczyny go lubią, ma fajnych kumpli... Jednak nie. Wiem, że czuje się źle z samym sobą, popadł w jakąś stagnację, dnie spełzają mu na niczym. Po prostu na niczym, jedyne co, to widuje się z kolegami, ale odrzucił wszelkie inne życie towarzyskie, licencjata nie może skończyć, pracy nie szuka... Nie wiem co mam z tym zrobić, mieszkamy sami (rodzice wyprowadzili się na wieś). Załatwiłam mu dwa tygodnie próbne u mnie w pracy, od poniedziałku ma zacząć. Mam nadzieję, że nowa praca i ludzie wyrwą go z tego marazmu. Myślicie, że takie coś, co on ma może w konsekwencji prowadzić do depresji?

MIMI_38, mam bardzo podbnie jak ty, tylko z tą różnicą, która z tego co widzę, nie ma aż tak wielkiego znaczenia, w moim domu to ojciec był taki, nie mama, mama mu sie całkowicie podporządkowała, praktycznie jej 'nie było'
też boję się zawsze 'co ludzie powiedzą' gdy chcę coś zrobić, boję się krytyki/braku akceptacji z ich strony, przez wiele lat bałam się mówić ludziom o moich zainteresowaniach, bo miałam wrażenie, że mnie ktoś od razu skrytykuje lub wyśmieje, powie, że się do tego nie nadaję; w sumie teraz też tak jest, ale staram się z tym walczyć, staram się ignorować to negatywne myślenie, chociaż jest to strasznie trudne
niedawno zaczęłam zajmować się czymś, co mnie strasznie interesuje, ODWAŻYŁAM SIĘ w końcu robić coś, co mi sprawia przyjemność
gdybym to ja znała jakąś dziewczynę, która zajmowałaby się tym samym, podziwiałabym ją i pewnie trochę zazdrościła, że zajmuje się czymś takim
a jak ja się zachowuję? co czuję?
staram się ukryć przed innymi, że to robię, zwłaszcza przed ludźmi pokroju mojego ojca,
jak zdarza się, że ktoś to zobaczy, jest mi strasznie głupio, mam wrażenie, że dana osoba śmieje się ze mnie w duchu, lub krytykuje
gdy ktoś się o to pyta, to zazwyczaj umniejszam wartość tego lub też swoich umiejętności

niedawno czytałam książkę 'dramat udanego dziecka', piszę o tym, ponieważ bardzo często, dominujący, despotyczni starzy, nie patrzą na to jakie ich dziecko jest naprawdę, lecz widzą je poprzez pryzmat swoich własnych potrzeb; dziecko ma być takie, jakie oni chcą żeby było, ignorując prawdziwe ja dziecka; w ten sposób takie dziecko zostaje pozbawione swojej osobowości, uczy się jedynie jak spełniać wymagania stawiane wobec niego, aby uzyskać aprobatę i zadowolenie despotycznych rodziców; nie uczy się bycia sobą, nie wie tak naprawdę jakie jest; problemu nie widać dopóki dziecko jest w domu, schody zaczynają się, kiedy to dziecko wychodzi z domu, kiedy wkracza w świat, gdzie trzeba umieć bronić swoich racji, gdzie trzeba wiedzieć kim się jest; wychowane przez despotycznych starych nie ma szans na bezproblemowe poradzenie sobie w 'okrutnym' świecie

jednym słowem, nieźle prze...chlapane

Może jednak poszukasz sobie kogoś do podzielenia się, choćby tym, jak Ci idą poszukiwania psychologa? A co do ludzi, którzy "dziwnie patrzą". Może i patrzą dziwnie, ale to nie oni będą potem dźwigać konsekwencje nieleczenia, prawda? Tylko Ty.
Z tą zaprzyjaźnioną osobą, to radzę Ci jednak, żebyś sobie znalazła kogoś zaufanego, choćby dlatego, że faktycznie komuś może się nie podobać nie tyle sama terpia, ile zmiany za nią idące. Jeśli Twojemu otoczeniu jest wygodnie z tym stanem rzeczy jaki jest, z Tobą taką, jaką znają, Twoja przemiana może sprawić, że będą chcieli Cię "wtłoczyć" na dawne tory. I niekoniecznie muszą to robić ze złośliwości, tylko z niepokoju. Zatem przyda Ci się wsparcie nie tylko psychologa czy psychiatry, o ile zdecydujesz się pójść, tylko jeszcze kogoś.
Dezaprobata rodziny może sprawić, że zrezygnujesz z terapii. Ja tak miałam. Kiedy miałam problemy rodzinne, poszłam do psycholożki, opowiedziałam jej co i jak, a ona zaproponowała, by przyprowadzić rodziców na spotkanie. Było strasznie. Mama była agresywna, ojciec niezadowlony, potem mama zaczęła płakać, że obcym ludziom rozpowiadam, jak to mi jest źle w domu, że jak tak mogę, że przecież wiem, że chodzi o moje dobro. Potem, jak już chodziłam sama, bałam się mówić, gdzie wychodzę, bo kiedy wybuchała jakaś kłótnia, ojciec komentował: "Idź, poskarż się pani psycholog!". I w efekcie zrezygnowałam.
Tak więc naprawdę Ci radzę - znajdź bliską, rozumiejącą duszę, która Cię popchnie, gdy w decydującym momencie zabraknie Ci odwagi.

Nie do końca tak, że to odpowiednik spowiedzi. U psychologa usiłujesz zrozumieć, co się dzieje, a księdzu spowiadasz się, bo żałujesz. nie opowiadasz mu życia, tylko grzechy. Ksiądz odpuszcza w imieniu Boga, to jest na zasadzie "wymazania tablicy", czy też "wyzerowania rachunku", obietnica podjęcia lepszego życia. Oczywiście to ma wiele aspektów, ale wydaje mi się, że na tym polega główna różnica. Psycholog w pewnym sensie pomaga dojść do tego, jak chce się żyć, spowiedź jest wtedy, kiedy już wie się, jak, tylko ciężko te postanowienia wprowadzać w życie.
Wspólny mianownik jest w tym, że w obu przypadkach podstawą leczenia jest rozmowa.
Po co? Już mówię. Psycholog, jaki był nie był dobry, to jednak nie przyjaciel. Musi zachować dystans zawodowy. Nie można do niego zadzwonić od tak i się wyżalić, jeśli jest po godzinach pracy. Osoba bardzo niepewna siebie, nawet po sesjach u psychologa, może mieć problemy z wprowadzeniem zmian w swoim życiu, gdy nie ma wsparcia otoczenia, gdy otoczenie nie rozumie, co się dzieje. To może pogłębiać jej niepewność, może  - jak ja w swoim czasie - zastanawiać się, czy na pewno robi dobrze, a to może pogłębiać jej frustrację. Wtedy bardzo się przyda osoba, która będzie po prostu bliską osobą, wtajemniczoną w to, że zmiany mają się dokonać, która jak trzeba, to przytuli, a jak trzeba to "da kopa" i po prostu będzie obok. Mi takiej osoby w swoim czasie zabrakło. Skapitulowałam i uznałam, że rodzina ma rację. Może gdyby był ktoś obok, kto powiedziałby mi "nie świruj, trwaj dalej", byłoby inaczej. Psycholog tak nie powie.