Wasze życie z Bogiem- początek przygody - Netkobiety.pl

Piszesz o podobienstwach Starego Testamentu z Nowym - mam pytanie dlaczego w Starym Testamencie mmamy obraz Boga skorego do gniewu ktory krze za nieosluszenstwo ,natomiast Jezus przedstawia swego Ojca w zupelnie inny sposob?

Mam takie proste pytanie: jakiej religii nie mogłeś zaakceptować jako jedynej????????
Dla mnie religia nie gra roli ale wiara w Boga jest podstawę moich działań, a Jezus jest tylko przykładem doskonałej wiary i posłuszeństwa Bogu, a synem  Bożym jest takim jak ty i ja i wszyscy ludzie na naszej planecie. Bo wszyscy bez wyjątku jesteśmy dziećmi Bożymi. Jestem strasznie ciekaw jaka to religia???

Witaj....

Pytasz : "jak było u was i dlaczego wierzycie?"

Historia mojego nawrócenia i wiary (innej niz wcześniej - prawdziwie glębokiej) jest tak niesamowita, że czasmi jest mi samej trudno uwierzyc, że to wszystko naprawdę się wydarzyło! A jednak...

Większość swego życia byłam "wierząca" - niepraktykująca. Niby wierzyłam w Boga, ale żyłam tak jakby Go nie było i miałam gdzieś przykazania... Był tez trudny okres w moim zyciu kiedy zbuntowałam się Bogu . Chyba miałam Mu za złe, że pewne rzeczy sie wydarzyły.Potrzebowałam pomocy, ale nie szukałam jej w Bogu, ale tam gdzie nie powinnam.... pojawiła się fascynacja tarotem, astrologią itp. Weszłam w to naprawdę bardzo głęboko... z tym, ze nie miałam świadomości tego, że wkraczam na bardzo niebezpieczny teren a także chocby tego, że jest to grzech bałwochwalstwa. Bałagan w moim życiu robił się coraz większy, ja natomiast czułam, że "tonę"...
Pewnego dnia przechodząc koło Kościoła w centrum miasta poczułam silne przynaglenie -myśl- by się wyspowiadać.
W pierwszej chwili zlekceważyłam ją. Jednak ona cały czas wracała i nie dawała mi spokoju do tego stopnia, że zaczęłam się męczyć. Ja wtedy gdy to się działo bardzo długo sie nie spowiadałam, gdyz wcześniej po prostu nie odczuwałam takiej potrzeby... zresztą moja 'wiara" była bardzo powierzchowna i pozbawiona prawdziwej więzi z Bogiem. wracając do mojej historii - myśl o spowiedzi była coraz bardziej namolna i to do tego stopnia, że postanowiłam po kilkunastu latach życia bez sakramentu pojednania wyspowiadać się. Z tym, że ja nawet nie pamiętałam jak to się robi. Poradziłam się koleżanki. Powiedziałam jej, że chciałabym się wyspowiadać, ale się boję (tak, tak) i nie wiem czy się odważe... Ona powiedziala mi, że zna taki jeden kościół gdzie spowiedz odbywa się codziennie i także poza Mszą Św. Jakie było moje zdziwienie, gdy poradziła mi udać się do właśnie tego  Kościoła koło którego przechodząc naszła mnie myśl o spowiedzi.

Ja wtedy jeszcze sobie nie zdawałam sprawy z tego co mnie czeka!!!

Okazało się, że w moim przypadku spowiedz święta będzie bardzo trudnym przeżyciem.... Już w Kościele ogarnęło mnie prawdziwe przerażenie!!! - tak, tak - nie niepokój, ale paniczny strach przed wejściem do konfesjonału. Nie rozumiałam tego co się ze mną dzieje - trzęsłam się jak galareta, serce waliło mi jak oszalale - mialam ochotę uciekać. Jednak zostałam a w samym konfesjonale okazalo się, że nie moge wydusić z siebie nawet słowa - po prostu zaniemowilam!!!! Zapomniałam wszystko co miałam powiedziec... cisza... w końcu jak już wydałam z siebie dzwięk był to niesamowity płacz... w głos!!! Byłam przerażona tym co się dzieje, ale w żaden sposób nie byłam w stanie się uspokoić. W końcu wydusiłam z sibie bardzo ogólnikowo to co chciałam i dostałam rozgrzeszenie po czym wyparowałam stamtąd jak poparzona... To był dopiero początek ...
Nie będę opisywać tego co miało miejsce potem, bo i tak większość w to nie uwierzy i posądzi mnie o wzbudzanie sensacji i bujną wyobrażnię... Napiszę tylko, że wylądowałam u egzorcysty, były msze o uzdrowienie i cała seria dziwnych wydarzeń, których nierozumialam (przynajmniej na początku)... To wszystko trwalo około roku.... aż przyszedł upragniony spokój duszy. Były rekolekcje na których poznałam wielu fajnych ludzi. Ja się zmieniłam. Moja wiara jest prawdziwa. Wiem, że Jezus naprawdę istnieje, nie jest żadną fikcją i bardzo pragnie dobra każdego czlowieka. Trzeba tylko dopuścić Go do swego życia i pozwolic mu działać...a wtedy dzieją się prawdziwe cuda
Pozdrawiam

Mtmtc- pomimo nieistotnych różnic między nami ( katolik/protestant ) obaj wybraliśmy jedną i wspólną Prawdę. A przygoda z Nim, jest w istocie- niepojętym pięknem i radością.

To prawda te różnice spokojnie możemy uznać za nieistotne, Bóg nie ma związanych rąk naszymi poglądami. Nawet jeśli się mylimy to będąc otwartymi na inne poglądy na korektę dojdziemy do prawdy czy tu czy tam. A właściwie już doszliśmy jeśli Jezus stał się dla nas najważniejszy.

"Książe tego świata" oraz ci którzy są z nim doskonale wiedzą, że całe humanae vitae ma znaczenie. Często będąc zniewolonym można upaść- liczy się jednak to, że chcemy się podnieść, chcemy się zmieniać, nie tyle dla nas samych co dla Boga.

   Dla naszego Ojca nasze oddanie Jemu, posłuszeństwo Jego Osobie oraz ufność dla Jego działań wobec nas, jest wyrazem miłości. W kim jest miłość, tego śmierć nie dotyczy. Także stając do walki z przeciwnościami powtarzajmy w swoim sercu " Jezu- ufam Tobie ! " a z pewnością zwyciężymy.

Bardzo ciekawy wątek. Aż miło mi się zrobiło na sercu jak przeczytałam wasze posty

A teraz do rzeczy. Ja miałam wielkie szczęście urodzić się w prawdziwie wierzącej, katolickiej rodzinie. Prawdziwie - w znaczeniu kierowania się wartościami wyznawanej wiary. Oczywiście, miałam w swoim życiu kilka momentów, które pobudzały moją wiarę, i nieraz mniej lub bardziej błądziłam, ale nie zdarzyło mi się jakoś definitywnie odwrócić od Boga. Wiem, że jestem jaka jestem dzięki rodzicom. Staram się pracować nad sobą, mimo że czasem mi się nie chcę Jednak wiem, że to słuszna droga

Przede wszystkim chciałam w tym miejscu zaznaczyć, że mam niesamowicie szczęśliwe życie i nawet jeśli po drodze pojawiają się trudności, to one mają sens! Czasem aż mi cieżko uwierzyć, jak mi Pan Bóg błogosławi, a przy tym jak lekki krzyż mi dał.

Jak pierwszy raz, kilka lat temu, zaczęłam czytać to forum, to nie mogłam uwierzyć, że ludzie mają takie problemy i że jednocześnie potrafią być dla siebie nawzajem tacy źli. Kiedyś myślałam, że to tylko takie jednostki, że ludzie są dobrzy itp. Obserwacje trochę boleśnie zweryfikowały moją świadomość. Ale myślę też, że ludzie odwracając się od Boga czasem sami skazują się na taki los.
To tyle

Zastanawiam się, kiedy był mój początek "przygody" z Bogiem i chyba nie potrafię tego dokładnie określić. Na pewno nie miałam wzorców religijnych w rodzinie. Ochrzczono mnie co prawda w Kościele Katolickim, ale od rodziców na temat Boga niewiele usłyszałam, Nie przypominam sobie, żeby kiedykolwiek byli w kościele oprócz rodzinnych uroczystości. Potem miałam swój okres buntu i religia stała się bez mała moim wrogiem, a Bóg nie był dla mnie ważny. Potem jednak coś zaczęło się zmieniać, i zaczęłam coraz częściej myśleć, że ustawienie Boga gdzieś na odległym miejscu moich priorytetów nie jest właściwe, że On chce być obecny w moim życiu, w moich myślach. Nie wiem jak to określić, ale czułam potrzebę przybliżenia się do Boga i zaczęłam szukać sposobu. Pierwszym jaki mi przyszedł do głowy było regularne uczestniczenie w mszach gdyż byłam ochrzczona w Kościele Katolickim i to wydawało mi się naturalne, z resztą do kościoła katolickiego miałam najbliżej. Zaczęłam się modlić, znalazłam  różaniec i usiłowałam się modlić za jego pomocą, mówiłam różne litanie i koronki, ale ciągle to nie było to. Nadal nie czułam tej więzi z Bogiem, której pragnęłam coraz bardziej. Kiedyś poszłam na procesję Bożego Ciała i tam definitywnie się przekonałam, że Kościół Katolicki jest nie dla mnie. Byłam trochę zagubiona, odrzucało mnie od tego rodzaju pobożności, nawet na mszach nie czułam do końca,  że w czymś współuczestniczę, byłam jakoś trochę obok, ale ta procesja była już wybitnie nie z "mojej bajki". Zastanawiałam się co jest z moją wiarą nie tak, co mogę jeszcze zrobić, przecież tak bardzo się staram.  Jakiś czas potem wpadło mi do głowy, że przecież są jeszcze inne wyznania niż katolickie. Wtedy trafiłam do protestantów, a konkretnie do luteran. Tu wreszcie poczułam więź z Bogiem i wtedy wszystko mi się poukładało jak puzzle.

Owszem, trzeba poznawać Boga przez osobistą refleksję, modlitwę czy czytanie Pisma Świętego. Ale nie wiem jak można nie łączyć Kościoła (jego członkowie łączą się w wierze w Boga) czy religii (bez Boga przecież nie istnieje) z Bogiem. To jest zupełnie nielogiczne.

Jeśli ktoś odrzuca Boga bo np.nie podoba mu się zachowanie księży czy jakiś dewotyzm, to tylko świadczy o tej osobie. Może szuka pretekstu, żeby żyć po swojemu albo tak naprawde nigdy w Niego nie wierzyła. Wspólnota jest konieczna, żeby się nie pogubić bądź jak się zboczy z właściwej drogi, żeby łatwiej było wrócić. W Biblii wyraźnie widać, że od początku właściwie istniały wspólnoty. Jednostka może sobie stworzyć własną wiarę a we wspólnocie nie zmienisz sobie czegoś wedle własnego uznania.   

Co do Twojej dygresji - są sprawy, które nie są jednoznaczne bo np. Pismo Święte czy szerzej nauka Kościoła nie mówi o nich wprost albo nie jest to wiedza powszechna. Wtedy porady księży są zrozumiałe. Zabójstwo jest jednoznacznie złe i nie zmieniłoby tego odmienne zdanie nawiedzonego księdza.

Nie potępiam wspólnot, jedynie uważam, że każdy w tym wszystkim powinien zachować własny rozum, o czym wiele osób zapomina. Poza tym, nie każdy wspólnoty potrzebuje co również warto zaakceptować.

Co do życia duchowego osób, które patrzą na Boga przez pryzmat Kościoła....nie warto tu tego potępiać; tak zostały wychowane, przekazu rodzinnego nie odrzucić z dnia na dzień, skąd masz mieć przed oczyma wizję Boga kochającego-niezrzeszonego z żadnym Kosciołem, skoro od dziecka mówiono ci, że jest inaczej a Bóg to siwy staruszek czyhający na twój błąd? Ktoś kiedyś powiedział, że jakie kto ma wyobrażenie idealnego rodzica, takie będzie miał wyobrażenie Boga i cos w tym jest.
Tak ze....tu sie nie obejdzie bez psychologii, ale na pewno nie można oceniać nikogo za jego wizerunek Boga, który ma.

Kizia znam wiele wyznań, głównie protestanckich, a w religii katolickiej...wyrosłam .

Catwoman - przecież niemal ciągle w Kościele katolickim podkreśla się wielką miłość Boga do człowieka Szczególnie w ostatnich latach, gdy szerzy się kult Bożego Miłosierdzia. Oczywiście, nie można przy tym zapominać, że Bóg nas oceni na Sądzie i nie wolno nam tego Miłosierdzia nadużywać. Bóg jako surowy sędzia jest obecny głównie w Starym Testamencie, w NT na pierwszy plan wychodzi jego Miłość.  Najlepiej jest go opisać jako Sprawiedliwego Ojca, który nas szalenie kocha, chce BYĆ w naszym życiu, wybacza nam nasze winy jeśli okażemy skruchę a zasady, które nam daje, mają nam pomagać a nie wadzić.

OceanSoul - wielkie TAK dla rekolekcji

allegra90   cieszę się, że masz takie podejście i tak to widzisz.

allegra90 takie doświadczenia są zawsze osobiste ..... na tym ten fenomen polega- i dobrze, takie mają być Dużo by gadać, naprawdę...zaczęło się od mojej przewlekłej choroby gdy byłam w klasie maturalnej, nikt nie potrafił mi pomóc, wyłam z bólu i z dnia na dzień było jeszcze gorzej, groził mi wózek inwalidzki.
Bóg, Jezus.....jako dziecko byłam bardzo wierząca, ale ja jestem typem poszukiwacza, na lata odstawiłam życie duchowe raczej zajełam się zjawiskami paranormalnymi, chociaż do Boga zawsze miałam respekt, nie negowałam Jego istnienia, bo ...to głupie, ale jako dziecko czułam Jego opiekę nade mną, po prostu czułam. Jako dziecko wiele rzeczy wymodliłam.
...no i gdy tak cierpiałam, nagle pojawiła się w moim sercu nadzieja. Znów poczułam wręcz, ze KTOŚ się moim losem interesuje, ze nie jestem pozostawiona sama sobie. Trudno to wyjasnić, naprawdę, ale od pewnego-tego znaczącego dnia, wiedziałam, że nie jestem sama [nie, to nie schizofrenia ] i taka siła we mnie wstąpiła, że wszystkim zaczęłam opowiadać że wiem iż wyzdrowieję- choć kompletnie nic na to nie wskazywało, nic z tym nie robiłam, nie miałam siły a lekarze rozkładali ręce. Nie minęło dużo czasu gdy pojawiła się we mnie nieprzeparta chęc przeczytania całej Biblii; czytałam dniami i nocami. ....Następnie ...poczułam już na amen, że w moim sercu mieszka KTOŚ. już nie czułam, że nie jestem sama na zewnątrz, ale i w środku, że ...jestem pełna wiary, miłości, nadziei, RADOŚCI tak nieracjonalnej i ogromnej że czułam, jakby mi serce miało pęknąć z tych uczuć. Problemy?-doświadczenia! aaaa....wyzdrowiałam, nagle, jak Bóg obiecał, tak się stało

Nie allegra90 nie czuję . Chodziłam kiedys ale.....nie jestem tym typem. Spotykam się w grupach domowych z przyjaciółmi, razem dzielimy się doświadczeniami , mówimy sobie o Bogu, Jego cudach, łasce, gadamy, ......

Normalnie allegra święcę go:) ps. święcenie nie oznacza >chodzenie do kościoła< tylko traktowanie dnia wyjątkowo, jako dnia odpoczynku np. nie pracując , odkładając na bok codzienne sprawy. Tak naprawde ten dzień został stworzony dla naszego dobra, byśmy choć na 24h w tygodniu przestali pędzić....

ja nie żałuję, że mnie tam nie ma, bo się do tego nie nadaję Kościół Adwentystyczny znam, znam też Zielonoświątkowców, Baptystów, Luteranów, Wolnych chrześcijan, Ewangelików, Świadków Jehowy, Żydów Ortodoksyjnych, Nieortodoksyjnych....  zwykle każdemu chodzi o to samo- tylko w inny sposób

Co masz na myśli wymieniając Ewangelików obok Luteran? Bo generalnie to to samo .  No chyba, że masz na myśli ewangelików reformowanych. Nie żebym się czepiała .
A tak w ogóle, to prosto rzecz ujmując faktycznie w każdej religii zazwyczaj chodzi o osiągnięcie wiecznej szczęśliwości, raju, zbawienia, czy też podobnego celu, jednakże sposoby osiągnięcia tego celu nieco się różnią.  Tu się z Tobą zgadzam.
Mnie osobiście bycie w jakiejś wspólnocie, spotykanie się od czasu do czasu w celu wspólnej modlitwy oraz wspólnego wysłuchania Słowa Bożego jest potrzebne, pomaga to budować moją wiarę, umacniać ją, ale rozumiem, że nie każdy ma taką potrzebę. Każda droga prowadząca do Boga jest dobra.

Obyśmy trafili w przyszłości do tego lepszego świata idąc wybraną drogą Mam nadzieję, że więcej osób zdecyduje się podzielić swoim świadectwem.

Może ktoś jeszcze opowiem nam swoją historię?

To nie są sekty. To są wyznania zapisane w RP. Zapoznaj się z definicją sekty.

A na jakiej podstawie stwierdzasz, że to są sekty?

Jednak...wiesz co, nie ma sensu robić off topicu. Może istnieje gdzieś taki wątek na temat sekt, a mnie się przypomniało, że "sforę" Jezusa też nazywano sektą. To jest jedyna sekta, w której mogłabym być

super watek. podziwiam wasze historie. Pan BOG jest moja droga moim zyciem, moim celem. jest to wielka laska moim zdaniem bo sama bym nie dala rady tak myslec. milosc do Boga wznioslam z domu ale uksytaltowala mnie formacja kosciola katolickiego, rekolekcje, oazy modlitwy. nigdy nie ciagnely mnie tego swiata, niosa tylko bol i zniewolenie co widze na przykladach ludzi tak zyjacych.

o no wasnie.wspolczuje
polecam swietna lekture LEKSYKON ZAGROZEN DUCHOWYCH Roberta Tekieli, publicysty, dziennikarza

Każda z wielkich religii monoteistycznych dzieli się na wiele "odłamów".  Podobnie jest z Chrześcijaństwem, gdzie te "odłamy" nazywa się wyznaniami. Chrześcijaństwo nie było jednolite nigdy nawet za czasów pierwszych Chrześcijan. Różnią się, ale mają też część wspólną, w przypadku Chrześcijaństwa jest to wiara, że Chrystus jest Synem Bożym, który umarł na Krzyżu za nasze grzechy i potem zmartwychwstał, a my przez Chrzest stajemy się członkami Jego Kościoła. Wszyscy Chrześcijanie mają wspólne Credo i wierzą, że Biblia jest Słowem Bożym. Sekta to coś zupełnie innego. Jej cechy charakterystyczne to bezkrytyczne  posłuszeństwo wobec przywódcy, ingerowanie w życie osobiste członków, niepozwalanie na odejście z sekty oraz psychiczna manipulacja.

Pierwsze słyszę, w Ewangeliach nic nie ma o tym, że Chrystus kogoś zmuszał do posłuszeństwa. Wręcz przeciwnie. Nikt nie był z Jezusem ze strachu czy z musu. Uczniowie przychodzili i odchodzili, wierni byli tylko apostołowie (oczywiście jak się okazało, nie wszyscy) oraz najbliżsi przyjaciele (jak Maria i Marta).

Nic podobnego. Rewolucyjność Nauk Jezusa polegała właśnie na tym, że ponad uczynki zakonu postawił szczerą wiarę i miłość (do Boga objawiająca się poprzez miłość do bliźniego). W istniejących do tamtej pory systemach religijnych Jezusowe "nadstawianie drugiego policzka" i "kochaj nieprzyjaciół swoich" było czymś niesłychanym.

I co, tak biorąc na chłopski rozum: zmuszał = wabił do pójścia za nim, uwierzenia w Jego boskość, nauki by w wieku 33 lat umrzeć i tyle Go widziano? Nie tak działa manipulator. Manipulatorowi chodzi zawsze o korzyść własną. Jakąż Jezus miał korzyść ze swojej śmierci?

Co masz na myśli pisząc, że nie mieli nic do stracenia? Byli Żydami, mieli już swoją religię, tradycję, proroków.

Religia żydowska też obiecuje niebo i ostrzega przed piekłem, jeśli się nie będzie żyło według Przykazań. Tak samo jak Jezus rabini żydowscy głosili równość wszystkich ludzi wobec Boga.

Gdyby ludzie stosowali się do nauczania Jezusa, mielibyśmy raj na ziemi. Istotą przyjścia Mesjasza nie było jednak  nauczanie o tym jak powinniśmy czynić, tylko zgładzenie grzechu poprzez Jego śmierć i zmartwychwstanie. On przyszedł by umrzeć jako człowiek i powiedzieć nam, że poprzez Niego mamy życie wieczne.

Przed dodaniem swojej wypowiedzi w tym wątku proszę o przeczytanie tytułu i pierwszego posta. Sceptyków zapraszam do wątków, których celem jest dyskusja w sens wiary - tu intencja autora jest inna i należy ją uszanować.
Usunęłam niektóre posty nie związane z tematem. Proszę o nie odnoszenie się do pozostawionych i wypowiadanie się wyłącznie zgodnie z tytułem wątku.