Podróż z Bogiem w sercu, ale... - Netkobiety.pl

Gdybym tylko otrzymała taki znak od Boga, ze mam wyjechać tam i tam, pojechałabym bez wahania. Bóg prowadził mnie już w tak wielu sytuacjach i miejscach na ziemi, że nie miałabym wątpliwości, że i tym razem tak będzie.
Natomiast nie za bardzo chciałabym sobie to wymyślać sama i na tym poprzestać- ale jestem gotowa iść tam, gdzie Bóg mnie chce zaprowadzić.

No, tylko z przekonaniem- robiłam tak wiele rzeczy, które były właściwie z punktu widzenia przeciętnego zjadacza chleba nie do ogarnięcia w swym zakresie. I ja się obawiałam, ale miałam Słowo. I Bóg okazał się wierny.
Też nie chciałabym być dla nikogo ciężarem, bo i ap.Paweł pisał o swoich podróżach (a on też tak podróżował ) że chleba niezapracowanego nie jada, gdziekolwiek jest nie chce być dla nikogo ciężarem.

Nie jestem tak zupełnie przekonana czy charakter /uniżenie każdego ćwiczy się w żebraniu- niektórym osobom może taka forma "przechodzenia" samego siebie jest potrzebna, innym z kolei inna...... ja stale myślę, że pokory człowiek uczy się wybaczając i okazując miłość ludziom obcym lub tym, którzy zostali "skazani" przez społeczeństwo.