Bezwzględne posłuszeństwo Kościołowi. - Netkobiety.pl

A ja uważam, że przynależność do czegokolwiek nie zwalnia od odpowiedzialności przed własnym sumieniem.

No to zależy zapewne od tego, jak dalece się z tą ideologią nie zgadzamy. Jeśli jakoś bardzo mocno poglądy danego ruchu religijnego, do którego należymy, odbiegają od tych, które wewnętrznie uważamy za słuszne, to wypadałoby się od tego ruchu odciąć.

Hm.. uważam podobnie jak Wy. Chyba dlatego, nie jestem obecnie w żadnym Kościele "ręką ludzką zbudowanym"
Chyba dlatego .... mamy te 90% katolików ; bo każdy "tkwi" w Kościele, na który jednocześnie nadaje no i wybiera to, co mu się podoba. A przecież nie trzeba, można odejść, nikt nikogo nie trzyma siłą.

Z drugiej jednak strony, uważam, że należy reagować, gdy obserwujemy w samym Kościele, np. najbliższej społeczności jakieś ... sprzeczności, niemoralne zachowanie, czy np. poniżanie "wiernych" ze strony duchownego.

Kościół to niewątpliwie i zasady i ludzie. Bezwzględne posłuszeństwo zasadom rozumiem, zgadzanie sie na patologie wśród członków Kościoła to zupełnie inna sprawa. Najczęściej ludzie odchodzą gdy utożsamiają wiarę w Boga z wiarą w księdza. Poza tym, posłuszeństwo wymagałoby "ogarnięcia" całej doktryny, co dla przeciętnego zjadacza chleba jest niewykonalne. Siłą rzeczy wierni są skazani na funkcjonariuszy danego Kościoła.

Ja uważam, że ślepe posłuszeństwo bez pytania własnego rozumu o zdanie niezależnie w jakiej sprawie jest zwyczajnie szkodliwe. Dlatego nie lubię wszelkich sekt  i nurtów religijnych, których podstawą są często bezsensowne i nieżyciowe zakazy. Religia katolicka jest dla mnie właśnie taką religią - za bardzo ingeruje moim zdaniem w prywatne sprawy. Zakaz współżycia przed ślubem, stosunek do seksu w ogóle, stosunek do antykoncepcji, odmienności, nawet słuchania lub czytania pewnych treści. Miejsca na własne zdanie kościół zostawia ludziom moim zdaniem niewiele, bo niemal każda dziedzina życia jest obwarowana jakimiś nakazami, rygorami itp. Wszystko jest jakby wzbudzające w człowieku poczucie winy i kontrolujące go. No i jeszcze spowiedź - to jest genialne narzędzie kontroli i pozyskiwania informacji o ludziach.
Poza tym mam takie doświadczenia z ludźmi wierzącymi, że większość się z czymś tam nie zgadza, ma swoje zdanie, takich ludzi spotykam na co dzień i mam wrażenie, że wszystko z większością jak w najlepszym porządku. Natomiast nie zdarzyło mi się spotkać takich w 100% wiernych i zaangażowanych i to ich zaślepienie i chęć przekonania wszystkich o swojej racji był dla mnie nie do przełknięcia zazwyczaj.

A ja wręcz przeciwnie . Im bardziej poznawałam i wgłębiałam się w nauczanie Kościoła Rzymskokatolickiego, tym mniej jego nauka wydawał mi się logiczna i spójna. Widziałam jak bardzo echa filozofii scholastycznej wpływają na teologię katolicką i coraz bardziej ją komplikują. W efekcie doktryna ta określa bardzo dokładnie każdy aspekt życia, niemalże jak w judaizmie wskazując z ogromną dokładnością co jest grzechem, a co nie, aż do absurdu. To wszystko jest determinowane oparciem się na tym właśnie nurcie filozoficznym. Kościoły protestanckie wybrały inną drogę, mniej "kazuistyczną" że tak powiem, bardziej opartą na własnym sumieniu, własnej odpowiedzialności, osobistej relacji z Bogiem. Dlatego bycie protestantem nie polega na posłuszeństwie wobec Kościoła, tylko wobec Boga i własnego sumienia, bo Kościół tworzą ludzie, a ludzie mogą błądzić, nawet gdy są biskupami. Nawet jeśli władze zwierzchnie Kościoła (protestanckiego) wydają jakieś oświadczenie, to jest to tylko oświadczenie pewnego ludzkiego gremium, autorytetów, ale nie niepodważalnych. Jeśli będąc protestantem mamy inne niż oni zdanie, to powinniśmy postępować tak, jak nam nakazuje Słowo Boże, a nie jakieś ludzkie gremium, bo to my sami odpowiadamy za siebie przed Stwórcą.

Tylko to "bezwzględne posłuszeństwo" nie ma miejsca jedynie w KK. W kościołach protestanckich również są ludzie, którzy posłuszeństwa wymagają i tacy, którzy chcą być posłuszni.
Fakt, w wyznaniach protestanckich możesz zanegować "wymogi" pastora, duchownego i powiedzieć: "Tego nie ma w Biblii/ Ale Pan Jezus nigdy tego nie zakazał-nakazał".

Trudno się nie zgodzić. Tak, tak jest i gdyby opierano się na tym jedynie + na swoim sumieniu wynikłym z relacji z Bogiem, byłoby nieźle.

A ja, od kiedy zaczęłam czytać biblię i w tym samym czasie też trochę o historii, nie mogę się dopatrzeć sensu w ogóle. Bo przy próbie poskładania nauki kościoła i nauki, wychodzi mi mniej więcej taka oto historia:
Bóg,który był od zawsze, postanowił stworzyć... zawahałam się czy człowieka od razu, w każdym razie świat. Więc stworzył wielki kosmos, który rozrasta się do miliardów miliardów kilometrów, a zajęło mu to kilkanaście miliardów lat. A w tym kosmosie maleńką ziemię, co też zresztą trwało ładnych kilka miliardów lat. Ale podobno Bóg jest ponad wszelki czas i przestrzeń więc mu te miliardy lat i kilometrów nic tam więc dobrze,nie czepiam się. A potem na tej ziemi zaczął stwarzać zwierzęta, i rośliny,i człowieka, z za każdym razem jak coś stworzył to widział że to było dobre. Z wyjątkiem dinozaurów. Coś musiało mu się w nich Bogu nie podobać, bo rąbnał w ziemię meteorytem czy czymś w tym rodzaju. Nie wiemy dokładnie co bo biblia nie komentuje tego faktu. Alternatywne wytłumaczenie to że meteoryt czy asteroida wmieszała się w Boży plan i musiał stwarzać od nowa,ale podobno Bóg jest wszechwiedzący i wszechmogący więc by z pewnością to nadlatujące coś przewidział i odwrócił, więc ta opcja odpada.
W końcu przyszła kolej na człowieka. Nie tak hop siup jakby z lektury genesis mogło wynikać bo też podobno zajęło to kilka milionów lat zanim ten człowiek względnie rozumny powstał. A jak już ten człowiek rozumny był,to Bóg postanowił stworzyć mu raj. (Tak sobie myślę że czekał na człowieka choć trochę rozumnego żeby mu swoje oczekiwania objawić, raczej nie podejrzewam że pertraktował z neandertalczykami czy im współczesnymi naszymi przodkami). I był raj, obejmujący kawał Afryki,Azji i Europy co najmniej,bo w tych lokalizacjach ślady bytności pierwszego człowieka rozumnego znajdowano. I człowiek spokojnie sobie żył a dzikie zwierzęta mu nie zagrażały,i żywił się owocami których było wbród (no bo polowanie to niebezpieczna zabawa) a Bóg dał mu to wszystko z radością i żądał tylko jednego: posłuszeństwa. Ślepego posłuszeństwa bez zadawania żadnych pytań. Trochę nie bardzo sobie wyobrażam czy Bóg objawił się wszystkim ludziom rozumnym i wszyscy byli nieposłuszni, czy tylko jednej parze, czy może tylko jedna para była nieposłuszna a Bóg w miłosierdziu swoim ukarał wszystkich, nawet nas żyjących tysiące lat później! Cóż to musiał być za straszny czyn!
Ale Bóg tak kochał człowieka że postanowił uśmiercić swojego syna w wyjątkowo okrutny sposób ażeby sam mógł to nieposłuszeństwo człowiekowi wybaczyć. Poczekał więc parę tysięcy lat lat i wybrał sobie naród żydowski aby go poprowadzić przez różne wojny i niewole ażeby mu tego syna w końcu ukrzyżowali... A ukrzyżowali w straszliwy sposób. I to właściwie tylko po to, żeby Bóg mógł wybaczyć drobne grzeszki wierzącym,bo ci z większymi albo niewierzący i tak pójdą do piekła...

Nie jestem katolikiem, wręcz przeciwnie, moje poglądy są raczej na drugim biegunie.
Nie jestem ateistą (tzn. ateista dla wielu to od razu człowiek z określonymi poglądami, z którymi ja nie mam wiele wspólnego), natomiast nie wierzę w jakikolwiek rodzaj sfery duchowej. Jestem skłonny uwierzyć, jeżeli spotka mnie w życiu coś co uznam za dowód.

Natomiast szanuję KK za to, że twierdzi, że to oni głoszą jedyną słuszną wersję moralności. Tzn. katolicyzm to religia zakładająca istnienie prawdy obiektywnej, jednej poprawnej wersji rzeczywistości.

Natomiast już choćby dla protestantów z Niemiec których znam, wszystko jest relatywne i subiektywne, oni sobie sami tworzą swoją własną wersję duchowości i moralności.
W mojej ocenie, ich postawa to taki new age.
Tego nie szanuję i nie potrafię się dogadać z takimi ludźmi.

Tak. Z tego powodu nie jestem katolikiem nawet dla pozorów/świętego spokoju/większej akceptacji społecznej.
Nie byłbym w stanie żyć tak jak sobie ktoś inny to widzi (w tym przypadku KK) lub deklarować się, że jestem katolikiem i iść na jakiś kompromis.

Akceptacji społecznej...
Ano właśnie.
- Jesteś ateistą? To masa bardzo polskich Polaków będzie się na ciebie krzywo patrzeć. Chociaż sami są niedzielnymi katolikami, którzy nie traktują swojej religii poważnie.
- Jesteś katolikiem, który poważnie traktuje swoje deklaracje i religię którą wyznaje? Też źle! Ty śmierdzący radykale!

Ja się brzydzę polskim katolicyzmem, z nim trzeba walczyć. Z tym stanem pośrednim.
On zastępuje ludziom myślenie, raz w niedzielę pójdą do kościoła i wystarczy. Na tym się kończą ich rozważania na temat filozofii i moralności.
I jeszcze politycy, którzy używają religii jako swojej podbitki. Potem "niedzielni" głosują na autopilocie.

Poważnie, chciałbym, żeby coś tąpnęło w polskim kościele, coś co spowodowałoby polaryzację. Tak by ostali się tylko katolicy z poważnym podejściem do filozofii chrześcijańskiej.
Natomiast tendencja jest raczej odwrotna, kościół wciąż stawia na ilość a nie jakość.

Szlag mnie trafia, jak słyszę, że znajomy idzie do spowiedzi bo siostra wyznaczyła go na chrzestnego, i mówi księdzu, że ostatni raz u spowiedzi był przed świętami, co jest zgodne z prawdą, tylko to były święta 7 lat temu...

Dorośli ludzie, a bawią się w taką ciuciubabkę.

Nie znam protestantów z Niemiec, natomiast to od polskich katolików słyszę często: nie uważam tego czy tamtego za grzech, więc nie będę się przecież z tego spowiadał, albo: a co to księdza obchodzi że robię to czy tamto. Nie przestrzegają nauczania Kościoła i też tworzą sobie własną wersję duchowości i moralności. Właściwie księża sobie, a wierni sobie. Ja to w pewnym stopniu rozumiem, bo nauczanie katolickie w kwestii moralności określa tak bardzo szczegółowo  każdy aspekt życia człowieka, że trudno temu sprostać. Natomiast nauczanie protestanckie nie wnika w takie szczegóły, pozostawiając to sumieniu człowieka opartego na Biblii, dlatego jeden będzie uważał tak, a inny inaczej. W chrześcijaństwie nie chodzi jednak o to, żeby ludzi dyscyplinować do moralnego prowadzenia się (to jest jakby przy okazji), tylko aby im przekazywać Dobrą Nowinę o zbawieniu i aby umacniać ich wiarę.

Mnie też to denerwuje.

Witam serdecznie
Dlaczego czlowiek ma byc bezwzglednie posluszny kosciolowi? Raczej mamy byc posluszni Bogu, koscol tylko ma w tym pomoc. Mamy przestrzegac praw boskich bo to one sa najwazniejsze. Jest wiele kosciolow a tak naprawde zaden nie ma do konca racji.

Ja zawsze powtarzam, że jestem chrześcijanką, mimo że oficjalnie katoliczką i do katolickiego kościoła chodzę. Nie przeszkadza mi obrządek, święta katolickie, ani nawet sakramenty (choć nie ukrywam, że wolałabym spowiedź zbiorową jak u ewangelików niż to co jest u nas). Czytam często Nowy Testament, który dostarcza mi wielu cennych wskazówek na to, jak mam żyć. Jednak nie potrafię zrozumieć, co jest złego w antykoncepcji, związkach homoseksualnych, seksie przedmałżeńskim, czy in vitro. Główną filozofią Jezusa było miłowanie się nawzajem, miłość przede wszystkim, więc czemu Kościół tak potępia gejów, czy pary, które ze sobą sypiają przed ślubem, skoro się kochają. A in vitro? Przecież te dzieciaczki które si urodzą to też ludzie. Bóg musiał natchnąć wynalazcę in vitro. A że część tych zarodków nie zostanie wykorzystanych? Ja nie widzę w tym nic zdrożnego, skoro żeby powstał człowiek, to kobieta musi go donosić, będąc ludzkim inkubatorem (sorry za wyrażenie, ale taka prawda). Co do antykoncepcji w postaci prezerwatyw, to też nie rozumiem, co złego jest w zapobieganiu, skoro nią się nikogo nie zabija. Mimo że żaden z tych problemów mnie nie dotyczy, ani nigdy nie dotyczył, nie potrafię się podporządkować z tym Kościołowi, ale nie widzę tu żadnej sprzeczności w moim wyznawaniu wiary, ponieważ pod innymi względami nic się nie zmieniło.

Kto m. in. wypowiedział te słowa:

"Dzieło i słowo Boże mówią nam jasno, że kobiety winny służyć małżeństwu lub prostytucji."
"Jeśli kobiety męczą się i umierają po licznych porodach, nic w tym złego; niech umierają, byle tylko rodziły, na to są."
...i moje ulubione
"Rozum to jest największa k... a diabelska; z natury swojej i sposobu bycia jest szkodliwą k... ą; jest prostytutką, prawdziwą k... ą diabelską, k... ą zeżartą przez świerzb i trąd, którą powinno się zdeptać nogami i zniszczyć ją i jej mądrość. "

To tak a propos tych, którzy uważają że posłuszeństwo Bogu jest wyższą formą wiary niż doktrynie religijnej.

Z Waszego chrześcijańskiego punktu widzenia to herezja przecież. Nie jesteś konsekrowana żeby móc interpretować "Słowo", czyż nie?, więc ktoś robi to dla Ciebie.

Sorry, ale nie rozumiem twego toku myślenia. Co mają powyższe cytaty z Lutra do tego stwierdzenia? Te cytaty wręcz potwierdzają, że bezpieczniejsze jest  opierać się na Biblii, zamiast słuchać bezkrytycznie autorytetów, nawet jeśli jest to autorytet całego Kościoła. Marcin Luter święty nie był i nikt go za takiego nie uważa. W tamtych czasach z resztą (we wcześniejszych też) wielu wybitnych myślicieli wypowiadało się w tym tonie. Wystarczy sięgnąć do św. Tomasza z Akwinu np:
"Kobiety są błędem natury... z tym ich nadmiarem wilgoci i ich temperaturą ciała świadczącą o cielesnym i duchowym upośledzeniu... są rodzajem kalekiego, chybionego, nieudanego mężczyzny... Pełnym urzeczywistnieniem rodzaju ludzkiego jest mężczyzna. "
A św. Tomasz jest przecież jednym z doktorów Kościoła katolickiego i uważa się go za jednego za najwybitniejszych myślicieli w dziejach chrześcijaństwa. To jego nauczanie miało decydujący wpływ na kształtowanie się średniowiecznej doktryny Kościoła katolickiego i niestety oddziałuje na nią do dzisiaj.

Nie potrzebuję mieć siły woli. Bo nie potrzebuję walczyć z  doktryną, z którą się nie zgadzam. Z Bogiem zgadzam się zawsze.

bo nie wysilam się?

No jasne, robię to na co mam ochotę?

Sama sobie tworzę wyobrażenie o nim i w nie wierzę, popraw mnie ale to chyba jedno z założeń Lucyferianizmu?

Kizia75 kto napisał Biblie i ustala sposób jej interpretowania zwłaszcza, że tajemnicą nie jest fakt iż Biblia to zbiór opowiadań opartych w dużej mierze na Zoroastryzmie.

Marka Ragnos w Biblii jest wiele epitetów jeśli chodzi o człowieka "chodzącego z Bogiem", przede wszystkim, jest to człowiek wolny. W sercu. Wie, co ma robić. Jest przyjacielem Boga.
Tyle w temacie.

Chyba na odwrót, bo chrześcijaństwo było długo po a nie przed.

Moja Droga nie jest również tajemnicą iż Żydzi jako spece od handlu byli na przestrzeni dziejów częstymi gośćmi na dworze Króla Królów władcy imperium perskiego skąd przywozili różne towary nie tylko te materialne. Koncept judaizmu jest niemal bliźniaczy do Zoroastryzmu a jak sama przyznałaś chrześcijaństwo jest kolejną kopią kopii.

Zastanawiam się czy jakakolwiek religia może pójść w fałszywym kierunku.
Wszystkie przecież oparte są na dogmatach czyli twierdzeniach niepodważalnych czyli z mojego punktu widzenia fałszywych.

Kizia75 Fenicjanie (od których początki biorą Kartagińczycy) obrali sobie kierunek zachodni w ekspansji handlowej a nie wschodni to po pierwsze. Po drugie flota nie była potrzebna do handlu z imperium perskim bo ono było "na miejscu", chyba że rzeczna do pływania po Tygrysie i Eufracie. Po drugie te wszystkie podobieństwa i różnice pomiędzy judaizmem, chrześcijaństwem i islamem to koniec końców zwykła sofistyka i machanie szabelkami.

Czytaj uważnie!, napisałem że obrali kierunek zachodni m in dlatego, że wschód był już obstawiony. Sprawdź sobie to!. Po drugie każdy jest pod wpływem kultury, która trzyma mu nóż na gardle dosłownie i w przenośni.

Człowiek jako istota rozumna powinien myśleć o tym co robi i co wyznaje. Religia jest w moim uznaniu drogowskazem a nie ścisłym wyznacznikiem. Każdy kto ma sumienie sam potrafi wiele spraw zweryfikować a religia pomaga w tych trudniejszych. W niczym nie można być fanatykiem bo to niszczy obiektywizm. Każda religia ma wady...I każda religia zmienia się na przestrzeni wieków w zależności od potrzeb czy to politycznych czy ekonomicznych. Więc przede wszystkim myślmy...