Starość nie radość - Netkobiety.pl

Życie to ciągła zmiana, każdego dnia. Nie ma w nim nic stałego.
Jedyną pewną rzeczą jest śmierć czekająca na każdego z nas, na każdą istotę.
Kiedyś, dawno temu, myślałam, ze jest to bardzo pesymistyczne stwierdzenie. Tymczasem, nie ma w nim ani pesymizmu, ani optymizmu. To fakt. Możemy nie zaakceptować rzeczywistości, przyniesie nam to tylko lęk, strach i kurczowe trzymanie się młodości. Trzymanie się czegoś, co przemija. I wtedy starość będzie dla nas ciężką próbą. Ale możemy też pogodzić się z nieuchronna rzeczywistością. Będzie nam wtedy łatwiej.

Co trudnego jest w przyznaniu, że nie jesteśmy bogami, że nie mamy wpływu na wszystko? To zwykły brak pokory.

Jasne, możemy przyznać, że media zalewają nas młodością, że promują jedynie jędrne, zdrowe ciała.
Ale mamy wybór.
Nikt nam nie każe trzymać się tej, narzucanej nam, drogi.
To my decydujemy się na zakup kolejnych słoików kremów, które jakoby zahamują starzenie.
To my decydujemy się na operacje plastyczne, by wygładzić zmarszczki, ująć tłuszczu, etc.

A jednocześnie goniąc za tymi zewnętrznymi oznakami młodości zapominamy często o tym, co najważniejsze. O własnym rozwoju. O pielęgnowaniu swoich zainteresowań i pasji. O zauważaniu i cieszeniu się drobiazgami. O byciu pogodnym człowiekiem.

W swoim, niezbyt krótkim, życiu spotkałam się z ludźmi znacznie starszymi ode mnie, a pełnymi pasji, zainteresowań, bardzo pogodnymi. I były wśród nich osoby od wielu lat schorowane i niesprawne ruchowo, ale ze świeżym umysłem. Wzorem jest dla mnie przemiła kobieta mająca ponad 80 lat (ja wtedy byłam smarkulą, niespełna 16-letnią): otyła, niechodząca, nie wychodząca z domu, niezamożna pod względem materialnym, tzw. samotna (bez męża i dzieci), a pogodna, życzliwa, pełna pomysłów na swoje życie i ciągle rozwijająca swe zainteresowania (w wieku 80 lat rozpoczęła kurs języka esperanto, bo znajomość 5 języków była wg niej niewystarczającą).
I spotkałam się z osobami, które wg metryki miały lat 25-30, były zdrowe, miały wymarzoną pracę, fajnego męża, dzieci, przyjaciół, pieniądze, własne mieszkanie, a ze sposobu bycia, zgorzknienia, poglądów były zgrzybiałymi staruszkami.

Bardzo dużo zależy od naszego nastawienia, na co nastawiamy swoje antenki. Na pozytywy, czy na negatywy. To, czy mówimy o szklance napełnionej do połowy wodą, że jest w połowie pusta, czy do polowy napełniona.

Ktoś może i będzie chciał zepchnąć mnie na margines. Ale to ode mnie zależy czy dam się tam zepchnąć. Do tanga trzeba dwojga.

Może mam szczęście, ale nie zauważyłam, by ludzie odsuwali się od osób starszych lecz życzliwych, pogodnych, zadowolonych. To, co ludzi odsuwa to zgorzknienie, pouczanie, życie wyłącznie wspomnieniami.

agnieszko.w - dziękuję za stworzenie tego wątku.
Dzięki temu mogłam, po raz kolejny, zastanowić się nad tym, co dla mnie w życiu jest ważne, co nie. I po raz kolejny podsumować swoje poglądy. Raz jeszcze dziękuję.

Przekroczyłam 60 i stwierdzam, że "pięknie jest i dobrze jest..." Mam czas na smakowanie urody świata, choć nie zawsze jest idealnie, ale jest jak jest i inaczej nie będzie. Cieszę się każdym nowym dniem, wszak jest niepowtarzalny i jedyny i ode mnie w dużej mierze zależy jak go przeżyję, co będę dzisiaj robiła. Nie jestem super zdrowa, nie jestem bogata, nie jestem dzieckiem szczęścia, wiele rzeczy w życiu zrobiłabym lepiej i mądrzej gdybym miała dzisiejszy rozum, a jednak jestem szczęśliwa właśnie teraz. Nie czułam tego wcześniej, gdy byłam młodsza. Nie trzeba bać się starości, trzeba ja przyjąć jaka jest i powiedzieć: Witaj, postaram się z tobą zaprzyjaźnić !

Nie trzeba myśleć co będzie po 70, bo nawet za chwilę albo już jutro może być źle. Świadome "teraz" może nam pomóc cieszyć się życiem:).