Jak wreszcie porzucić złe wspomnienia i zacząć żyć? - Netkobiety.pl

Cześć.
Chciałabym poprosić Was o radę. W życiu realnym niestety nie mam z kim porozmawiać, a może nie chcę żeby ktoś dowiedział się o tym co mnie gryzie, bo staram się sprawiać wrażenie osoby zadowolonej z życia.
Wychowywałam się w domu w którym zawsze byłam karana. Za to, że jestem, że żyję... Mój Ojciec to typowy furiat. Przemoc fizyczna i przemoc psychiczna to była codzienność. Mama z kolei nie mogła (a może nie chciała) zmienić tej sytuacji i tak tkwiliśmy w tych awanturach i biciu. Alkoholu nie było. Rodzice ciężko pracowali, wiecznie były kłótnie o pieniądze, których brakowało (nie byliśmy biedni, polska rodzina na średnim poziomie, rodzice zajęci pracą, dzieci opiekujące się sobą wzajemnie zanim rodzice wrócą, brak wyjazdów w wakacje, na ferie, mieszkanie na wsi i żadnych zajęć dodatkowych dla dzieci). Mama wolała starsze rodzeństwo. Starsza siostra zawsze była jej ulubionym dzieckiem. Żeby przypodobać się rodzicom (żeby Ojciec był w końcu zadowolony i nie krzyczał, a Mama dostrzegła, że ja też jestem) to byłam kujonem. Zamiast biegać z dziećmi na podwórku to ja się tylko uczyłam (z czego i tak nic nie miałam, bo ta wiedza w życiu jest mi do niczego nieprzydatna). W domu nie miałam swojego miejsca, nie miałam pokoju, którego bardzo zazdrościłam moim koleżankom. Byłam zalękniona, zestresowana-jak zaszczute zwierzę. Codzienne awantury w domu zrobiły ze mnie odludka. Nie umiałam radzić sobie z dziećmi, byłam bardzo płaczliwa. Dzieci wyśmiewały się ze mnie, w domu byłam wyzywana od k..., s.... Najczęstsze słowo jakie słyszałam od Ojca to "wypier... z mojego domu, idź do domu dziecka", a od Matki "nie mam czasu..."- dla mojej Siostry czas miała, dla mnie nigdy.
Na studia poszłam z przymusu. Co z tego, że uczyłam się dobrze. Kierunek który wybrałam został wyśmiany przez resztę rodziny, więc poszłam na inny-zwykły, który mnie nie interesował, ale słyszałam, że "na coś pójść muszę". Poszłam na studia zaoczne, bo bałam się wyprowadzki z domu (zabawne, marzyłam by w końcu uwolnić się z tego toksycznego środowiska, a z drugiej strony byłam tak przywiązana do domu, że nie potrafiłam wyobrazić sobie wyprowadzki). Poszłam na staż (mieszkam w środowisku wiejskim, tu bez znajomości nie ma szans na pracę, jedynie staż po którym i tak przyjdzie następny darmowy stażysta) jednocześnie studiowałam w weekendy. Poznałam chłopaka-moją pierwszą wielką miłość. Nigdy nie miałam koleżanek, nie wychodziłam na imprezy. Byłam typem dziewczyny do której rówieśnicy zwracali się po pomoc na klasówkach, przy odpisywaniu pracy domowej, po notatki na studiach (a ja tak bardzo chciałam, żeby ktoś mnie lubił, tak pragnęłam czyjejś akceptacji, że nie potrafiłam nikomu odmówić-oni to wykorzystywali), ale gdy były spotkania klasowe, czyjeś urodziny, domówki-to mnie nigdy nie zapraszano.
Od kilku lat nie ma przemocy fizycznej, ale psychiczna jest nagminnie. Od mojej Siostry i jej Męża (cwaniaczek bardzo chciałby żebym wyprowadziła się i żeby cały majątek po rodzicach przypadł im, stąd próbuje wykończyć mnie psychicznie). Siostra napuszcza Mamę na mnie (Siostra jest sterowana przez swojego wygodnego Męża), a Mama w Siostrę patrzy jak w obrazek. Ojciec z kolei tylko naskakuje na mnie. Oni krytykują mnie codziennie za mój wygląd (przytyłam, nie stać mnie w chwili obecnej na ładne ubrania). Czepiają się, że nie pracuję, że "nic nie robię" (wykonuję takie codzienne czynności typu sprzątanie, zakupy, ale poza tym czytam książki, siedzę na fb, śpię). Jakiś czas temu zostawiłam chłopaka, nie mam w nikim wsparcia. Nie mam się do kogo odezwać. Siedzę w bagnie i nie potrafię z niego wyjść. Marzę by wyjechać stąd, znaleźć pracę (tu konieczny jest wyjazd), usamodzielnić się, a z drugiej strony nie robię nic żeby te marzenia się spełniły, tak jakbym bardzo bała się życia. Nie planuję zakładać rodziny, nie nadaję się do tego. Zresztą kto by mnie chciał z moim wyglądem słonia. Na studiach też jestem zalękniona, boję się odezwać. Inni żyją, pracują, mają życie towarzyskie a ja marnuję najlepsze lata w pokoju...
Jak zabrać się za siebie? Zmienić podejście, że może nie jestem "najgorsza, najbrzydsza, najgłupsza" (tak jak mi to zakorzeniono w domu)... Wizyta u psychologa odpada, nie potrafiłabym rozmawiać z obcą osobą o moich problemach. Przed innymi osobami gram zadowoloną z życia kobietę, nikomu nie powiedziałam o problemach w domu. Jak zebrać w sobie siłę, by zmienić to co mnie wykańcza psychicznie? Ten stan trwa już kilka lat i z każdym miesiącem mam coraz bardziej dosyć siebie.
Pozdrawiam,
Gośka 23l.