zaburzenia osobowosci - Netkobiety.pl

Dlaczego sie tne? Co mi to daje? Pomaga. Jak widze krew to jest mi jakby latwiej. Nie boli dusza tylko reka,przestaje myslec,wylaczam sie. I mam wrazenie ze zasluguje na to.
Poczytalam w necie troche o zaburzeniach osobowosci i depresji. Wyczytalam ze samookaleczenia wystepuja czesciej niz nam sie wydaje. Tylko po prostu ludzie o tym nie mowia bo sie wstydza.
Grunt ze dzieki temu trafilam wreszcie do lekarza. Ze moze uda sie jakos to pozmieniac. Mam taka nadzieje bo jednak chce zyc normalnie,smiac sie szczerze a nie plakac w poduszke i spedzac cale dni w ciemnym pokoju jak do tej pory

alutka.m Powiedz co Cię gryzie? Co powoduje twój zły nastrój? Czy jest to beznadzieja związana z brakiem finansów? Czy może czujesz, że popadłaś w pętlę wstaje->praca->odpoczynek->sen->praca itd.? Samotność, boisz się, że nikogo nie znajdziesz?

Sama widzisz, że przerwanie brania leków nie jest mądrą decyzją. Dzięki nim bardzo dobrze funkcjonujesz. Teraz już nie rób tego błędu i bierz je tak długo, jak lekarz uzna za stosowne.
Wydaje mi się, że po prostu uzależniłaś się emocjonalnie od mężczyzny. Jeśli on mówi, że nie wróci, to nie wróci, nie ważne czy się zmienisz czy nie. Poza tym, jeśli widzisz potrzebę zmiany, to zrób to dla siebie, a nie dla niego. Tylko taka zmiana będzie dobra i trwała.
To nie jest bez sensu, jak piszesz. To ma sens, bo skądś wynika. Zaburzenia osobowości nie wzięły się z powietrza. Przecież nie masz ich od zawsze. Może to kwestia zranień, jakich doznałaś w dzieciństwie, kwestia wychowania albo jaiejś traumy, która w jakimś etapie życia cię spotkała.

Takie podejście sprawia, że z jednego uzależnienia przechodzisz w drugie. A co, kiedy załóżmy znowu będzie twój? Koniec pracy nad sobą i powrót do starych zachowań, nawyków, schematów myślowych? Jeśli zmieniamy się dla kogoś, a nie dal siebie, to taka zmiana nigdy nie jest trwała. Jeśli zdobędziemy cel - czyli bycie z kimś, to automatycznie sobie odpuszczamy, motywacja do zmiany spada.
Moja droga, sensem terapii i leczenia masz być ty sama, twoja normalność, dojrzałość emocjonalna, zdrowie psychiczne, równowaga i harmonia. Tylko ty, a nie to, żeby jakiś facet do ciebie wrócił! Nie żyjesz dla niego, tylko dla siebie i swoich dzieci. On za ciebie życia nie przeżyje, choćby nie wiem jak bardzo cię wspierał. Nie stawiaj innych ludzi na piedestale, tylko siebie. To ty masz być dla siebie najważniejsza, ty musisz o siebie dbać, bo tak jak ty o siebie zadbasz nikt inny nie potrafi. Moim zdaniem masz problem z zaakceptowaniem siebie taką jaką jesteś i z pokochaniem siebie. Ty siebie nie kochasz, bo gdybyś kochała to priorytetem byłabyś dla siebie ty sama, a nie ktoś inny. Zresztą tylko kochając siebie jesteśmy w stanie dojrzale pokochać inne osoby.

Źle zrozumiałaś. Totalnie źle. Jesteś bardzo dużo warta. Jesteś warta pięknego, szczęśliwego życia. Tyle że ty po prostu jesteś uzależniona. Żadne uzależnienie nie jest dobre. To że chcesz być zdrowa to bardzo dobrze . Tylko tak jak napisałam powyżej, motywacja do zmiany, leczenia, żeby była trwała musi wypływać z ciebie. Pomyśl jeszcze o jednym. Wyobraź sobie siebie z boku. Widzisz cierpiącą kobietę, umęczoną życiem. Widzisz jak usilnie wczepiła się w mężczyznę, tak bardzo, że poza życiem z nim jej własne życie nie ma dla niej sensu. Jest zdeterminowana, jest w stanie wiele przejść, by z nim być. Ta kobieta jest matką. Grożą jej odebraniem córki. Ma dwóch synów, których nie wychowuje. Nie jest w stanie poświęcić się i leczyć dla dzieci, dla córeczki która jak mało kto potrzebuje kontaktu ze zrównoważoną emocjonalnie matką, by się prawidłowo rozwijać. Może się poświęcić tylko dla mężczyzny.
Czytałam twoje posty. Nie oskarżam cię o nic. Staram się tylko pomóc. Pomóc dostrzec, w czym tak naprawdę tkwi problem. Pomóc ci się pozbierać i zacząć terapię odpowiednio umotywowaną. Jeśli rozpoczniesz terapię a w sądzie podczas rozprawy o opiekę nad córką spytają się ciebie, czy rozpoczęłaś leczenie i dlaczego, odpowiesz, że dla faceta czy dla córki, by utrzymać opiekę nad nią? Przemyśl to proszę.

Lecz sie i pracuj nad wlasnym zdrowiem psychicznym dla DZIECI,wlasnych dzieci,to jest twoja krew,i one powinny byc najwazniejsze w twoim zyciu,w tym dla nich starac sie uporac z problemami, bo jak zwalczyc z tym co sie zmagasz,wtenczas jest wielka szansa ze sytuacja z dziecmi ci sie ulozy.Twoje akumulatory zostaną  naładowane i bedzie tobie o wiele lżej

Kochana, nie przez niego. Kiedyś byłam o krok od okaleczenia się "przez niego". Jeśli uważamy, że ktoś inny zrobił coś, co spowodowało, że musimy skrzywdzić siebie, jeśli ustawiamy się w roli ofiary, jest z nami coraz gorzej. On może wszystko, my nie możemy nic.

Mówisz językiem ofiary.

Pomyśl. Jeśli ktoś obcy, kto Ciebie nie zna, pokaże Ci fuck, co Cię to obchodzi? Pewnie Cię z kimś pomylił. Jeśli obcy pokaże obcemu, będzie to zupełnie obojętne. Ale jeśli ktoś znajomy, pokaże Tobie, boli. Reakcja jest w Tobie. To ten sam gest. Ta sama osoba. Tylko już nauczyłaś się oczekiwać czegoś innego od niej. I boli. Na Twoje życzenie, niestety.

Jeśli ktoś zachował się wstrętnie, a spodziewałaś się czegoś innego to znaczy tylko tyle, że Twoje przewidywania co do niego były zbyt optymistyczne. To znaczy, że byłaś zbyt oddalona od rzeczywistości. Gdybyś wiedziała, nie zabolałoby tak bardzo (w końcu od osy czy skorpiona nie oczekujesz, że stanie się słodkim misiem. Jak ktoś jest gnidą, nie będzie się zachowywał jak książę z bajki.

Zbliż się do rzeczywistości. Zacznij coś robić. Coś konkretnego, wymagającego pełnego zaangażowania. Coś nowego. Zajmij się chwilą, która jest. Inaczej myśli będą Cię coraz bardziej odrywać od rzeczywistości aż oszalejesz. A tego byśmy nie chcieli.

Wszystko w Twoich rękach. Dosłownie. Idą święta. Sprzątaj. Powyrzucaj zbędne rzeczy, porozdawaj - zobaczysz, że zrobi Ci się lżej. Nie myśl o chwilach, które były. "Ważne są tylko te dni, których jeszcze nie znamy..."

Przytulam Cię mocno.

No widzisz, już zrobiłaś pierwszy krok. Interesujesz się sobą, swoją chorobą i szukasz z niej wyjścia. To bardzo pozytywny objaw. Twoja motywacja pozostawia trochę do życzenia, ale w miarę postępu terapii na pewno zrozumiesz, że tak naprawdę chodzi tu o ciebie, o to jak ty odbierasz innych, o twoje względem nich oczekiwania. Dokładnie tak, jak opisała to Artemida.

Bardzo dobrze też, ze widzisz, iż twoje obecne działania to jakby kalka tego, co miałaś w dzieciństwie. Twoi rodzice bardzo cię skrzywdzili. Naprawdę współczuję ci i w pewnym sensie wiem co czujesz, bo moje małżeństwo też było kalką tego jak traktowali mnie rodzice. Ja dużo zrobiłam sama, bardzo wiele książek przeczytałam na temat tego, jak poprawić swoją samoocenę i jak wyjść na prostą. Farmakoterapia to jedno, rozmowy z psychiatrą też niezwykle dużo dają, prawie jak terapia taka u psychologa.

Świąt nie ma co mitologizować. U mnie w tym roku z teściami, bardzo skromnie. Choć wcale nie lepiej niż u rodziców, z przesadnym patosem i zbędną napinką. Też nie lubię świąt i najchętniej bym gdzieś wyjechała razem z partnerem, byle daleko. No ale wtedy byłby foch ze strony tej lub drugiej rodziny. Podejdź do nich jak do zwykłych dni, długiego weekendu, a jeśli będzie okazja jak piszesz by iść do pracy, to się nie wahaj, bo zawsze trochę dodatkowego grosza się przyda.